DEEL 6 — LISA WAS ZIJN COLLEGA
Lisa Kramer was geen vriendin van Marcus.
Dat maakte haar zaak nog angstaanjagender.
Ze werkte bij een medische distributeur.
Marcus was haar regionale manager.
Lisa was eind twintig.
Ambitieus.
Op het werk had ze hem aangesproken op verdachte declaraties.
Kort daarna begon Marcus buitendiensttrainingen met haar te plannen.
Hotels.
Lange dagen.
Na één diner zei hij:
‘Je ziet er gespannen uit. Ik heb kruidenthee op mijn kamer, als je wilt.’
Lisa dronk één keer.
Ze werd ziek.
Niet bewusteloos.
Wel extreem suf.
Ze dacht voedselvergiftiging.
Marcus bracht haar terug naar haar kamer.
De volgende ochtend had zij een rode plek op haar arm.
‘Misschien allergisch.’
Daarna gebeurde er iets anders.
Marcus begon bij HR te melden dat Lisa ‘wisselend’ functioneerde.
Te laat.
Vergeetachtig.
Emotioneel.
Lisa kreeg een waarschuwing.
Ze vocht hem aan.
Had agenda's.
E-mails.
Bewijs.
HR trok een deel terug.
Marcus stopte plotseling met haar direct aansturen.
‘Ik dacht dat het klaar was.’
‘Was het?’
‘Blijkbaar niet.’
In zijn opslag zat een map:
LISA — INCOMPLETE
Daaronder:
te hoge externe documentatie / weerstand.
Hij had haar niet ‘afgemaakt’.
Omdat zij bewijs bijhield.
Mijn lichaam werd koud.
‘Dus als ik eerder alles had opgeschreven...’
Lisa schudde haar hoofd.
‘Niet doen.’
‘Wat?’
‘Jezelf achteraf slimmer maken.’
Ik keek op.
‘Ik werk daar al maanden aan.’
‘Ik ook.’
Ze glimlachte verdrietig.
‘Iedere vrouw denkt: ik had dit moeten zien.’
‘Ja.’
‘Maar hij had jaren om te leren hoe mensen reageren.’
Daar zat waarheid.
Marcus improviseerde niet.
Hij had patronen verfijnd.
Elise misschien eerste.
Daarna beter.
Mara.
Nina.
Lisa.
Ik.
Bij mij had hij zelfs mijn zus al voorbereid.
Twee maanden eerder had Marcus Claire gebeld.
Dat wist ik niet.
‘Wanneer?’
Claire werd bleek toen ik vroeg.
‘Na jouw vader's begrafenis.’
‘Wat zei hij?’
‘Dat jij niet goed sliep.’
‘Verder?’
‘Dat je soms dingen vergat.’
Mijn maag draaide.
‘En jij?’
‘Ik zei dat rouw normaal was.’
‘Heeft hij gevraagd of ik vroeger psychische problemen had?’
Claire keek weg.
‘Ja.’
Ik stond op.
‘Waarom heb je dit nooit verteld?’
‘Omdat het klonk als bezorgdheid.’
Ik werd boos.
Niet terecht.
Maar wel echt.
‘Iedereen dacht dat hij bezorgd was!’
Claire keek mij aan.
‘Anna.’
‘Sorry.’
‘Nee.’
Ze huilde.
‘Ik heb hem zelfs verteld dat jij tijdens je studie paniekaanvallen had.’
Mijn maag zonk.
Dat had ik.
Twee maanden.
Toen ik eenentwintig was.
Therapie.
Voorbij.
Marcus had het nooit geweten.
‘Daarom wist hij het.’
Claire begon te huilen.
‘Ik heb hem informatie gegeven.’
‘Niet jouw schuld.’
‘Maar—’
‘Niet.’
Ik pakte haar handen.
‘Hij vroeg als mijn man.’
‘Ja.’
‘Jij antwoordde als mijn zus.’
‘Ja.’
‘Daar zit zijn misbruik.’
Ik zei die woorden tegen haar.
En hoorde ze zelf.
Misschien moest ik ze ook voor mezelf geloven.






