DEEL 2 — ZEVENTIEN PATENTEN
Ewout had altijd gezegd dat ik ‘iets met wetenschap’ deed voordat we trouwden.
Zo vertelde hij het aan mensen.
Alsof ik ooit een paar jaar in een laboratorium had rondgelopen en daarna besloot rijke echtgenote te worden.
De waarheid was minder handig voor zijn ego.
Mijn naam vóór mijn huwelijk was Clara van den Berg.
Mijn vader, dr. Willem van den Berg, was biochemisch ingenieur.
Mijn moeder, Elise, was octrooigemachtigde.
Samen hadden zij in de jaren negentig een kleine onderneming opgebouwd rond farmaceutische conservering, temperatuurgevoelige logistiek en verpakkingssystemen voor biologische geneesmiddelen.
Geen multinational.
Geen glamoureus biotech-imperium.
Wel zeventien technologieën en octrooifamilies die uiteindelijk zeer waardevol werden.
Sommige waren door mijn vader ontwikkeld.
Een aantal later door mijzelf en onderzoeksteams aan de TU Delft en in Zwitserland.
Toen mijn ouders binnen drie jaar na elkaar overleden, kwam het intellectuele eigendom niet zomaar in mijn privébezit.
We richtten samen met hun adviseurs een aparte structuur op:
Van den Berg IP B.V.
De aandelen daarvan werden gehouden door een familietrustachtige stichting en mij persoonlijk.
Ik behield doorslaggevende zeggenschap over licenties.
Niet omdat ik controlefreak was.
Omdat mijn moeder één regel in mij had gehamerd:
‘Wie technologie weggeeft zonder voorwaarden, geeft niet alleen geld weg. Hij geeft toekomstige keuzes weg.’
Van der Wal Farmacie was destijds middelgroot.
Sterk in distributie.
Zwak in eigen technologie.
Ewout en ik waren vier jaar samen toen zijn vader een grote groeikans zag.
Van der Wal wilde cold-chain distributie voor biologische geneesmiddelen uitbreiden.
Mijn technologie paste perfect.
We sloten een licentieovereenkomst.
Niet gratis voor altijd.
Maar kosteloos zolang aan specifieke voorwaarden werd voldaan:
- het huwelijk tussen Ewout en mij bestond;
- ik mijn toestemming jaarlijks bevestigde;
- Van der Wal Farmacie de technologie gebruikte binnen afgesproken segmenten;
- geen sublicenties zonder toestemming;
- governance- en auditverplichtingen werden nageleefd.
Daarbij gaf mijn familiefonds garanties voor vier grote leverancierscontracten.
Niet omdat ik Ewout wilde redden.
Omdat ik geloofde dat wij samen iets opbouwden.
Later investeerde mijn fonds in meerdere kapitaalrondes.
Niet als cadeau.
Aandelen, converteerbare leningen, garanties.
Alles op papier.
Ewout wist dat in theorie.
Hij tekende zelf delen van huwelijkse voorwaarden en licentieafspraken.
Maar in praktijk liet hij juridische en financiële details altijd aan anderen over.
‘Daar heb ik mensen voor,’ zei hij.
Dat werkte zolang iedereen om hem heen zijn gemak beschermde.
Nu niet meer.
Die ochtend zat Ewout met Saskia, hoofd Legal.
Richard.
Twee commissarissen.
De papieren lagen open.
‘Hoe kan ik dit niet geweten hebben?’ vroeg Ewout.
Saskia antwoordde voorzichtig:
‘U hebt meerdere stukken ondertekend.’
‘Ik bedoel dat ze alles zomaar kan stilzetten.’
‘Ze heeft niet alles stilgezet.’
‘Drie divisies lopen vast.’
‘Er lopen drie verlengingen vast.’
‘Dat is hetzelfde.’
‘Nee.’
Saskia keek hem strak aan.
‘De bestaande licenties voor productie die noodzakelijk zijn voor lopende patiëntleveringen blijven voorlopig doorlopen. Clara heeft specifiek laten opnemen dat er geen abrupt risico voor patiënten of personeel mag ontstaan.’
Richard zei niets.
Ewout draaide zich.
‘En jij?’
‘Wat?’
‘Waarom kijk jij alsof je dit wist?’
Richard haalde adem.
‘Omdat ik wist dat haar familievermogen belangrijk was.’
