Mijn man bracht me iedere avond kamillethee.
Altijd in dezelfde mok.
Altijd met dezelfde glimlach.
‘Daar slaap je lekker van, Anna.’
Een maand lang vond ik dat lief.
Totdat ik begon wakker te worden zonder herinneringen aan de avond ervoor.
Mijn pyjama zat verkeerd.
Er verschenen kleine rode plekjes op mijn armen.
Mijn telefoon bleek midden in de nacht gesprekken te hebben gevoerd die ik me niet kon herinneren.
En iedere keer dat Marcus voor zijn werk buitenshuis sliep, gebeurde er helemaal niets.
Dus op een dinsdagavond wachtte ik tot hij naar de badkamer liep.
Ik goot de thee door de gootsteen.
Spoelde de mok om.
Kroop in bed.
En deed alsof ik bewusteloos was.
Om precies 02:17 uur ging onze slaapkamerdeur open.
Marcus kwam naar binnen met medische latex handschoenen aan.
In zijn rechterhand droeg hij een zwarte tas.
Hij zette een kleine camera op het dressoir.
Het rode lampje ging aan.
Hij boog zich over mij heen.
‘Welterusten, Anna.’
Ik verroerde geen spier.
Hij maakte foto's.
Verplaatste mijn arm.
Knipte een stukje stof uit mijn pyjama.
Stopte het in een genummerd zakje.
Daarna opende hij de zwarte tas volledig.
En toen moest ik alle kracht in mijn lichaam gebruiken om niet rechtop te schieten.
Er lagen geen gewone medische instrumenten in.
Er lagen tientallen kleine plastic zakjes.
Foto's.
USB-sticks.
Polaroids.
En een zwart notitieboek.
Op ieder zakje stond een vrouwennaam.
ELISE — 2019
MARA — 2021
N. VISSER — 2022
LISA — 2023
En helemaal onderaan:
ANNA — FASE 3
Ik was niet zijn eerste proefpersoon.
Niet zijn eerste vrouw.
Misschien niet eens de eerste die met hem in hetzelfde bed had gelegen.
Toen trilde zijn telefoon.
Marcus las een bericht en glimlachte.
Daarna typte hij:
Ze reageert precies zoals verwacht. Nog twee nachten en ik kan het dossier afronden.
Het antwoord kwam vrijwel direct.
En daarna?
Marcus keek naar mij.
Naar zijn slapende vrouw.
En schreef:
Daarna gelooft niemand haar nog als ze zegt dat ik iets heb gedaan.
Op dat moment begreep ik wat hij werkelijk van mij probeerde af te nemen.
Niet mijn geld.
Niet mijn huis.
Niet eens mijn gezondheid.
Mijn geloofwaardigheid.
En als ik die nacht niet had gedaan alsof ik sliep, had hij die bijna voorgoed vernietigd.
DEEL 1 — ER KLOPTE IETS NIET AAN MIJN THEE
Om 02:17 uur lag ik doodstil naast mijn man in bed.
Ik deed alsof ik diep in slaap was, terwijl hij met latex handschoenen aan geruisloos door onze slaapkamer bewoog.
Mijn naam is Anna Vermeer.
Ik was vijfendertig jaar oud en op dat moment acht jaar getrouwd met Marcus Vermeer.
Tot die nacht had ik mezelf altijd omschreven als gelukkig.
Niet perfect gelukkig.
Ik geloof niet dat dat bestaat.
Maar gewoon gelukkig.
Marcus en ik hadden een rijtjeshuis in Haarlem.
Geen kinderen.
Niet omdat we die niet wilden.
Omdat het er nog niet van gekomen was.
Eerst mijn carrière.
Toen zijn promoties.
Toen mijn vader ziek.
Toen de pandemie.
Toen zei Marcus:
‘We hebben tijd.’
Hij werkte als vertegenwoordiger voor medische technologie.
Diagnostische apparatuur.
Thuismeetapparatuur.
Monitoring.
Hij reisde veel door Nederland, België en Duitsland.
Ik was freelance grafisch ontwerper.
Veel thuis.
Veel schermen.
Veel deadlines.
