DEEL 4 — SANNE VERTELDE EEN ANDER VERHAAL
Sanne nam via haar advocaat contact op.
Niet direct met mij.
Verstandig.
Zij wilde een schriftelijke verklaring afleggen over reis.
De Raad van Commissarissen liet onafhankelijk advocatenkantoor onderzoek doen.
Ik bemoeide me niet met interviews.
Maar als aandeelhouder kreeg ik later samenvatting.
Daar stond iets wat mij verbaasde.
Sanne beweerde dat Bastiaan haar had verteld dat ons huwelijk ‘feitelijk voorbij’ was.
Cliché.
Maar er was meer.
Hij had gezegd dat ik wist van relatie.
Dat wij alleen nog bij elkaar bleven tot na geboorte van Sem om ‘onnodige stress’ te voorkomen.
Ik lachte toen ik het las.
Daarna huilde ik.
Hij had haar zelfs verteld dat ik na bevalling naar mijn moeder zou gaan en dat scheidingsaankondiging gezamenlijk gepland was.
De resortreis?
Volgens Sanne begon hij als werkreis.
Donderdag daadwerkelijk investeerdersmeeting.
Maar Bastiaan had verblijf verlengd en twee luxesuites vanuit bedrijfsaccount laten boeken onder ‘strategic retreat’.
Sanne wist dat kosten op bedrijf kwamen.
Zij had geen goed excuus.
Dat gaf ze toe.
Hun affaire duurde acht maanden.
Niet elf.
Alsof dat iets beter maakte.
Tijdens reis had zij op dinsdagavond Bastiaan gevraagd waarom hij telefoon steeds omdraaide.
Hij zei:
‘Eva is nerveus omdat zwangerschap zwaar is. Als ik iedere paniekreactie beantwoord, kom ik nergens aan toe.’
Toen Maaike belde, stond Sanne inderdaad naast hem.
Maar zij zei dat zij niet wist wat Maaike precies vertelde.
Alleen:
‘Eva is opgenomen.’
Sanne had gezegd:
‘Moet je niet terug?’
Bastiaan:
‘Als het ernstig was, belde ziekenhuis wel.’
Ik moest die zin drie keer lezen.
Niet omdat ik geloofde dat Sanne onschuldig was.
Ze wist dat hij getrouwd was.
Wist dat ik zwanger was.
Sliep met hem.
Profiteerde van reis.
Maar Bastiaan had zelfs haar een versie gegeven waarin ik obstakel was dat zichzelf uiteindelijk zou verwijderen.
Een week later kreeg ik via advocaat verzoek van Sanne voor privégesprek.
Ik weigerde eerst.
Mijn therapeut vroeg:
‘Waarom?’
‘Wat kan zij mij geven?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Excuses?’
‘Wil je die?’
‘Nee.’
‘Dan ga niet.’
Eenvoudig.
Maar twee dagen later veranderde ik van gedachten.
Niet vanwege vergeving.
Omdat ik merkte dat ik eindeloos invulde wat zij wist.
Ik wilde feiten.
We spraken op kantoor van mijn advocaat.
Sanne zat tegenover mij.
Geen glamour.
Geen armband.
‘Waar is armband?’ vroeg ik voordat ik mezelf kon stoppen.
Ze werd rood.
‘Bij Bastiaan’s advocaat.’
‘Waarom?’
‘Omdat die met bedrijfskaart is betaald.’
Mijn maag draaide.
‘Hij zei dat hij hem voor ons jubileum kocht.’
‘Hij zei tegen mij dat hij hem privé had betaald.’
Natuurlijk.
‘Waarom ben je hier?’
Ze slikte.
‘Om sorry te zeggen.’
‘Dat hoef je niet.’
‘Toch.’
‘Sanne.’
Ik keek haar recht aan.
‘Ik ga niet zorgen dat jij je beter voelt.’
Ze knikte.
‘Dat snap ik.’
‘Goed.’
Stilte.
‘Wat wist je over zwangerschap?’
‘Dat je eenendertig weken was.’
‘Wist je van eerdere complicaties?’
‘Nee.’
Dat klopte waarschijnlijk.
Ik had een eerdere bloeding gehad rond week 24, maar Bastiaan vertelde werk bijna niets.
‘Wist je dat hij telefoon niet opnam?’
‘Ja.’
‘Waarom bleef je?’
Haar ogen vulden zich.
‘Omdat ik laf was.’
Dat antwoord verraste me.
Geen liefde.
Geen verhaal.
‘Ik wilde geloven dat wat hij zei klopte.’
‘Dat wij uit elkaar waren.’
‘Ja.’
‘Maar je wist dat we nog getrouwd waren.’
‘Ja.’
‘En samenwoonden.’
‘Ja.’
‘En een kind verwachtten.’
‘Ja.’
‘Dan wist je genoeg.’
Ze knikte.
Tranen liepen.
Ik voelde geen behoefte haar te troosten.
‘Waarom droeg je armband in SUV?’
‘Hij gaf hem die middag.’
‘Na Sem al overleden was.’
Zij bevroor.
‘Dat wist ik niet.’
‘Maaike had hem vier dagen eerder verteld dat ik opgenomen was.’
‘Hij zei dat het vals alarm was geweest.’
Ik keek haar aan.
‘Wat?’
‘Op woensdag zei hij dat jij “weer thuis” was.’
Mijn huid werd koud.
Bastiaan had dus na Maaike’s melding actief gelogen tegen Sanne.
Niet alleen genegeerd.
Gelogen.
‘Heb jij hem ooit gevraagd of baby goed was?’
‘Ja.’
‘En?’
‘Hij zei: “Alles onder controle.”’
Ik moest wegkijken.
Dat gesprek eindigde kort daarna.
Voor ze vertrok zei Sanne:
‘Ik heb ontslag genomen.’
‘Waarom vertel je mij dat?’
‘Omdat ik niet wil dat je denkt dat ik probeer baan te houden via hem.’
‘Dat interesseert me niet.’
Ze knikte.
‘Terecht.’
Bij deur stopte zij.
‘Eva.’
‘Ja?’
‘Ik hoop dat je ooit gelukkig wordt.’
Ik dacht aan Sem.
Aan ziekenhuis.
Aan Bastiaan.
‘Ik hoop dat jij leert geen toekomst te bouwen op iemands geheime heden.’
Ze sloot ogen.
‘Ja.’
Daarna vertrok ze.
Wij werden geen bondgenoten.
Geen vriendinnen.
Alleen twee vrouwen die eindelijk dezelfde leugen hadden bekeken vanuit verschillende kanten.






