DEEL 6 — ONS HUIS WAS STIL ZONDER BABY
Zes weken na Sem’s dood ging ik voor het eerst terug naar huis.
Mijn moeder kwam mee.
Bastiaan woonde inmiddels in gemeubileerd appartement.
Hij had op advies advocaten zijn persoonlijke spullen grotendeels opgehaald.
Ik had babykamer niet aangeraakt.
De deur stond dicht.
Ik liep eerst keuken in.
Daar stond nog een mok die Bastiaan voor reis had gebruikt.
Ik gooide hem niet kapot.
Ik zette hem in vaatwasser.
Dat voelde erger.
Normale handeling.
In abnormaal leven.
Mijn moeder vroeg:
‘Wil je babykamer vandaag?’
‘Nee.’
Maar tien minuten later stond ik ervoor.
Hand op deurklink.
Binnen rook het naar nieuw hout en wasmiddel.
Wieg.
Knuffels.
Luiers.
Kleding van maat 50.
Een mobiel met kleine walvissen.
Ik had twee maanden eerder op stoel gezeten en gedacht:
Binnenkort zit ik hier om drie uur ’s nachts te vloeken omdat hij niet slaapt.
Ik zou alles gegeven hebben voor die nacht.
Ik ging op grond zitten.
Mijn moeder naast me.
Geen woorden.
Uren later haalde ik eerste kleertjes uit kast.
Niet weggooien.
Dozen.
Sommige dingen wilde ik bewaren.
Sommige doneren.
Ik kon nog niet beslissen.
Bastiaan stuurde die avond:
Mag ik helpen met kamer?
Ik staarde.
Daarna:
Niet nu.
Hij:
Oké.
Geen discussie.
Een week later vroeg hij:
Mag ik één foto van Sem hebben?
Ik verstijfde.
Ziekenhuisfotograaf had foto’s gemaakt.
Ik had map nog niet geopend.
Mijn eerste instinct:
nee.
Dat was mijn kind.
Mijn verdriet.
Toen voelde ik schaamte.
Ook zijn kind.
Ik vroeg ziekenhuis digitale kopie rechtstreeks aan hem te verstrekken waar mogelijk.
Geen contact nodig.
Therapeut zei:
‘Goed.’
‘Voelt niet goed.’
‘Goed en comfortabel zijn verschillende categorieën.’
We begonnen mediation over scheiding.
Bastiaan wilde praten over huwelijk.
Mijn advocaat over vermogen.
Ik wilde beide uit elkaar houden.
Huis was gezamenlijk gekocht.
Hypotheek.
Beleggingen.
Zijn aandelen.
Mijn trust was grotendeels privévermogen afhankelijk van structuur; we lieten deskundigen uitzoeken wat tot huwelijksvermogen hoorde.
Ik wilde geen cent meer omdat hij mij had bedrogen.
Nederlandse wet werkt zo niet.
Affaire is geen boetetarief.
Wel moesten zakelijke kosten en eventueel gezamenlijk geld naar Sanne worden uitgezocht.
Dat gebeurde.
Armband:
€18.700 via corporate card.
Hotelprivékosten:
€23.400.
Restaurants, spa, transfers.
Een deel werd door Bastiaan terugbetaald aan bedrijf.
Geen geld voor mij.
Terecht.
Daarnaast vond ik privérekeningbetalingen aan Sanne:
huurwaarborg €8.000.
Reizen.
Geschenken.
Totaal ongeveer €61.000 in acht maanden.
Deels uit Bastiaans eigen inkomen binnen huwelijk.
Juridisch relevant voor vermogensafwikkeling, maar niet automatisch allemaal ‘terug’.
Ik voelde me vreemd kalm bij cijfers.
Cijfers liegen minder elegant dan mensen.






