DEEL 5 — MARA LEEFDE
Mara De Smet woonde in Antwerpen.
Tweeënveertig.
Leraar Nederlands.
Gescheiden.
Twee kinderen.
Ze stemde in mij te ontmoeten.
Met begeleiding.
Ik zag direct waarom Marcus haar gekozen had.
Niet uiterlijk.
Situatie.
Ze zat destijds in een vechtscheiding.
Haar ex beschuldigde haar van instabiliteit.
Marcus ontmoette haar via een medisch congres waar zij administratief hielp.
Hij bood steun.
Luisterde.
‘Hij was zo rustig,’ zei Mara.
‘Ja.’
‘Alsof niets hem van zijn stuk bracht.’
‘Ja.’
‘Hij bracht thee.’
Mijn keel trok dicht.
‘Ja.’
Mara kreeg geheugenproblemen.
Rare berichten.
Een keer werd ze wakker met een blauwe plek op haar heup.
Marcus zei dat ze waarschijnlijk gevallen was.
Hij begon haar te overtuigen dat haar ex misschien gelijk had.
‘Je bent overbelast.’
‘Je vergeet dingen.’
‘Misschien moet je minder voor de kinderen zorgen.’
Ik voelde woede.
‘Waarom stopte het?’
Mara keek uit het raam.
‘Mijn dochter.’
‘Wat?’
‘Ze was veertien.’
Op een nacht sliep Mara zwaar.
Haar dochter kwam thuis van een feestje.
Marcus stond in de keuken.
Met een mok en handschoenen.
Hij schrok.
‘Wat deed hij?’
‘Zei dat hij schoonmaakmiddel gebruikte.’
Dochter geloofde het niet.
De volgende ochtend vertelde ze haar moeder:
‘Ik vertrouw die man niet.’
Mara maakte het uit.
Marcus reageerde verrassend kalm.
‘Alsof het hem niets deed.’
Omdat hij misschien al genoeg data had.
Na hun breuk ontving Mara ineens anonieme berichten.
Dat ze alcoholist was.
Dat haar kinderen onveilig waren.
Dat haar ex bewijs moest vragen van haar psychische problemen.
‘Heb je ooit gedacht dat Marcus daarachter zat?’
‘Nee.’
‘Waarom?’
‘Omdat hij degene was die mij troostte.’
Dat was zijn kracht.
Hij veroorzaakte rook.
Daarna kwam hij als degene met water.
Mara's dossier in de opslag bevatte foto's en notities.
Geen bewijs dat hij de anonieme berichten stuurde.
Maar de politie vond later conceptteksten op een oude laptop die opvallend overeenkwamen.
Mara huilde.
‘Hij wilde mijn kinderen afpakken.’
‘Misschien wilde hij alleen dat jij dacht dat dat kon.’
‘Waarom?’
‘Controle.’
Ze keek naar mij.
‘En geld.’
Somnus had een dossier over haar gekocht.
Niet rechtstreeks met naam.
Geanonimiseerd.
Maar Marcus hield zelf de sleutel tussen codes en identiteit.
Dat was waarschijnlijk hoe hij dacht zichzelf te beschermen.
Mara kreeg nooit betaald.
Geen toestemming.
Niets.
Ik vroeg:
‘Wil je hem zien veroordeeld?’
Ze antwoordde:
‘Ik wil vooral dat hij mij niet meer kan beschrijven.’
Die zin bleef bij me.
Marcus had iedereen tot tekst gemaakt.
Symptomen.
Fases.
Risico's.
Mara wilde weer een mens zijn.
Ik ook.