Ons leven was niet spannend.
En precies daarom had ik veel te lang niet begrepen dat er iets verkeerd ging.
Het begon drie weken eerder.
Marcus kwam op maandag thuis van een driedaagse reis naar Antwerpen.
Hij zette zijn koffer neer.
Kuste mijn voorhoofd.
En zei:
‘Je ziet er uitgeput uit.’
‘Dank je.’
‘Compliment.’
‘Werk aan je complimenten.’
Hij lachte.
Later bracht hij thee.
Dat deed hij soms.
Kamillethee met honing.
Ik dronk hem.
De volgende ochtend werd ik om 10.20 uur wakker.
Ik had een afspraak om negen uur.
Mijn laptop lag open beneden.
Mijn telefoon stond naast mijn bed.
Drie gemiste oproepen.
Ik herinnerde me niets na 22.30 uur.
‘Je was kapot,’ zei Marcus.
‘Waarom heb je me niet wakker gemaakt?’
‘Je reageerde nauwelijks.’
‘Dat vind je niet vreemd?’
‘Je had drie nachten slecht geslapen.’
Dat klopte.
Ik liet het gaan.
Een paar dagen later gebeurde hetzelfde.
De ochtend erna vond ik een krasje op mijn bovenarm.
‘Waar komt dit vandaan?’
Marcus keek bezorgd.
‘Misschien in je slaap.’
‘Waartegen?’
‘Geen idee.’
Hij trok mijn mouw omhoog.
‘Je hebt jezelf de laatste tijd vaker gekrabd.’
‘Heb ik?’
‘Ja.’
Ik geloofde hem.
Waarom zou ik niet?
Hij was mijn man.
Een week later belde mijn zus Claire.
Claire was drie jaar jonger.
Spoedeisende-hulpverpleegkundige in Leiden.
Praktisch.
Direct.
Soms irritant direct.
‘Gaat het wel?’
‘Ja.’
‘Gisteravond klonk je compleet weg.’
‘Gisteravond?’
‘Je belde me.’
Mijn maag trok samen.
‘Nee.’
‘Jawel.’
‘Hoe laat?’
‘Rond half twaalf.’
Ik keek in mijn telefoon.
Uitgaand gesprek.
11 minuten.
Ik kon me er niets van herinneren.
‘Wat zei ik?’
Claire werd stil.
‘Niet veel.’
‘Claire.’
‘Je praatte heel langzaam.’
‘Dronken?’
‘Dat dacht ik eerst.’
‘Ik drink bijna niet doordeweeks.’
‘Weet ik.’
‘Wat zei ik?’
‘Dat je niet wist waar Marcus was.’
Mijn huid werd koud.
‘Hij lag naast me.’
‘Dat zei je niet.’
‘Wat nog?’
‘Dat iemand in de kamer stond.’
Mijn adem stopte.
‘Wat?’
‘Ik vroeg wie.’
‘En?’
‘Toen lachte je.’
Mijn handen begonnen te trillen.
‘Ik lach niet als ik slaap.’
‘Anna.’
‘Wat?’
‘Ga naar de huisarts.’
Dat deed ik niet.
Nog niet.
Ik vertelde Marcus over het telefoongesprek.
Hij keek bezorgd.
Oprecht.
Of wat ik toen voor oprecht hield.
‘Misschien slaapwandelen.’
‘Ik heb nog nooit geslaapwandeld.’
‘Kan door stress ontstaan.’
‘En bellen?’
‘Parasomnie.’
Hij kende medische woorden.
Dat maakte hem geloofwaardig.
‘Ik heb klanten die slaaponderzoek doen.’
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat dit waarschijnlijk stress is.’
Hij keek me lang aan.
‘Jij bepaalt.’
Dat maakte me schuldig.
Alsof ik zijn hulp afwees.
Toen begon ik patronen te zien.
Als Marcus weg was:
normaal slapen.
Als Marcus thuis was maar ik geen thee dronk:
normaal.
Als ik zijn thee dronk:
zwaar.
Wazig.
Herinneringsgaten.
Ik testte het twee keer.
Niet wetenschappelijk.
Maar genoeg om bang te worden.
