DEEL 3 — DE BEGRAFENIS VAN EEN KIND DAT GEEN VERLEDEN HAD
Hoe begraaf je iemand die nog geen herinneringen heeft opgebouwd?
Dat was vraag waar niemand antwoord op kon geven.
Sem had geen favoriete liedje.
Geen schoolfoto.
Geen grap die iedereen kende.
Geen schoenen met slijtage.
Geen stem.
Alleen dromen.
Daarom voelde zijn afscheid alsof wij toekomst begroeven.
De uitvaart was klein.
Mijn moeder.
Mijn broer.
Twee beste vriendinnen.
Bastiaan.
Zijn ouders.
Maaike bleef achterin omdat ze vroeg of ik dat prettig vond.
Ik zei ja.
Sanne kwam niet.
Dat had haar advocaat waarschijnlijk ook afgeraden.
Of zij durfde niet.
Ik wist het niet.
Het kon me die dag niet schelen.
We hadden een wit kistje gekozen.
Ik haatte dat woord.
Kistje.
Alsof verkleinwoord pijn kleiner maakte.
Op de deksel lag blauwe deken.
Dezelfde die weken eerder klaar lag voor geboorte.
Bastiaan stond aan andere kant.
Hij zag er twintig jaar ouder uit.
Geen pak.
Zwart overhemd.
Zijn handen trilden.
Voor ceremonie vroeg hij:
‘Mag ik naast je zitten?’
Ik keek naar lege stoel aan mijn rechterkant.
‘Nee.’
Zijn gezicht brak.
‘Oké.’
Geen protest.
Dat waardeerde ik meer dan ik wilde.
Hij ging achter zijn moeder zitten.
Tijdens muziek hoorde ik hem huilen.
Hard.
Ik voelde nog steeds bijna niets voor hem.
Alleen voor Sem.
Toen spreker vroeg of ouders iets wilden zeggen, stond ik op.
Ik had één vel papier.
‘Lieve Sem.’
Mijn stem trilde.
‘Ik heb je nooit horen huilen. Toch heb ik maandenlang naar je geluisterd.’
Ik moest stoppen.
Mijn moeder snikte.
‘Ik kende je manier van bewegen. Ik wist wanneer je wakker werd als ik ’s nachts opstond. Ik wist dat je rustiger werd wanneer ik op mijn linkerzij lag. Ik wist dat je reageerde wanneer ik sinaasappelsap dronk.’
Mijn handen trilden.
‘Ik weet niet wie je geworden zou zijn. Dat is misschien het pijnlijkste.’
Ik keek naar kist.
‘Maar je was er.’
‘Je was mijn zoon.’
‘Dat zal nooit veranderen.’
Ik ging zitten.
Bastiaan stond later op.
Hij had niets voorbereid.
‘Sem.’
Hij bleef lang stil.
‘Ik was er niet.’
De ruimte verstijfde.
‘Ik kan geen mooie reden geven.’
Hij keek naar mij.
Ik niet naar hem.
‘Ik was ergens waar ik niet hoorde te zijn, met iemand met wie ik niet hoorde te zijn, en toen je moeder mij nodig had, koos ik ervoor mijn telefoon niet op te nemen.’
Zijn moeder begon harder te huilen.
‘Ik weet dat jouw dood niet door één gemiste telefoontje kwam.’
Belangrijk.
‘Artsen hebben gezegd dat ook als ik direct was gekomen, uitkomst waarschijnlijk niet anders was geweest.’
Mijn keel trok.
‘Maar ik had er moeten zijn.’
Hij keek naar kleine kist.
‘En dat was ik niet.’
Geen excuses.
Geen “maar”.
‘Het spijt me.’
Hij ging zitten.
Voor het eerst sinds alles voelde ik iets richting hem.
Geen liefde.
Geen vergeving.
Verdriet.
Na ceremonie stond hij buiten.
‘Eva.’
Ik stopte.
‘Dank dat ik erbij mocht.’
‘Je bent zijn vader.’
Hij knikte.
‘Mag ik één ding vragen?’
‘Wat?’
‘Heb je scheiding al ingediend?’
‘Ja.’
Hij sloot ogen.
‘Definitief?’
‘Ik heb verzoek ingediend. Procedure duurt.’
‘Dat bedoel ik niet.’
‘Dan ja.’
Hij keek alsof hij klap kreeg.
‘Geen kans?’
Ik voelde ineens woede.
Niet explosief.
Scherp.
‘Vandaag?’
‘Sorry.’
‘Op de dag dat we onze zoon begraven vraag je of ons huwelijk nog kans heeft?’
‘Ik weet het. Ik—’
‘Nee.’
Hij stopte.
‘Bastiaan, jij bent niet alleen vreemdgegaan.’
‘Ik weet het.’
‘Nee. Luister.’
Hij deed dat.
‘Jij hebt maandenlang twee levens geleid. Bedrijf gebruikt als alibi. Mij laten twijfelen aan mezelf. En toen ik schreef dat er iets ernstig mis was, vond jij meeting belangrijker.’
Zijn gezicht zakte.
‘Daarom is dit voorbij.’
‘Niet omdat Sem dood is.’
‘Nee.’
Dat moest helder.
‘Als Sem gezond geboren was, zou dit huwelijk nog steeds voorbij zijn.’
Hij knikte langzaam.
‘Dat verdien ik.’
‘Het gaat niet om verdienen.’
‘Waar dan om?’
‘Of ik ooit nog veilig met jou kan leven.’
Ik keek hem aan.
‘Dat kan ik niet.’
Hij huilde opnieuw.
Ik liep weg.
Die avond hoorde ik voor het eerst zijn audio van ziekenhuisdag.
Hij zei:
Eva, ik weet niet hoe ik moet leven met wat ik heb gedaan. Ik weet dat jij mij niet hoeft te helpen. Ik wilde alleen dat je weet dat ik begrijp dat “sorry” niets oplost.
Ik sloot bericht.
Niet verwijderd.
Niet beantwoord.
Sommige woorden hoeven niet beantwoord om waar te zijn.






