DEEL 3 — DE VADER DIE ‘ONS HAD VERLATEN’
Mijn moeder Annemieke was acht jaar eerder overleden.
Longkanker.
Ze stierf nog steeds overtuigd dat Pieter ons vrijwillig had verlaten.
Dat deed het meeste pijn.
Ik had hem terug.
Zij nooit.
Ik haalde haar oude dozen uit opslag.
Krantenknipsels.
Politiebrieven.
Foto’s.
Een vergeelde map:
PIETER — VERMIST
Datum:
17 november, twintig jaar eerder.
Mijn vader was toen achtenveertig.
Constructeur.
Mede-eigenaar van Vermeer & Van Houten Bouwcombinatie.
Mijn maag trok toen ik bedrijfsnaam opnieuw las.
Van Houten.
Jurres familie.
Ik wist dat vaders onderneming ooit zaken had gedaan met Jurres vader, Gert van Houten.
Maar ‘zaken gedaan’ was te zacht.
Ze waren compagnons geweest.
Bijna twaalf jaar.
Toen mijn vader verdween, had Gert mijn moeder geholpen.
Papieren.
Verzekering.
Financiën.
Hij bracht boodschappen.
Hij belde politie.
Hij werd bijna familie.
Vijf jaar later ontmoette ik zijn zoon Jurre opnieuw op een bedrijfsjubileum.
We kenden elkaar vaag uit jeugd.
Wij werden verliefd.
Ik was eenentwintig.
Hij vijfentwintig.
Mijn moeder zei:
‘Misschien brengt familie Van Houten eindelijk iets goeds.’
Ik had nooit gedacht dat mijn huwelijk terug zou leiden naar nacht waarop vader verdween.
Jurre zat naast me tussen dozen.
‘Ik wist niet dat onze vaders compagnons waren op dit niveau.’
‘Jij was negen toen papa verdween.’
‘Tien.’
‘Waarom heeft jouw vader nooit veel over hem verteld?’
‘Hij zei altijd dat Pieter briljant maar rusteloos was.’
Ik keek.
‘Rusteloos?’
‘Dat hij schulden had. Dat hij soms verdween.’
‘Dat is niet wat mijn moeder zei.’
‘Wat zei zij?’
‘Papa werkte te veel. Maar hij verdween nooit.’
Jurre trok map.
Politieverslag.
Laatste bekende locatie:
bouwproject aan Maashaven.
Een oud pakhuis werd verbouwd.
Mijn vader zou rond 21.30 uur een constructiecontrole doen na melding van probleem met tijdelijke vloer.
Daarna niets.
Zijn auto stond twee straten verder.
Telefoon nooit gevonden.
Portemonnee ook niet.
De volgende ochtend meldde een arbeider een beschadigd hek en bloedsporen bij bouwput.
Geen lichaam.
Zoekactie.
Water.
Ziekenhuizen.
Niets.
‘Maar Luuk zei dat hij wakker werd bij restanten van bouwplaats,’ zei Jurre.
‘Ja.’
‘Wanneer?’
‘Hij weet alleen winter.’
Jurre’s gezicht werd bleek.
Wij vonden later in map een brief.
De brief.
Vier maanden na verdwijning.
Poststempel België.
Handschrift leek op vader.
Annemieke,
zoek niet meer.
Ik kan dit leven niet meer.
Ik heb schulden gemaakt waar jij niets van weet.
Zorg voor Marjolein.
Ik kom niet terug.
Pieter.
Ik had hem honderden keren gelezen.
Mijn moeder eerst ontkend.
Daarna gebroken.
Politie verlaagde prioriteit.
Volwassene die mogelijk vrijwillig vertrok.
Niet direct zaak gesloten, maar richting veranderde.
Jurre pakte brief voorzichtig.
‘Heb je ooit handschrift laten onderzoeken?’
‘Waarom zouden we? Mam herkende het.’
‘En jij?’
Ik keek.
‘Ik was zestien.’
‘Nu?’
Ik las.
Iets voelde verkeerd.
Niet letters.
Taal.
Mijn vader noemde mij nooit Marjolein in brieven aan moeder.
Altijd Maan of Leintje.
‘Hij noemt me bij volledige naam.’
Jurre keek.
‘Is dat vreemd?’
‘Ja.’
Ik pakte medaillon.
‘Papa was sentimenteel. Verschrikkelijk.’
Pieter, nu Luuk, zat in tuinkamer met neuropsycholoog.
Niet betrekken.
Nog niet.
‘Jurre.’
‘Hm?’
‘Wie regelde na verdwijning bedrijf?’
Hij wist antwoord.
Zijn vader.
Gert van Houten.
Een jaar later kocht Gert de aandelen van Pieter uit de nalatenschaps-/vermogenssituatie? But Pieter was niet dood, so how? My mother held perhaps economic rights under marital community? Need legal plausible.
Ik zocht.
Mijn moeder had drie jaar na verdwijning via rechter bewind over vermogen van vermiste echtgenoot gekregen en later, op advies, zijn zakelijke belang laten verkopen om schulden af te lossen en risico te beperken.
Koper:
Gert van Houten.
Bedrag:
€340.000.
Die onderneming groeide uit tot fundament van Van Houten Bouwgroep.
Het bedrijf dat nu van mijn man was.
Mijn hele leven stond ineens scheef.
Jurre keek naar contract.
‘Dit wist ik niet.’
Ik keek hem.
‘Jouw bedrijf is gebouwd op mijn vaders onderneming.’
‘Deels.’
‘Die jouw vader goedkoop kocht nadat mijn vader verdween.’
‘Marjolein.’
‘Hoeveel was het waard?’
‘Toen misschien niet veel meer.’
‘Weet je dat?’
‘Nee.’
Ik voelde boosheid.
‘Dus zeg het niet.’
Hij knikte.
‘Je hebt gelijk.’
Ik stond op.
‘Ik wil alles.’
‘Wat?’
‘Archief van jouw vader. Bedrijf. Project Maashaven. Aandelenoverdracht. Alles.’
Jurre aarzelde.
Een seconde.
Dat was genoeg om mij boos te maken.
‘Jurre.’
‘Ik denk na over privacy van bedrijf.’
Ik lachte ongelovig.
‘Mijn vader is twintig jaar vermist geweest en blijkt voor onze neus in opvang geleefd te hebben.’
‘Ik weet.’
‘En jij denkt aan bedrijfsprivacy?’
Hij stond.
‘Nee. Ik denk aan bewijs.’
Ik stopte.
‘Als wij nu archief induiken als echtgenoten en dingen verspreiden zonder chain of custody, verpesten we misschien wat juridisch onderzocht moet worden.’
Ik ademde.
Hij had gelijk.
Ik haatte dat.
‘Dus?’
‘Onafhankelijke advocaat. Forensisch archivaris. Alles veiligstellen.’
Ik keek mijn man.
Een bouwondernemer die ineens praatte als mijn vroegere vakgebied.
‘Sinds wanneer ben jij verstandig?’
‘Sinds ik met jou trouwde.’
Ik wilde niet lachen.
Deed het toch.
Dat was laatste makkelijke moment voordat wij ontdekten wat Gert van Houten twintig jaar eerder had gedaan.






