DEEL 4 — ZEVEN TASSEN
Marcus hield archieven bij.
Dat woord gebruikte Sanne.
Archieven.
Niet trofeeën.
Nog niet.
Zeven zwarte medische tassen.
Elke tas had een jaartal.
2024-2025.
In de laatste:
mijn spullen.
Foto's.
Stof.
Notities.
Kopieën van medische afspraken.
Een USB-stick met beelden uit onze slaapkamer.
Ik voelde mijn lichaam verlaten toen Sanne dat vertelde.
‘Hoeveel vrouwen?’
‘We zijn nog bezig.’
‘Hoeveel namen?’
Ze zweeg.
‘Sanne.’
‘Minstens zes.’
Zes.
Elise.
Mara.
Nina.
Lisa.
Twee anderen.
Ik.
‘Dood?’
‘Niet allemaal.’
‘Elise?’
‘Ja.’
‘Andere?’
‘Eén vrouw is overleden aan een verkeersongeval.’
‘Was Marcus betrokken?’
‘Dat weten we niet.’
‘En de rest?’
‘Levend.’
Ik begon te huilen.
Opluchting.
Afschuw.
‘Wat deed hij?’
Sanne ademde.
‘We moeten voorzichtig zijn met interpretatie.’
‘Wat stond in de notitieboeken?’
Ze kon niet alles delen.
Maar genoeg.
Marcus observeerde.
Slaap.
Geheugen.
Medicatie.
Alcoholgebruik.
Familiecontact.
Kwetsbaarheden.
Hij schreef niet:
ik ga haar iets aandoen.
Hij schreef:
basislijn instabiliteit.
externe geloofwaardigheid laag.
familie vatbaar voor zorgen.
medische verklaring bruikbaar.
Het was alsof hij vrouwen niet als mensen zag.
Als dossiers.
Ik vroeg:
‘Waarom?’
Dat wist niemand nog.
Geen duidelijke financiële fraude bij iedereen.
Geen grote levensverzekering.
Niet allemaal partners.
Eén vrouw was een klant.
Eén collega.
Eén ex.
Mara bleek een vrouw uit Antwerpen die Marcus kort gedatet had tijdens een periode waarin hij mij vertelde dat hij daar wekenlang voor werk zat.
Mijn huwelijk had dus ook affaires verborgen.
Maar zelfs dat voelde klein.
‘Heeft hij dit voor geld gedaan?’
Sanne antwoordde:
‘We onderzoeken mogelijke betalingen.’
Daar was iets.
In de administratie waren transacties naar een buitenlandse rekening.
Omschrijving:
consultancy.
Van een bedrijf genaamd Somnus Behavioral Analytics.
Ik had die naam nooit gehoord.
Claire wel.
‘Somnus?’
Ze fronste.
‘Klinkt als slaapdata.’
Precies.
Marcus leverde gegevens.
Niet aan een officiële medische studie.
Aan een obscure besloten onderneming die ‘gedragsrisico's’ analyseerde voor verzekerings- en juridische dossiers.
Op papier deed Somnus niets illegaals.
Ze verkochten analyses.
Slaappatronen.
Therapietrouw.
Gedragsrisico.
Maar de politie vermoedde dat sommige aangeleverde data niet legaal verzameld waren.
Marcus ontving geld.
Niet miljoenen.
Wel veel.
Tussen €20.000 en €40.000 per dossier.
Mijn maag draaide.
‘Ik was een dossier.’
Sanne zei niets.
‘Hoeveel zou hij voor mij krijgen?’
‘We weten het nog niet.’
Later bleek:
€32.500.
Fase 3.
Dossier afronden.
Maar waarom mijn reputatie vernietigen?
Daar kwam het tweede motief.
Ik stond op het punt mede-eigenaar te worden van mijn vaders oude ontwerpbureau.
Mijn vader was een jaar eerder overleden.
Ik had zijn aandelen geërfd.
Waarde:
ongeveer €480.000.
Marcus wist dat.
Het geld zat nog in een complexe nalatenschap.
Als ik aantoonbaar ernstig psychisch instabiel was geworden, kon hij makkelijker druk zetten op financiële volmachten, medische beslissingen en misschien zelfs mijn zakelijke positie.
Niet automatisch.
Niet simpel.
Maar hij was bezig een dossier te maken.
Niet alleen voor Somnus.
Voor zichzelf.
‘Hij wilde me wilsonbekwaam laten verklaren?’
vroeg ik Brenda—nee, in this story Claire isn't lawyer. Need another lawyer maybe Eva. Let's introduce attorney Eva Smit.
Mijn advocaat, Eva Smit, antwoordde:
‘Dat is een hoge juridische drempel. Een echtgenoot kan niet zomaar zeggen dat je instabiel bent en dan alles overnemen.’
‘Maar?’
‘Een dik medisch dossier, opnames, verklaringen over middelengebruik en verward gedrag kunnen wel worden gebruikt om twijfel te zaaien.’
Twijfel.
Dat was Marcus' product.
Niet bewijs dat ik gek was.
Genoeg rook zodat anderen dachten dat er misschien vuur was.
Hij had foto's waarop mijn lichaam vreemde plekken had.
Telefoongesprekken waarin ik verward klonk.
Mogelijke medicijnsporen.
Berichten die hij vanuit mijn telefoon had verstuurd.
En een notitieboek waarin hij mijn zogenaamde gedrag ‘objectief’ documenteerde.
Hij bouwde geen waarheid.
Hij bouwde context.
Dat was slimmer.
En enger.






