DEEL 11 — DE POLITIE SLOOT EEN DOSSIER NA TWINTIG JAAR
Pieter’s vermissingszaak werd officieel heropend en vervolgens administratief gesloten als persoon teruggevonden.
Maar mogelijke feiten rond ongeval en vervalste brief werden apart beoordeeld.
Gert overleden.
Verjaring.
Bewijsproblemen.
Geen spectaculaire arrestatie.
Dat stelde sommige familieleden teleur.
Mij niet.
Waarheid is niet minder waar omdat niemand meer gevangenis ingaat.
De politie reconstrueerde waarschijnlijk pad.
Na val of slag door instortend materiaal had Pieter zware hoofdwond.
Hij moet bouwterrein via achterzijde hebben verlaten.
Camerabeelden bestonden toen nauwelijks.
Een onbekende getuige zag hem richting metro.
Later ziekenhuisregistratie:
onbekende man, vermoedelijk 45–55, hoofdwond, verward aangetroffen bij Zuidplein.
Hij had andere jas aan.
Waarschijnlijk gekregen of gevonden.
Geen ID.
Hij vertrok tegen advies na één nacht.
Daarna opvangregisters.
Naam:
‘Lucas’ een paar maanden.
‘Jan’.
Uiteindelijk ‘Luuk’.
Waarom koppeling nooit gemaakt?
Leeftijd verkeerd geschat.
Geen digitale landelijke gezichtsherkenning.
Vermissingsomschrijving vermeldde nette zakenman met donker haar.
Dakloze man had kaalgeschoren hoofd na luizen, baard, gewichtsverlies en cognitieve problemen.
Brief liet politie vermoeden vrijwillig vertrek.
Systemen communiceerden slecht.
Tragisch.
Niet onmogelijk.
Pieter luisterde naar reconstructie.
‘Dus niemand heeft me twintig jaar opgesloten?’
‘Nee.’
‘Geen geheime kelder?’
‘Nee.’
‘Jammer. Beter verhaal.’
Ik lachte.
Humor was terug.
Maar daarna:
‘Dus ik was dichtbij.’
Ja.
Soms op minder dan vijftien kilometer van ons huis.
Dat was het ergste.
Hij had op bankjes geslapen terwijl ik met moeder verjaardagen vierde.
Hij had soep gehaald op straten waar ik langsreed.
Misschien waren we elkaar ooit gepasseerd.
Die gedachte kan mens gek maken.
Therapeut zei:
‘U kunt twintig jaar niet opnieuw lopen.’
Pieter:
‘Waarom niet?’
‘Omdat u er dan nog twintig verliest.’
Hij vond haar irritant.
Bleef gaan.
Goed teken.