De eerste keer zei ik:
‘Geen thee vanavond.’
Marcus stond met de mok in zijn hand.
‘Waarom?’
‘Geen zin.’
‘Je zei net dat je moe was.’
‘Water is prima.’
Hij bleef een seconde te lang staan.
‘Oké.’
Die nacht sliep ik normaal.
De tweede keer ging ik vroeg naar bed.
Geen thee.
Marcus bleef beneden.
Ik hoorde voetstappen.
Kastjes.
De voordeur.
Terug.
Om één uur kwam hij naar bed.
Ik deed alsof ik sliep.
Hij bleef zeker twee minuten naast me staan.
Toen ging hij weg.
De volgende ochtend vroeg hij:
‘Goed geslapen?’
‘Perfect.’
Zijn gezicht veranderde.
Heel kort.
Teleurstelling.
Toen wist ik:
ik moest stoppen met vragen.
En beginnen met kijken.
Dus die dinsdag dronk ik zogenaamd mijn thee.
Marcus liep naar de badkamer.
Ik goot alles weg.
Spoelde de mok.
Kroop in bed.
Om kwart voor elf kwam hij naast me liggen.
‘Welterusten.’
‘Mmm.’
Ik liet mijn adem langzaam worden.
Hij wachtte.
Raakte mijn schouder aan.
‘Anna?’
Geen reactie.
Nog een keer.
‘Anna.’
Ik bleef stil.
Hij vertrok.
Ruim drie uur later kwam hij terug.
02:17.
Handschoenen.
Zwarte tas.
Camera.
‘Welterusten, Anna.’
Mijn hele lichaam gilde dat ik moest bewegen.
Maar ik wist één ding.
Als Marcus geloofde dat ik wakker was, wist ik niet wat hij zou doen.
Dus bleef ik stil.
Hij plaatste mijn arm anders.
Fotografeerde rode plekken die ik eerder die week had gezien.
Knipte een klein stukje van mijn pyjama.
Pakje.
Label.
Datum.
Daarna opende hij het notitieboek.
Ik kon vanaf mijn positie niet alles lezen.
Maar één zin zag ik.
Fase 3: cognitieve inconsistentie documenteren.
Daaronder:
nachtelijke communicatie.
zelftoegebrachte huidafwijkingen plausibel maken.
Mijn maag draaide.
Zelftoegebracht.
Hij bouwde een verhaal waarin ik mezelf verwondde.
Toen zag ik de namen.
Elise.
Mara.
Nina.
Lisa.
Zakjes.
Foto's.
USB-sticks.
Niet alleen dossiers.
Trofeeën.
Of bewijs.
Marcus' telefoon trilde.
Hij stuurde berichten.
Ik kon niet zien naar wie.
Wel één zin.
Nog twee nachten en ik kan het dossier afronden.
Daarna:
Dan gelooft niemand haar nog.
Mijn adem haperde bijna.
Marcus keek op.
Ik stopte.
Hij bleef naar mij kijken.
Vijf seconden.
Tien.
Toen boog hij zich naar me toe.
Ik voelde zijn adem bij mijn oor.
‘Anna?’
Mijn hart bonsde zo hard dat hij het moest kunnen horen.
Ik reageerde niet.
Hij glimlachte.
En fluisterde:
‘Goed meisje.’
Mijn maag draaide zich om.
Pas om 03.04 uur vertrok hij.
Ik bleef nog twintig minuten liggen.
Toen hoorde ik de douche.
Ik pakte mijn telefoon.
Geen licht.
Helderheid helemaal laag.
Ik stuurde Claire één bericht.
Bel politie niet. Kom morgenochtend alleen. Zeg tegen Marcus dat je toevallig koffie komt drinken. Heel belangrijk.
Ze reageerde binnen een minuut.
Ben je veilig?
Ik typte:
Nog wel.
Daarna verwijderde ik de melding van mijn scherm.
En voor het eerst in acht jaar huwelijk lag ik naast mijn man terwijl ik me afvroeg of hij ooit werkelijk van me gehouden had.
Of dat ik gewoon de volgende naam op zijn lijst was geweest.






