IK MOEST EEN DAKLOZE MAN IN ONS BAD HELPEN WASSEN
Next Part

IK MOEST EEN DAKLOZE MAN IN ONS BAD HELPEN WASSEN

Door Admin Beatrix 22/09/2026

DEEL 14 — TWEE JAAR LATER

Pieter woonde nog steeds in eigen appartement.

Hij had inmiddels buurvrouw.

Ria.

Eenenzeventig.

Weduwe.

Zij maakte soep.

Hij repareerde haar kastdeurtjes.

‘Is dit romantisch?’ vroeg ik.

‘Bemoei je met je eigen huwelijk.’

Papa was terug genoeg om irritant te zijn.

Hij werkte twee ochtenden per week als vrijwilliger bij organisatie die mensen zonder vaste woonplek hielp identiteitsdocumenten, zorgverzekering en administratie opnieuw op te bouwen.

Niet als gezicht op brochure.

Aan tafel.

Formulieren.

Hij haatte computers.

‘Waarom moet wachtwoord hoofdletter, cijfer én symbool?’

‘Veiligheid.’

‘Criminelen hebben ons technologisch gewonnen.’

Ik hielp.

Ons fonds financierde twee sociaal-juridische medewerkers.

Geen naambord.

Pieter stond erop.

Jurre en ik waren nog samen.

Niet zonder impact.

Soms keek ik naar bedrijf en dacht aan Gert.

Soms keek hij naar mijn vader en voelde schuld die niet van hem was.

Therapie hielp.

Niet om verleden weg te maken.

Om schuld op juiste schouders te leggen.

Op onze zeventiende trouwdag zei Jurre:

‘Als mijn vader dit niet had gedaan, waren wij misschien niet samen.’

Ik antwoordde:

‘En als Napoleon ander ontbijt had gegeten, zag Europa misschien anders uit.’

Hij keek.

‘Wat?’

‘Stop met hypothetische geschiedenis.’

‘Romantisch.’

‘Graag gedaan.’

Wij bouwden huwelijk niet opnieuw op vaders fouten.

Gewoon op ons.

Gerelateerde artikelen