DEEL 10 — IK MOEST MIJN EIGEN SCHAAMTE UITSPREKEN
Het duurde lang voordat ik met Pieter sprak over bad.
Ik ontweek.
Hij ook.
Tot wij samen soep aten.
Hij zei:
‘Je hoeft geen handschoenen meer aan.’
Ik verstijfde.
Hij glimlachte flauw.
‘Grap.’
Ik legde lepel neer.
‘Papa.’
‘Hm?’
‘Het spijt me.’
‘Waarvoor?’
‘Die dag.’
‘Je kende me niet.’
‘Dat maakt het erger.’
Hij fronste.
‘Waarom?’
‘Omdat ik pas zachter werd toen ik dacht dat jij misschien mijn vader was.’
Stilte.
‘Dus?’
‘Als DNA negatief was geweest…’
Mijn stem brak.
‘Had ik je dan weer weggestuurd?’
Hij keek mij lang.
‘Dat weet ik niet.’
‘Ik wel.’
‘Nee.’
‘Ik behandelde je als iets vies.’
‘Je vond me vies.’
‘Dat is anders.’
‘Is dat zo?’
Ik begon te huilen.
‘Ja.’
‘Marjolein.’
Hij legde hand op tafel.
‘Ik was vies.’
‘Papa.’
‘Letterlijk. Ik had weken niet gedoucht.’
‘Dat bedoel ik niet.’
‘Ik weet.’
Hij wachtte.
‘Je keek alsof vuil zei wie ik was.’
Daar.
Ik knikte.
‘Ja.’
‘Dat deed pijn.’
Ik sloot ogen.
‘Sorry.’
‘Dank.’
Geen ‘geeft niet’.
Goed.
Het gaf wel.
‘Wil je weten wat ik toen dacht?’
‘Ja.’
‘Dat rijke mensen heel mooie huizen hebben en toch bang kunnen zijn voor een vuile handdoek.’
Ik lachte door tranen.
‘Terecht.’
‘En dat Jurre vervelend was.’
‘Ook terecht.’
‘Maar hij was eerste rijke man in jaren die naast me op stoeprand ging zitten.’
Ik keek.
‘Wat?’
Bij gaarkeuken had Jurre hem niet alleen eten gegeven.
Luuk had bord meegenomen buiten omdat hij zich schaamde tussen mensen.
Jurre ging naast hem zitten.
Vroeg naar naam.
Luisterde.
Toen Luuk logo zag, zei hij:
‘Dat ken ik.’
Jurre bracht hem daarom mee.
Niet alleen kou.
Een vermoeden?
‘Dacht hij dat jij papa was?’
‘Nee.’
Jurre kwam later binnen.
Ik vroeg.
Hij schudde hoofd.
‘Ik dacht alleen dat er iets aan hem bekend voelde.’
‘Wat?’
‘Manier waarop hij naar logo keek.’
‘En daarom mee?’
‘En omdat jij me bij ontbijt kwaad had gemaakt.’
Ik gooide servet naar hem.
Pieter lachte zo hard dat hij moest hoesten.
Daar zat ik.
Met vader die twintig jaar weg was.
Man wiens vader hem had benadeeld.
En mijn eigen schaamte.
Geen van ons schoon.
Wel samen.






