NA 144 UUR MET ZIJN MINNARES KWAM MIJN MAN EINDELIJK TERUG
Full Story

NA 144 UUR MET ZIJN MINNARES KWAM MIJN MAN EINDELIJK TERUG

Door Admin Beatrix 19/09/2026

DEEL 11 — BASTIAAN KREEG EEN NIEUWE BAAN EN IK HAATTE DAT HIJ WEER LACHTE

Acht maanden na scheiding zag ik foto op LinkedIn.

Bastiaan.

Nieuwe functie.

Managing director bij middelgrote investeringsmaatschappij in Rotterdam.

Hij glimlachte.

Pak.

Professioneel.

Tekst:

Na een periode van reflectie verheugd een nieuw hoofdstuk te beginnen.

Ik voelde woede.

Onredelijk.

Ik wilde blijkbaar dat hij voor altijd zichtbaar kapot bleef.

Therapeut vroeg:

‘Waarom?’

‘Omdat Sem dood is.’

‘En?’

‘Omdat Bastiaan weer carrière heeft.’

‘Mag hij nooit meer werken?’

‘Dat zei ik niet.’

‘Mag hij lachen?’

Ik begon te huilen.

‘Ik weet het niet.’

Daar was rouw.

Niet eerlijk.

Niet rationeel.

Ik had zelf ook gelachen.

Met vriendinnen.

Een film.

Een domme meme.

Maar zijn lach voelde als verraad.

Alsof hij verderging en daarmee Sem achterliet.

Therapeut vroeg:

‘Wanneer jij lacht, laat jij Sem achter?’

‘Nee.’

‘Waarom hij wel?’

Ik haatte therapie.

Omdat vragen vaak beter waren dan antwoorden.

Ik mute Bastiaan op LinkedIn.

Niet uit wraak.

Zelfzorg.

Twee weken later stuurde hij:

Ik ben volgende week bij begraafplaats. Wil jij op andere dag gaan zodat we elkaar niet onverwacht zien?

Dat was respectvol.

Ik antwoordde:

Ik ga zondag. Jij kunt zaterdag.

Dank.

Wij hadden allebei sleutel van klein herdenkingskastje bij graf.

Daar lag soms speelgoed.

Bloemen.

Briefjes.

Op zondag zag ik nieuw houten autootje.

Bastiaan.

Geen kaart.

Ik liet het liggen.

Naast blauwe steen die ik had neergelegd.

Twee ouders.

Apart.

Zelfde kind.


Gerelateerde artikelen