DEEL 14 — BASTIAAN VROEG OF HIJ MIJN VADER’S HORLOGE TERUG MOEST GEVEN
Drie jaar na scheiding belde Bastiaan.
Wij belden zelden.
‘Is er iets?’
‘Ik ruim opslag op.’
Mijn lichaam spande.
‘Babyspullen?’
‘Ook.’
We hadden box langer aangehouden dan gepland.
‘Ik heb iets gevonden.’
‘Wat?’
‘Horloge van je vader.’
Mijn adem stopte.
Mijn vader had Bastiaan bij zijn benoeming als CEO een oud Omega-horloge gegeven.
‘Voor iemand die tijd nog moet leren respecteren,’ grapte hij.
Bastiaan droeg het jaren.
‘Wil je het terug?’
Ik dacht.
‘Hij gaf het aan jou.’
‘Ja.’
‘Dan is het van jou.’
Stilte.
‘Weet je dat zeker?’
‘Ja.’
Hij ademde.
‘Ik draag het niet meer.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik zijn zin nu anders hoor.’
Ik sloot ogen.
Tijd respecteren.
Ironie.
‘Doe ermee wat je wilt.’
‘Ik wil het aan Van der Veen-archief schenken.’
Dat verraste me.
‘Waarom?’
‘Omdat het bij dat hoofdstuk hoort.’
Ik dacht.
‘Dat is goed.’
‘Dank.’
Daarna opslag.
We spraken af samen naar box.
Eerste keer in jaren alleen in een ruimte met babyspullen.
Het was verschrikkelijk.
Een autostoel.
Ongeopende luiers.
Kleding.
Knuffels.
Bastiaan pakte een rompertje.
Begon te huilen.
Ik ook.
Wij zaten op betonnen vloer.
Niet als partners.
Als ouders van dood kind.
‘Ik denk iedere dag aan hem,’ zei Bastiaan.
‘Ik ook.’
‘Soms ben ik bang dat ik hem gebruik om mezelf te straffen.’
Ik keek.
‘Wat bedoel je?’
‘Dat ik expres terugga naar die zes dagen. Elke keer. Alsof als ik genoeg pijn voel, ik iets terugbetaal.’
Die zin trof.
Ik deed dat soms ook andersom.
Ik hield woede vast alsof loslaten betekende dat Bastiaan ermee wegkwam.
‘Sem heeft daar niets aan,’ zei ik.
‘Nee.’
‘Wij ook niet.’
Hij knikte.
Wij besloten:
kleding deels naar stichting voor ouders met verlies;
enkele stukken bewaren;
wieg aan familie die hulp nodig had;
deken bleef bij mij;
één mutsje ging met Bastiaan.
Geen ruzie.
Geen eigendomsclaim.
Toen box leeg was, voelde ik verdriet.
Ook ruimte.
Bij parkeerplaats zei hij:
‘Eva.’
‘Ja?’
‘Ben je gelukkig?’
Ik dacht.
‘Soms.’
Hij glimlachte.
‘Dat is goed.’
‘Jij?’
‘Ook soms.’
‘Ook goed.’
Hij liep naar eigen auto.
Geen knuffel.
Geen romantiek.
Dat was misschien meest volwassen afscheid dat wij ooit hadden gehad.






