DEEL 9 — DE WAARDE VAN WAT VERDWENEN WAS
Onafhankelijke commissie deed acht maanden onderzoek.
Eindadvies:
Historische aandelenverkoop was waarschijnlijk tot stand gekomen op basis van onvolledige en mogelijk misleidende informatie.
Aannemelijke onderwaardering, gecorrigeerd naar toenmalige waarde:
ongeveer €1,05 miljoen.
Met redelijke historische rendementscorrectie en zonder speculatieve ‘wat als’-miljarden:
herstelbedrag tussen €3,8 en €5,2 miljoen.
Daarnaast moest onderzocht worden of Pieter recht had op bepaalde oude pensioen- en verzekeringsclaims.
Geen twintig miljoen.
Geen ‘helft van hele bouwgroep’.
Realistisch.
Jurre zei:
‘Vijf miljoen.’
‘Adviesrange.’
‘Ik betaal vijf.’
‘Jij?’
‘Holding.’
‘Dan treffen werknemers indirect last.’
‘Niet als uit mijn persoonlijke aandelenuitkering.’
We werkten constructie uit.
€4,5 miljoen herstelregeling.
Deels contant uit familieholdingreserves die aan Jurre toekwamen.
Deels aandelenbelang in een aparte vastgoed-BV ter waarde van ongeveer €1,2 miljoen.
Geen operationele controle die Pieter niet wilde.
Pieter wilde bijna alles weigeren.
‘Wat moet ik ermee?’
‘Leven,’ zei ik.
‘Ik ben zeventig.’
Hij was negenenzestig volgens officiële gegevens.
‘Dan heb je tijd.’
‘En mensen in opvang?’
Daar veranderde iets.
Hij wilde een deel gebruiken voor langdurige ondersteuning van mensen zonder identiteitspapieren, schulden of vaste woonplek.
Niet cheque.
Programma.
Met gemeente en bestaande stichting.
‘Omdat jij daklozen wilt redden?’ vroeg ik.
Hij keek me scherp aan.
‘Nee.’
‘Wat dan?’
‘Omdat ik weet hoe makkelijk je tussen loketten verdwijnt.’
Dat verschil.
Geen held.
Ervaring.
Wij reserveerden €1 miljoen in fonds.
Pieter kreeg eigen appartement.
Niet bij ons.
Zijn keuze.
‘Ik wil een deur die ik zelf kan dichtdoen.’
Ik begreep.
Na twintig jaar geen eigen deur was dat luxe.
Hij koos eenvoudige benedenwoning in Rotterdam-Noord.
Niet villa.
Jurre zei:
‘Je kunt iets groters.’
Pieter:
‘Waarom?’
Jurre had geen antwoord.
Ik lachte.
Papa keek mij.
‘Jij ook.’
‘Wat?’
‘Je dacht gisteren dat ik penthouse nodig had.’
Betrapt.
Armoede leren afleren betekent niet ineens luxe opdringen.
Autonomie.
Altijd weer.






