DEEL 2 — DE ZWARTE TAS WAS DE VOLGENDE OCHTEND WEG
Ik sliep niet.
Om 06.30 uur deed Marcus alsof hij wakker werd.
Hij rekte zich uit.
Kuste mijn schouder.
‘Goed geslapen?’
Ik moest acteren.
‘Mmm.’
‘Je bent nog suf.’
‘Ja.’
Hij glimlachte.
‘Zie je? Thee helpt.’
Ik wilde hem slaan.
In plaats daarvan draaide ik me om.
‘Hoe laat is het?’
‘Half zeven.’
‘Ik voel me alsof ik twaalf uur heb geslapen.’
‘Je had het nodig.’
Hij stond op.
Douche.
Pak.
Koffie.
Normaal.
Dat was het engste.
Een man die om twee uur 's nachts met handschoenen mijn lichaam fotografeerde kon om zeven uur discussiëren over havermelk.
‘Ik ben vanavond laat.’
‘Waar?’
‘Eindhoven.’
‘Klant?’
‘Ja.’
‘Blijf je slapen?’
Hij keek naar mij.
‘Waarom?’
‘Gewoon.’
‘Mis je me nu al?’
Hij glimlachte.
Ik dwong mezelf terug te glimlachen.
‘Vreselijk.’
Om 07.40 uur vertrok hij.
Ik wachtte.
Tien minuten.
Twintig.
Toen controleerde ik zijn werkkamer.
Zwarte tas weg.
Geen notebook.
Geen camera.
Ik zocht niet wild.
Ik wilde niets verplaatsen.
Op zijn bureau:
laptop.
Op slot.
Een lade.
Ook op slot.
Papierbak.
Leeg.
Te netjes.
Marcus was nooit zo netjes.
Mijn hart begon sneller te slaan.
Ik maakte foto's van de kamer.
Daarna keek ik naar mijn pyjama.
Onderaan de zoom ontbrak een klein stukje stof.
Bewijs.
Ik trok hem niet uit.
Nog niet.
Om 08.25 uur belde de deur.
Claire.
Joggingbroek.
Koffie.
Alsof ze inderdaad toevallig langskwam.
Toen de deur dicht was, keek ze naar mijn gezicht.
‘Wat is er?’
‘Boven.’
‘Anna—’
‘Niet hier.’
We gingen naar de slaapkamer.
Ik wees naar het dressoir.
‘Daar stond een camera.’
‘Wat?’
‘Marcus.’
‘Wat?’
Ik vertelde alles.
Niet dramatisch.
Feiten.
Claire's gezicht veranderde langzaam van bezorgd naar doodsbleek.
‘Heeft hij je aangeraakt?’
‘Niet... op die manier.’
Mijn stem brak.
‘Voor zover ik weet.’
Dat was het ergste.
Voor zover ik weet.
‘Wat deed hij?’
‘Foto's. Arm verplaatsen. Stuk pyjama.’
Claire keek naar de zoom.
‘En de thee.’
‘Ja.’
‘Heb je nog iets van gisteren?’
‘De mok is gewassen.’
‘Theezakjes?’
‘Misschien.’
We gingen naar de keuken.
Afval.
Marcus had de vuilniszak meegenomen.
Hij deed dat bijna nooit.
Claire keek naar mij.
‘Politie.’
‘Ja.’
‘Nu.’
‘Ik wil eerst weten wat er in mijn lichaam zit.’
Ze begreep.
‘Spoedpost?’
‘Jij.’
‘Ik ben verpleegkundige, geen toxicoloog.’
‘Ik weet het.’
‘We gaan via arts.’
We namen mijn pyjama mee in een papieren zak.
Niet plastic.
Claire was daar scherp op.
‘Niet zelf amateur-forensisch gaan spelen.’
‘Jij klinkt als CSI.’
‘En jij kijkt te veel series.’
Dat kleine normale grapje hield me overeind.
Via mijn huisarts kwamen we snel verder omdat ik expliciet vertelde dat ik vermoedde zonder toestemming een onbekende stof te hebben gekregen en geheugenverlies had.
Bloed.
Urine.
Medisch onderzoek.
Geen onmiddellijke zekerheid.
Sommige stoffen verdwijnen snel.
Maar er waren aanwijzingen dat ik in de voorafgaande periode middelen had binnengekregen die mijn extreme sufheid konden verklaren.
De arts keek me strak aan.
‘Bent u veilig thuis?’
Ik keek naar Claire.
‘Niet als hij terugkomt.’
Dat was het moment waarop het officieel werd.
Politie.
Geen schreeuwende agenten.
Geen arrestatieteam.
