DEEL 12 — PIETER ONTMOETTE ZIJN EIGEN VERLEDEN
Wij bezochten oude werkplaats.
Nu onderdeel van Van Houten Bouwgroep.
Pieter wilde.
Jurre twijfelde.
‘Misschien te veel.’
Papa:
‘Dan ga ik weer weg.’
Daar was autonomie.
Binnen stonden oude foto’s aan muur.
Oprichters.
Gert van Houten.
Pieter Vermeer.
Jong.
Helm onder arm.
Zelfde ogen.
Pieter stond ervoor.
Lang.
‘Dat ben ik.’
Niet vraag.
‘Ja.’
Hij raakte glas niet aan.
‘Ik zie het.’
‘Herinner je?’
‘Nee.’
Dat verschil deed pijn.
Hij zag bewijs, niet herinnering.
Een oudere magazijnmedewerker kwam.
Kees.
Had als leerling gewerkt.
Toen hij Pieter zag, begon hij te huilen.
‘Meneer Vermeer.’
Pieter glimlachte.
‘Blijkbaar.’
Kees vertelde hoe Pieter elke vrijdag friet betaalde.
Hoe hij stagiairs zelf rondleidde.
Hoe hij eens complete betonstort stopte omdat één jongen geen helm droeg.
‘Was ik zo lastig?’
‘Vreselijk.’
‘Mooi.’
Daar kreeg hij identiteit terug via mensen.
Niet geheugen.
Verhalen.
Hij begon schrift bij te houden.
Dingen die mensen zeggen dat Pieter deed.
Sommige geloofde hij.
Sommige niet.
‘Hier staat dat ik gitaar speelde.’
‘Dat deed je.’
‘Goed?’
‘Verschrikkelijk.’
‘Dat klinkt geloofwaardig.’
Ik bracht oude gitaar.
Hij wist geen liedjes.
Maar vingers vormden een G-akkoord.
Muscle memory.
Hij huilde.
Ik ook.
Hij speelde drie verkeerde akkoorden.
‘Papa.’
‘Wat?’
‘Je bent nog steeds slecht.’
‘Dan ben ik echt mezelf.’






