DEEL 5 — MIJN VADER HAD BASTIAAN NOOIT DE AANDELEN GEGEVEN DIE HIJ DACHT TE BEZITTEN
Bastiaan’s grootste vergissing was niet affaire.
Niet zakelijk.
Menselijk.
Hij had jarenlang macht gebruikt zonder precies te begrijpen waar die juridisch vandaan kwam.
Mijn vader had Van der Veen Global opgericht met twee partners.
Toen ik negentien was, kocht hij laatste externe oprichter uit.
Na zijn overlijden erfde ik economische belangen, maar 52 procent stemgerechtigde aandelen werd ondergebracht in familietrust met mij als trustee.
Waarom?
Bescherming tegen impulsieve verkoop.
Familiecontinuïteit.
Mijn vader was ouderwets.
Soms irritant.
Maar niet dom.
Bastiaan werd vijf jaar later CEO op voordracht van Raad en met steun van mijn truststemmen.
Hij kreeg eigen aandelenpakket.
4,8 procent.
Later via opties oplopend naar 7,2.
Veel geld.
Niet controle.
Controle kwam vooral uit mijn volmacht.
Ik had die gegeven omdat dagelijks governance mij na vaders dood verstikte.
Ik wilde moeder worden.
Een eigen stichting opzetten.
Minder vergaderen.
Bastiaan zei:
‘Laat mij dit dragen.’
Ik liet hem.
Na verloop van tijd begon media hem oprichter te noemen.
Niet officieel.
‘Architect van moderne Van der Veen Global.’
Hij corrigeerde het zelden.
Soms zei hij thuis:
‘Mijn bedrijf.’
Ik vond het lief.
Trots.
Tot ik begreep dat taal bezit kan gaan maken in iemands hoofd.
Tijdens onderzoek bleek dat Bastiaan in Zwitserland verdergaande gesprekken had gevoerd met private-equitypartij.
Niet verkoop van hele bedrijf.
Wel uitgifte van nieuwe aandelen en herstructurering die trustbelang potentieel zou verwateren als ik later instemde.
Met mijn volmacht dacht hij genoeg politieke steun te hebben.
Juridisch kon hij dat niet alleen doorzetten.
Maar hij presenteerde aan investeerders alsof steun familietrust ‘in principe’ geregeld was.
Ik had niets gezien.
Daar zat governanceprobleem.
David legde uit:
‘Niet per se fraude. Hij kan stellen dat hij verwachtte jouw instemming te krijgen.’
‘Heeft hij ooit gevraagd?’
‘Niet schriftelijk.’
‘Mondeling ook niet.’
‘Dan is dat relevant.’
Een ander document:
consultancy- en dealbonus voor Bastiaan bij afronding.
Niet verboden.
Wel niet volledig aan RvC disclosed.
Potentiële bonus:
€2,7 miljoen.
Mijn adem stokte.
‘Daarom zes dagen?’
CFO antwoordde:
‘Deal was strategisch belangrijk.’
‘Ik bedoel: daarom was hij zo onbereikbaar?’
Niemand antwoordde.
Misschien.
Misschien affaire.
Waarschijnlijk beide.
De mens Bastiaan wilde Sanne.
De CEO Bastiaan wilde bonus en deal.
Mijn noodbericht stond tussen beide.
En verloor.
Tijdens hoorzitting mocht Bastiaan reageren.
Ik keek niet live.
Later las transcript.
Hij gaf toe:
relatie;
onjuist declareren van deel resortkosten;
onvoldoende disclosure;
onprofessionele omgang met assistente;
te sterke voorstelling van truststeun.
Hij ontkende opzettelijk misbruik.
‘Ik had jarenlang brede volmacht en Eva steunde vrijwel alle strategische keuzes.’
Dat was waar.
‘Ik had geen reden aan te nemen dat deze anders was.’
Niet helemaal.
Maar verdedigbaar.
Toen kwam vraag:
‘Waarom heeft u trustee niet geïnformeerd over potentiële persoonlijke dealbonus?’
Lang antwoord.
Geen goed antwoord.
Hij zei uiteindelijk:
‘Omdat ik ervan uitging dat remuneratiecommissie dit zou doen.’
Commissie zei:
‘Concept was nog niet bij ons.’
Daar werd probleem groter.
Na drie weken onderzoek adviseerde Raad:
Bastiaan kon niet terug als CEO.
Niet omdat hij ontrouw was.
Vanwege combinatie van belangenconflict, expense misuse, disclosure-fouten en verlies van vertrouwen.
Hij kreeg kans ontslag met regeling te onderhandelen.
Ik stemde als trustee niet mee over arbeidsvoorwaarden omdat mijn persoonlijke conflict evident was.
Dat was bewust.
Hij vertrok uiteindelijk.
Niet zonder geld.
Zijn opgebouwde aandelen bleven grotendeels volgens plan, sommige opties vervielen.
Geen totale ruïne.
Geen publieke schande.
Persbericht:
Van der Veen Global en CEO Bastiaan van Dijk hebben in onderling overleg besloten uit elkaar te gaan wegens verschil van inzicht over governance en toekomstig leiderschap.
Saai.
Netjes.
Zakelijk.
Internet speculeerde drie dagen.
Daarna nieuw onderwerp.
Maar voor Bastiaan was het alles.
Binnen zeven weken verloor hij:
zijn zoon;
zijn huwelijk;
zijn CEO-titel;
zijn minnares;
en het verhaal dat alles onder controle was.
Mijn therapeut vroeg:
‘Voelt dat als genoeg straf?’
Ik keek haar aan.
‘Ik probeer niet meer in straf te denken.’
‘Waarom?’
‘Omdat dan zijn leven nog steeds centrum van het mijne is.’
Dat antwoord voelde nieuw.






