DEEL 5 — DE MAN DIE DE NACHT NOG HERINNERDE
Forensisch team vond een naam.
Joost Kramer.
Voorman op Maashaven-project.
Nu achtenzeventig.
Woonde in Dordrecht.
Hij wilde eerst niet praten.
Toen hoorde hij Pieter leefde.
Hij belde zelf.
Jurre en ik gingen niet alleen.
Onderzoeker erbij.
Joost zat in kleine woonkamer.
Foto’s van kleinkinderen.
Zuurstoffles naast stoel.
Toen Pieter binnenkwam, begon oude man te huilen.
‘God allemachtig.’
Pieter verstijfde.
‘Kent u mij?’
Joost stond moeizaam.
‘Piet.’
Die naam.
Niet Pieter.
Piet.
Vader keek naar mij.
‘Noemde iemand me zo?’
Ik knikte.
‘Collega’s.’
Joost pakte zijn hand.
‘Wij dachten dat je dood was.’
Pieter huilde.
‘Ik ook, geloof ik.’
Joost vertelde.
Die avond had Pieter ruzie met Gert.
Over stutten.
Werk mocht volgens Pieter niet doorgaan.
Gert stond onder enorme druk vanwege boeteclausule.
Project liep achter.
Een onderaannemer had onjuiste staalprofielen gebruikt.
Pieter wilde verzekeraar en opdrachtgever informeren.
Rond negen uur ging hij zelf naar zone C.
Joost was al weg.
Omstreeks tien uur belde collega:
deel platform ingestort.
Geen mensen gezien.
Later vond men bloed.
Tas.
Jas.
Maar geen Pieter.
‘Waar waren spullen?’ vroeg onderzoeker.
‘Gert nam ze.’
‘Waarom?’
‘Hij zei dat hij ze naar politie bracht.’
‘Hebt u dat gezien?’
‘Nee.’
‘Waarom zweeg u?’
Joost huilde.
‘Ik had drie kinderen.’
Dat antwoord.
Menselijke lafheid.
Altijd dezelfde vorm.
‘Gert zei dat als wij vertelden dat Pieter op bouwplaats was na officiële sluiting, iedereen zijn baan verloor en bedrijf failliet ging.’
‘Maar Pieter was eigenaar.’
‘Ja.’
‘Dus?’
‘Gert vertelde later dat politie dacht dat Pieter zelf was weggegaan.’
Joost keek naar vader.
‘En toen die brief kwam… geloofden wij het.’
Pieter:
‘Welke brief?’
Mijn keel trok.
‘Die waarin jij zei dat je ons verliet.’
Hij keek mij alsof ik hem had geslagen.
‘Ik?’
‘Waarschijnlijk niet.’
Joost ging verder.
‘Er was nog iets.’
Iedereen stil.
‘Twee dagen na incident vond ik achter terrein een man die zei dat hij die nacht iemand had zien lopen.’
‘Wie?’
‘Een zwerver. Hij sliep onder viaduct.’
‘Wat zag hij?’
‘Een man met bloed aan hoofd. Verward. Lopend richting metro.’
Mijn hart bonsde.
‘Heeft u politie verteld?’
‘Ik zei het tegen Gert.’
Jurre sloot ogen.
‘En hij?’
‘Hij zei dat politie al wist van mogelijke vrijwillige verdwijning en dat die zwerver onbetrouwbaar was.’
Pieter keek naar vloer.
Een gewonde man.
Mijn vader.
Lopend weg.
Niet omdat hij familie verliet.
Omdat hij niet wist waar thuis was.
Joost fluisterde:
‘Het spijt me.’
Pieter keek hem aan.
‘Ik weet niet waarvoor.’
‘Dat wij niet verder zochten.’
Lange stilte.
Toen zei mijn vader iets wat ik nooit verwachtte.
‘Ik heb twintig jaar mensen gezien die wegkijken omdat ze bang zijn hun eigen kleine zekerheid kwijt te raken.’
Hij keek Joost.
‘Ik haat u daar niet voor.’
Ik dacht aan mezelf in hal.
Hand voor neus.
Niet hetzelfde.
Maar echo.
Wie niet kijkt, hoeft niet te voelen.