Twee rechercheurs.
Inspecteur Sanne de Jong.
Rechercheur Mo El Amrani.
Sanne luisterde zonder onderbreken.
Toen vroeg ze:
‘Hebt u enig bewijs behalve uw waarneming?’
Ik liet de pyjama zien.
Berichten aan Claire.
Patroon.
Mijn medische klachten.
Het gesprek waarin ik niets herinnerde.
Claire bevestigde.
‘Hebt u gezien wat er in de tas zat?’
‘Ja.’
‘Beschrijf.’
Ik deed het.
Namen.
Jaartallen.
Zakjes.
USB's.
Notitieboek.
‘Kent u een Elise?’
Ik dacht na.
‘Marcus had vóór mij een vriendin die Elise heette.’
Sanne keek op.
‘Achternaam?’
‘Van Laar.’
‘Wat weet u over haar?’
‘Bijna niets.’
Marcus had ooit gezegd dat ze depressief was.
Dat ze een ‘heel instabiele periode’ had gehad.
Dat de relatie hem emotioneel kapot had gemaakt.
Ik voelde kou.
‘Wat is er met haar gebeurd?’
vroeg Sanne.
‘Ze is overleden.’
Stilte.
‘Wanneer?’
‘Voor ik Marcus leerde kennen. Volgens mij 2019.’
‘Doodsoorzaak?’
‘Hij zei overdosis.’
Claire en ik keken elkaar aan.
Mijn maag draaide.
Marcus had een zakje:
ELISE — 2019.
Rechercheur Mo vroeg:
‘Hebt u contactgegevens familie?’
‘Nee.’
‘Foto?’
‘Misschien oude Facebook.’
Sanne sloot haar notitieboek.
‘Mevrouw Vermeer, we gaan u dringend adviseren vannacht niet terug te keren naar een woning waar uw man toegang heeft.’
‘Hij denkt dat ik niets weet.’
‘Dat is juist waarom wij voorzichtig moeten handelen.’
‘Kunnen jullie hem nu arresteren?’
‘Niet op basis van alleen dit gesprek.’
Dat begreep ik.
Haatte het.
Maar begreep het.
‘Wat moet ik doen?’
‘Niet confronteren.’
Claire zei:
‘Ze komt bij mij.’
Sanne keek naar mij.
‘Kunt u dat verklaren zonder dat hij alarm slaat?’
‘Mijn zus is ziek?’
Claire keek beledigd.
‘Dank je.’
‘Migraine.’
‘Beter.’
We maakten een plan.
Niet zelf onderzoeken.
Niet teruggaan naar afgesloten laden.
Geen thee meenemen uit zijn tas.
Geen telefoon afpakken.
Bewijs veiligstellen via juridische weg.
Ik voelde me machteloos.
‘Dus ik ga gewoon bij Claire slapen terwijl hij misschien alles vernietigt.’
Sanne antwoordde:
‘We gaan ondertussen niet niets doen.’
Dat was alles wat ze kon zeggen.
Ik stuurde Marcus om 17.00 uur:
Claire heeft een flinke migraine en is alleen. Ik slaap vannacht bij haar.
Hij reageerde na drie minuten.
Waarom?
Mijn maag draaide.
Omdat ze ziek is.
Kan ze niet bij ons komen?
Claire en ik keken elkaar aan.
‘Hij wil je thuis,’ zei ze.
Ik typte:
Ze wil haar eigen bed.
Marcus:
Jammer. Ik had thee voor je meegenomen uit Eindhoven.
Mijn huid werd koud.
Claire las mee.
‘Bewaren.’
Screenshot.
Sanne kreeg het.
Later:
Kom je morgen wel thuis?
Ik antwoordde:
Ja.
Dat was de bedoeling.
Met politie voorbereid.
Maar Marcus kwam nooit thuis die avond.
Om 22.43 uur stuurde hij:
Hotel gepakt. Lange dag.
Sanne belde mij kort daarna.
‘Anna?’
‘Ja.’
‘We hebben Elise van Laar gevonden.’
Ik stopte met ademen.
‘Gevonden?’
‘Haar dossier.’
‘En?’
Stilte.
‘Ze is inderdaad in 2019 overleden.’
‘Overdosis?’
‘Dat was destijds de conclusie.’
‘Maar?’
Sanne koos haar woorden.
‘Zes maanden voor haar dood heeft Elise bij haar huisarts gemeld dat zij dacht dat haar partner haar medicatie manipuleerde.’
Mijn benen werden slap.
Claire pakte mijn arm.
‘Partner?’
‘Marcus Vermeer.’
Mijn hele wereld werd stil.






