IK DEED ALSOF IK DE THEE VAN MIJN MAN HAD GEDRONKEN
Full Episode

IK DEED ALSOF IK DE THEE VAN MIJN MAN HAD GEDRONKEN

Door Admin Beatrix 02/09/2026

DEEL 3 — ELISE HAD OOK THEE GEDRONKEN

Elise van Laar was negenentwintig toen ze stierf.

Ik zag haar gezicht voor het eerst goed op een foto die ik later van haar zus mocht zien.

Kort blond haar.

Grote bril.

Kuiltje in haar linkerwang.

Niet het dramatische type dat Marcus had beschreven.

Geen ‘chaotische vrouw’ zoals hij altijd zei.

Gewoon iemand.

Zoals ik.

Haar zus heette Marieke.

De politie nam eerst contact met haar op.

Niet ik.

Pas dagen later wilde zij mij spreken.

We ontmoetten elkaar in een kantoor van Slachtofferhulp.

Marieke keek mij lang aan.

‘Je lijkt niet op haar.’

Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen.

‘Marcus koos vroeger altijd blonde vrouwen.’

Ze lachte zonder humor.

‘Sorry.’

‘Geeft niets.’

‘Ik probeer logica te vinden.’

‘Ik ook.’

Ze haalde een map uit haar tas.

‘Ik heb dit zeven jaar bewaard.’

Brieven.

Screenshots.

Dagboekpagina's.

Elise had maanden voor haar dood geschreven:

Ik word wakker en weet niet wat er gebeurd is.

Mijn maag draaide.

Nog één:

Marcus zegt dat ik slaapwandel.

Nog één:

Hij vindt dat ik geen alcohol meer moet drinken, terwijl ik nauwelijks drink.

Ik moest stoppen.

‘Dit is hetzelfde.’

Marieke knikte.

‘Toen geloofde bijna niemand haar.’

‘Waarom?’

‘Omdat Marcus zo overtuigend was.’

Daar was het.

Hij had haar al ‘instabiel’ gemaakt.

Huisartsbrieven.

Berichten.

Foto's.

Hij bracht haar naar afspraken.

Vertelde behulpzaam over haar ‘verwarde nachten’.

Elise kreeg uiteindelijk medicatie tegen angst en slapeloosheid.

‘Van arts?’

‘Ja.’

‘Marcus gebruikte dat tegen haar?’

‘Hij zei tegen iedereen dat ze middelen mengde.’

Mijn keel trok dicht.

‘Dronk ze thee?’

Marieke keek op.

‘Elke avond.’

Mijn handen begonnen te trillen.

‘Kamillethee?’

‘Ja.’

Ik moest naar buiten.

Lucht.

Claire kwam mee.

Ik gaf over in een prullenbak achter het gebouw.

‘Sorry.’

‘Waarvoor?’

‘Voor alles.’

‘Anna.’

‘Hij heeft haar doodgemaakt.’

Claire zei niets.

Omdat we dat nog niet wisten.

Feiten.

Ik hoorde oma Eleanor uit een ander leven bijna in mijn hoofd.

Niet springen.

Maar de mogelijkheid was ondraaglijk.

De oude zaak van Elise werd heropend.

Niet omdat één nieuwe vrouw iets vertelde.

Omdat patronen plus nieuw bewijs nieuwe vragen opriepen.

De zwarte tas was ondertussen nog steeds spoorloos.

Marcus gedroeg zich normaal.

Te normaal.

Hij kwam vrijdag thuis.

Ik was er ook.

Niet alleen.

Politie had me geadviseerd hoe we veilig konden handelen, maar ik kon niet vertellen wat ze operationeel deden.

Ik had een vriendin zogenaamd in de buurt.

Claire wist waar ik was.

Mijn telefoon stond zo ingesteld dat ik snel hulp kon inroepen.

Marcus kwam binnen.

Kuste mijn wang.

Ik bevroor.

‘Je bent gespannen.’

‘Veel werk.’

‘Claire beter?’

‘Ja.’

Hij zette boodschappen neer.

‘Ik heb iets voor je.’

Mijn maag draaide.

Thee.

Een nieuwe doos.

‘Speciaal.’

‘Lief.’

Hij keek naar mijn gezicht.

‘Drink je vanavond mee?’

‘Misschien.’

Dat ene woord veranderde iets.

‘Waarom misschien?’

‘Geen zin.’

Hij glimlachte.

Niet vriendelijk.

‘Je hebt de laatste tijd vaak geen zin.’

‘Is dat een probleem?’

Stilte.

‘Nee.’

Hij liep naar boven.

Ik bleef in de keuken.

Mijn handen trilden.

Twintig minuten later kwam hij terug.

‘Waar is je groene pyjama?’

Mijn hele lichaam bevroor.

‘Welke?’

‘Die met de witte rand.’

De pyjama lag als bewijs elders.

‘Was.’

‘Ik heb gekeken.’

‘Waarom?’

‘Ik wilde hem in de machine doen.’

Marcus deed nooit was.

‘Bij Claire gebleven misschien.’

Hij keek me aan.

Lang.

‘Anna.’

‘Ja?’

‘Is er iets?’

‘Nee.’

‘Zeker?’

‘Ja.’

Hij kwam dichterbij.

‘Je liegt slecht.’

Mijn hart bonsde.

‘Waarover?’

Hij glimlachte.

‘Geen idee.’

Toen kuste hij mijn voorhoofd.

Ik wilde gillen.

Die avond dronk ik niets wat hij mij gaf.

Ik zei buikpijn.

Marcus was rusteloos.

Om middernacht lag hij nog wakker.

‘Wil je toch thee?’

‘Nee.’

‘Slaapmiddel?’

‘Nee.’

‘Je bent bang.’

Ik draaide me naar hem.

‘Waarvoor?’

Hij keek naar plafond.

‘Dat vraag ik me af.’

Ik kon niet slapen.

Om 01.40 stond Marcus op.

‘Toilet.’

Hij kwam niet terug.

Na tien minuten hoorde ik beneden een deur.

Toen auto.

Hij vertrok.

Ik belde direct Sanne.

‘Hij is weg.’

‘Blijf waar u bent.’

‘De zwarte tas?’

‘Niet zoeken.’

‘Sanne.’

‘Anna.’

De toon was duidelijk.

Niet held spelen.

Een uur later belde ze terug.

Marcus was niet naar hotel of klant gereden.

Zijn auto was gezien bij een opslagcomplex buiten Hoofddorp.

Een plek waar hij een unit huurde op naam van een kleine zakelijke vennootschap.

Ik wist niet dat die bestond.

De volgende ochtend kreeg de politie, via de juiste juridische route, toegang tot wat voor het onderzoek nodig was.

Ik mocht niet mee.

Godzijdank.

Want wat zij vonden zou mijn huwelijk definitief veranderen in een misdaadplaats.

Niet één zwarte tas.

Zeven.


Gerelateerde artikelen