IK DEED ALSOF IK DE THEE VAN MIJN MAN HAD GEDRONKEN
Full Episode

IK DEED ALSOF IK DE THEE VAN MIJN MAN HAD GEDRONKEN

Door Admin Beatrix 02/09/2026

DEEL 14 — HET HUIS

Ik verkocht ons huis.

Mensen vroegen waarom.

‘Je kunt toch niet alles laten afpakken?’

Ik liet niets afpakken.

Ik koos.

De slaapkamer was geen slaapkamer meer.

Ook na nieuwe verf.

Nieuwe meubels.

Geen dressoir.

Het rode lampje zat nog in mijn hoofd.

Dus verkocht ik.

Ik kocht een appartement in Leiden.

Dichter bij Claire.

Vierde verdieping.

Veel licht.

Geen tuin.

Wel balkon.

Eerste nacht:

geen slaap.

Tweede:

drie uur.

Derde:

vijf.

Ik zette thee.

Zelf.

Kamillethee.

Stond vijf minuten naar het zakje te kijken.

Toen begon ik te huilen.

Niet drinken.

Therapeut zei:

‘Je hoeft niets te forceren.’

Maar ik wilde niet dat Marcus ook kamille bezat.

Dus ik schonk.

Dronk één slok.

Niets.

Nog één.

Niets.

Ik sliep slecht.

Maar normaal.

De volgende ochtend stuurde ik Claire:

Thee overleefd.

Zij:

Held.

Ik:

Niet overdrijven.

Zij:

Klein heldje.

Ik lachte.

Werk kwam terug.

Eerst langzaam.

Ik had maanden nauwelijks kunnen ontwerpen.

Alles voelde betekenisloos.

Logo's.

Websites.

Kleurpaletten.

Toen kreeg ik een opdracht voor een patiëntenorganisatie.

Geen slachtoffers van Marcus.

Algemene medische privacy.

Ik wilde eerst weigeren.

Daarna niet.

Ik ontwierp hun campagne.

Titel:

MIJN GEGEVENS, MIJN STEM.

Het voelde bijna te symbolisch.

Claire huilde toen ze hem zag.

‘Hou op.’

‘Het is mooi.’

‘Je bent hormonaal.’

‘Ik ben je zus.’

‘Erger.’

Mara kwam eens op koffie.

Lisa later ook.

Geen slachtoffergroep.

Geen wekelijkse bijeenkomst waarin we Marcus centraal hielden.

Soms bespraken we hem helemaal niet.

Mara had een nieuwe baan.

Lisa kreeg promotie.

Ik begon weer te daten.

Heel laat.

Heel langzaam.

Eerste man heette Ruben.

Leraar geschiedenis.

Op onze derde date vroeg hij:

‘Waarom kijk je altijd als ik drank bestel?’

Ik bevroor.

Ik had het niet gemerkt.

Ik vertelde een kleine versie.

Niet alles.

Hij zei:

‘Dan bestel jij voortaan eerst.’

Geen heroïsche speech.

Goed.

We hielden het zes maanden vol.

Daarna stopten we.

Niet door trauma.

Omdat hij naar Nijmegen wilde en ik niet.

Ik was vreemd genoeg blij.

Een normale breakup.

Geen misdaad.

Geen geheim archief.

Gewoon twee mensen die niet hetzelfde wilden.

Fantastisch.


Gerelateerde artikelen