IK DEED ALSOF IK DE THEE VAN MIJN MAN HAD GEDRONKEN
Full Episode

IK DEED ALSOF IK DE THEE VAN MIJN MAN HAD GEDRONKEN

Door Admin Beatrix 02/09/2026

DEEL 10 — MIJN HUISARTS HERINNERDE ZICH EEN TELEFOONTJE

Marcus had mijn huisarts al gebeld.

Niet nog gaan bellen.

Al gedaan.

Twee weken voor die nacht.

Mijn huisarts, dr. De Wit, nam zelf contact op toen de politie informatie opvroeg.

Hij was zichtbaar aangeslagen toen ik hem later sprak.

‘Uw man belde als bezorgde partner.’

Mijn handen werden koud.

‘Wat zei hij?’

‘Dat u slaapwandelde.’

‘Ja.’

‘Dat u soms geen herinnering had aan gesprekken.’

‘Ja.’

‘Dat u zichzelf mogelijk krabde.’

‘Ja.’

‘En dat u eerder angstklachten had gehad.’

Claire.

‘Wat zei u?’

‘Dat ik zonder u niet inhoudelijk over uw medische informatie kon praten.’

Opluchting.

‘Maar?’

‘Ik noteerde wel dat een partner zorgen had.’

Daar.

Dossier.

Marcus had een extern spoor gelegd.

‘Heeft hij gevraagd of u mij kon laten komen?’

‘Ja.’

‘En?’

‘Ik zei dat u zelf een afspraak moest maken.’

‘Heeft hij die gemaakt?’

‘Er kwam online een afspraakverzoek vanaf uw account.’

Mijn maag draaide.

Ik had geen afspraak gemaakt.

Datum:

twee dagen na de nacht waarop ik deed alsof ik sliep.

Hij had zijn timing al.

‘Dus als ik niets had gemerkt...’

Dr. De Wit keek verdrietig.

‘Dan was u waarschijnlijk bij mij gekomen.’

‘En hij mee.’

‘Dat vermoed ik.’

‘En wat had u gedacht?’

Dat was een oneerlijke vraag.

Hij wist het.

Ik wist het.

Toch antwoordde hij.

‘Ik hoop dat ik breed had gekeken.’

‘Maar?’

‘Een bezorgde echtgenoot plus symptomen plus eerdere angstklachten kan een plausibel verhaal vormen.’

Tranen kwamen.

‘Dus hij had gelijk.’

‘Waarmee?’

‘Dat niemand me zou geloven.’

De huisarts schudde zijn hoofd.

‘Nee.’

‘Maar—’

‘Misschien hadden we niet meteen begrepen wat er gebeurde.’

Hij keek mij strak aan.

‘Dat is iets anders.’

Die zin hielp.

Niet geloven en niet begrijpen zijn niet hetzelfde.

Marcus rekende erop dat tijdelijke twijfel permanent zou worden.

Maar twijfel kan onderzocht worden.

Tenminste als iemand blijft praten.

Elise had gepraat.

Te weinig mensen hadden geluisterd.

Dat was waarom Marieke later campagne ging voeren voor betere signalering van mogelijke medicatiemanipulatie en coercive control in zorgrelaties.

Ik hielp niet direct.

Nog niet.

Ik was moe van ‘missie’.

Ik wilde eerst gewoon Anna zijn.

Een vrouw die koffie dronk zonder na te denken of iemand iets in het kopje had gedaan.

Dat bleek moeilijk.

Maandenlang dronk ik alleen uit flessen die ik zelf opende.

Claire zag het.

Zei niets.

Op een dag zette ze koffie.

Zette de pot neer.

Gaf mij een lege mok.

‘Schenk zelf.’

Ik keek haar aan.

‘Dank je.’

‘Altijd.’

Kleine aanpassingen.

Geen therapiequote.

Gewoon liefde.


Gerelateerde artikelen