DEEL 9 — IK BEKEEK DE VIDEO'S
Maandenlang weigerde ik de beelden uit onze slaapkamer te bekijken.
Ik hoefde niet.
Mijn advocaat zei dat ook.
De politie kon beschrijven wat nodig was.
Maar tijdens de voorbereiding op de rechtszaak veranderde ik van gedachten.
Niet alles.
Alleen fragmenten waarin Marcus' handelen duidelijk was.
Claire wilde mee.
Ik zei nee.
Daarna ja.
We zaten in Eva's kantoor.
Scherm.
Geen geluid eerst.
Marcus komt binnen.
Ik lig op bed.
Slap.
Hij beweegt mijn arm.
Kijkt naar camera.
Maakt foto.
Mijn maag draaide.
‘Stop.’
Eva stopte.
Ik ademde.
‘Verder.’
Volgende nacht.
Marcus controleert mijn ogen.
Niet agressief.
Klinisch.
Schrijft.
Beweegt mijn pyjama.
Maakt foto van rode plek.
‘Heeft hij die plek veroorzaakt?’
‘Dat weten we niet zeker,’ zei Eva.
Feiten.
‘Verder.’
Volgende.
Mijn telefoon in zijn hand.
Hij ontgrendelt hem met mijn vinger.
Mijn huid werd koud.
Hij typt.
Later bleek een bericht aan Claire:
Alles prima, alleen moe.
Ik had dat bericht niet gestuurd.
‘Stop.’
Claire huilde.
‘Hij gebruikte jouw vinger.’
Ik knikte.
‘Daarom klopten sommige berichten.’
‘Wat?’
‘Mijn spelling.’
Ik begon te lachen.
Hysterisch.
‘Ik dacht dat ik gek werd omdat berichten precies klonken als ik.’
Marcus kende mijn taal.
Acht jaar.
Mijn grapjes.
Mijn interpunctie.
Mijn hartjes.
Hij kon mij typen.
Volgende fragment.
Hij belt Claire.
Mijn telefoon.
Legt naast mijn hoofd.
Ik mompel.
Daar was het gesprek dat ik niet herinnerde.
Marcus stond buiten beeld.
Maar soms hoorde je hem fluisteren.
Niet verstaanbaar.
Claire draaide haar gezicht weg.
‘Hij heeft me laten luisteren.’
‘Ja.’
‘Zodat ik zou denken dat jij...’
‘Ja.’
Zij begon te huilen.
Ik pakte haar hand.
‘Dit is niet jouw schuld.’
‘Hou op dat steeds te zeggen.’
‘Waarom?’
‘Omdat je het nog niet tegen jezelf zegt.’
Stilte.
Ze had gelijk.
De laatste video die ik keek was de nacht vóór ik stopte met drinken.
Marcus stond naast het bed.
Hij keek lang naar mij.
Niet fotograferen.
Gewoon kijken.
Toen zei hij:
‘Nog even.’
Ik voelde mijn maag draaien.
‘Nog even wat?’
Niemand wist.
Maar in het notebook stond de dag erna:
Fase 3 bijna compleet. Overweeg bespreking met huisarts partner.
Hij wilde mijn huisarts bellen.
Als bezorgde echtgenoot.
Met data.
Foto's.
Nachtelijke incidenten.
Waarschijnlijk zou hij zeggen:
‘Ik maak me zorgen.’
En ik zou daar zitten.
Met geheugenverlies.
Mijn zus die bevestigd had dat ik vreemd klonk.
Mijn lichaam met plekken.
Misschien middelen in bloed waarvan niemand wist hoe ze erin kwamen.
En mijn echtgenoot die zo kalm en behulpzaam was.
Ik begreep eindelijk waarom Elise verloren had.
Niet omdat zij dom was.
Omdat Marcus haar verhaal eerder had geschreven dan zij.






