IK DEED ALSOF IK DE THEE VAN MIJN MAN HAD GEDRONKEN
Full Episode

IK DEED ALSOF IK DE THEE VAN MIJN MAN HAD GEDRONKEN

Door Admin Beatrix 02/09/2026

DEEL 8 — SOMNUS

Somnus Behavioral Analytics bleek geen sinister laboratorium in een kelder.

Dat zou makkelijker zijn geweest.

Het was een klein databedrijf in Luxemburg.

Net kantoor.

Website.

Bestuurders.

Privacyverklaringen.

Professionele foto's.

Ze analyseerden gedragspatronen voor:

verzekeraars.

advocatenkantoren.

arbeidsconflicten.

risicobeoordelingen.

Niets daarvan is automatisch illegaal.

Het probleem zat in de brondata.

Marcus leverde datasets onder codes.

Somnus stelde later dat ze ervan uitgingen dat alle data rechtmatig en met toestemming waren verzameld.

Of dat geloofwaardig was, werd onderzocht.

Hun contracten met Marcus bevatten verklaringen waarin hij bevestigde dat hij toestemming en rechten had.

Hij loog dus mogelijk ook tegen hen.

Maar interne e-mails maakten het ingewikkelder.

Een projectmanager had geschreven:

Bron is ongebruikelijk persoonlijk. We moeten compliance checken.

Een ander antwoordde:

M. bevestigt consent. Commerciële deadline voorop.

Niet bewijs dat ze alles wisten.

Wel dat iemand vragen had.

Mijn dataset heette:

AV-35 / domestic cognitive volatility longitudinal sample.

Ik moest de zin drie keer lezen.

Anna Vermeer.

  1.  

Domestic.

Mijn huwelijk vertaald naar een productnaam.

Somnus had grafieken.

Mijn slaaptijden.

Telefoongebruik.

Stemopnames.

Foto's.

Klachten.

Marcus' observaties.

Daaruit was een rapport gemaakt:

Subject demonstrates increasing dissociation-like episodes, impaired recall and possible self-directed nocturnal behavior.

Ik voelde misselijkheid.

‘Dit is allemaal vals.’

Eva, mijn advocaat, antwoordde:

‘Niet alles.’

Ik keek haar aan.

‘Wat?’

‘Je klonk verward.’

‘Omdat hij me iets gaf.’

‘Precies.’

‘De rode plekken bestonden.’

‘Ja.’

‘Omdat hij—’

‘Precies.’

Ze keek me strak aan.

‘Daarom is dit zo gevaarlijk. Hij verzon niet alles. Hij creëerde omstandigheden en documenteerde de gevolgen alsof ze spontaan ontstonden.’

Dat was briljant.

En ziek.

Marcus hoefde niet te liegen dat ik verward was.

Hij maakte me verward.

Daarna registreerde hij het.

Somnus betaalde voor de registratie.

Zijn persoonlijke motief kwam erbovenop.

Mijn erfenis.

Mijn zakelijke positie.

Misschien wilde hij later druk uitoefenen.

Misschien financiële controle.

Maar volgens de aanklager was er onvoldoende bewijs dat hij al een concreet plan had om mijn nalatenschap over te nemen.

Dat vond ik moeilijk.

‘Maar hij had mijn bankgegevens.’

‘Dat bewijst geen toekomstig misdrijf.’

Feiten.

Weer.

Ik moest leren het verschil te verdragen tussen:

wat ik wist dat waarschijnlijk was,

en wat bewezen kon worden.

Dat verschil is frustrerend.

Maar noodzakelijk.

Anders word je precies het soort mens dat Marcus wilde maken:

iemand wiens verhaal groter wordt dan bewijs.

Dus hield ik me aan feiten.

Hij deed iets in mijn thee.

Hij filmde mij zonder toestemming.

Hij manipuleerde mijn toestand.

Hij verzamelde data.

Hij verkocht die.

Hij documenteerde mijn gedrag alsof het van mijzelf kwam.

Dat was al genoeg.

Meer dan genoeg.


Gerelateerde artikelen