DEEL 7 — MARCUS WERD GEARRESTEERD
Marcus werd niet gearresteerd omdat hij een enge tas had.
Hij werd gearresteerd toen bewijs samenkwam.
De stoffen in mijn medische monsters.
Het cameramateriaal.
De opslag.
De dossiers.
De illegaal verzamelde data.
Identificeerbare beelden.
Berichten.
Financiële betalingen.
Mogelijke manipulatie van mijn telefoon.
En uiteindelijk:
een flesje in de opslag met sporen van dezelfde soort kalmerende stofklasse die bij mij was aangetoond.
Ik hoorde het van Sanne.
‘Hij is aangehouden.’
Ik zat bij Claire op de bank.
Ik voelde niets.
Daarna alles.
Ik begon te trillen.
Claire ging naast me zitten.
‘Hij kan niet zomaar thuiskomen.’
‘Nee.’
‘Hij weet dat ik wakker was.’
‘Waarschijnlijk.’
Dat vond ik bijna erger.
Mijn geheim was voorbij.
Marcus wist dat ik hem gezien had.
Tijdens zijn eerste verhoor ontkende hij.
De tassen waren ‘professionele dossiers’.
Foto's waren ‘observaties’.
Data waren ‘anonieme onderzoeksinformatie’.
De thee?
‘Anna gebruikt zelf slaapmiddelen.’
Ik gebruikte niets.
Toen veranderde zijn verklaring.
Hij had mij ‘een natuurlijk slaapmiddel’ gegeven omdat ik slecht sliep en ‘altijd toestemming had gegeven voor wellnessproducten’.
Geen toestemming.
Nooit.
De camera?
‘We deden ooit aan slaaptracking.’
Leugen.
Geen afspraak.
De stofsamples?
‘Productonderzoek.’
Marcus had voor ieder feit een neutrale naam.
Net als Richard in een ander verhaal.
Geen misbruik.
Onderzoek.
Geen verdoving.
Slaaphulp.
Geen geheime camera.
Monitoring.
Geen dossieropbouw.
Risicoanalyse.
Taal was zijn eerste verdedigingslinie.
Toen Sanne hem confronteerde met Elise, vroeg Marcus om zijn advocaat.
Dat vertelde ze later.
Niet wat hij precies zei.
Maar genoeg.
De zaak van Elise werd opnieuw forensisch bekeken.
Oude monsters waren beperkt.
Niet alles bewaard.
Haar doodsoorzaak kon niet eenvoudig worden herschreven.
Dat frustreerde Marieke.
‘Dus hij kan ermee wegkomen.’
‘Niet per se.’
‘Maar misschien voor Elise.’
Dat woord.
Misschien.
Ik begon het te haten.
De politie vond echter iets in Marcus' oude laptop.
Een document.
Datum drie dagen voor Elise's dood.
E — eindfase onhoudbaar. Dreigt politie.
Daaronder:
dossier compleet / externe verklaring voorbereiden.
Nog één regel:
geen verdere directe interventie.
Wat betekende dat?
Niemand wist het exact.
Maar het bewees dat Marcus wist dat Elise hem verdacht.
En dat hij bezig was haar geloofwaardigheid systematisch te ondermijnen.
Marieke huilde toen ze het las.
‘Ze wist het.’
‘Ja.’
‘Ze wist dat hij iets deed.’
‘Ja.’
‘En niemand geloofde haar.’
Ik dacht aan de zin die Marcus die nacht typte.
Dan gelooft niemand haar nog.
Dat was niet nieuw.
Dat was zijn methode.