‘Hoe belangrijk?’
‘Na jullie huwelijk kwam bijna veertig procent van de groeifinanciering direct of indirect uit structuren waarin Clara economisch of bestuurlijk belang had.’
Ewout lachte droog.
‘Onzin.’
Richard schoof oude kapitaalstaat.
‘Hier.’
Ewout keek.
€4,5 miljoen converteerbare lening.
Van den Berg Fonds.
Garantiefaciliteit €8 miljoen.
Van den Berg.
IP-licenties uitbreiding.
Van den Berg IP.
Kapitaalinjectie bij overname distributiecentrum.
Opnieuw familiefonds.
‘Maar dat was investering.’
‘Ja,’ zei Richard. ‘Niet liefdadigheid.’
‘Dus?’
‘Dus Clara was nooit “alleen jouw vrouw” in economische relatie tot bedrijf.’
Saskia vulde aan:
‘En ze heeft alle nieuwe toestemmingen rechtsgeldig ingetrokken. Dat betekent niet dat bestaande rechten verdwijnen. Wel dat we niet automatisch kunnen verlengen of uitbreiden.’
Ewout sloeg met hand op tafel.
‘Dan procederen we.’
‘Kan.’
‘Mooi.’
‘Maar.’
Hij keek.
Saskia draaide een blad.
‘Artikel 14 van licentieovereenkomst bepaalt verplichte mediation en waardering voordat voorlopige rechterlijke voorziening wordt gevraagd, behalve bij acuut patiëntveiligheidsrisico.’
‘Wie heeft dat erin gezet?’
‘U hebt getekend.’
Ewout keek naar zijn eigen handtekening.
Voor het eerst begon misschien tot hem door te dringen dat een bedrijf niet alleen bestaat uit dingen waarvan CEO zich persoonlijk herinnert dat ze bestaan.
Richard pakte bruine map.
‘Er is nog iets.’
Ewout’s gezicht verhardde.
‘Die map gaat over Veerle.’
‘Nee.’
‘Ze kwam hier om haar te beschadigen.’
‘Ze kwam hier omdat er een financieel probleem is.’
‘Dat zegt Clara.’
‘Ik heb de eerste vijftien pagina’s gezien.’
Dat werd stil.
‘Wanneer?’
‘Nadat zij vertrok.’
‘Je hebt haar map geopend?’
Richard keek hem ongelovig aan.
‘Het was een auditwaarschuwing voor het bestuur.’
‘Ze had geen mandaat.’
‘Ze is indirect investeerder, IP-licentiegever en ze had transacties gevonden waarbij haar eigen trustgeld betrokken was.’
Ewout begon langzaam rood te worden.
‘Wat staat erin?’
Richard sloeg map open.
‘Drie leveranciers.’
Mediora Supply B.V.
Nexaris Clinical Logistics.
Orbis Procurement Europe.
Op papier onafhankelijk.
In werkelijkheid deelden zij via holdings een uiteindelijke belanghebbende.
Een stichting in Luxemburg.
Bestuurder daar:
Milo de Graaf.
Veerles oudere broer.
Ewout zei niets.
Richard ging verder.
‘Over vier jaar is €11,8 miljoen aan deze drie partijen betaald.’
‘Voor diensten.’
‘Misschien deels.’
‘Wat bedoel je?’
‘Clara heeft aangetoond dat opdrachten systematisch zijn opgesplitst onder interne grens van €250.000.’
Bij bedragen daarboven was aanvullende goedkeuring van auditcommissie vereist.
Onder die grens kon Veerles divisie veel zelf accorderen.
€247.000.
€238.500.
€249.800.
Steeds opnieuw.
‘Dat bewijst niets.’
‘Nee.’
Richard wees.
‘Dit wel meer.’
Een reeks facturen voor temperatuurvalidatie op locaties waar volgens interne systemen geen validatie had plaatsgevonden.
Dubbele consultancyfacturen.
Adviesrapporten met identieke teksten.
En geld dat via Orbis terugvloeide naar een Nederlandse vastgoed-BV.
Bestuurder:
een oude studievriendin van Veerle.
Ewout keek naar deur.
‘Waar is Veerle?’
Richard antwoordde:
‘Niet op kantoor.’
‘Bel haar.’
‘Ze neemt niet op.’
En toen wist hij nog steeds niet dat de politie op datzelfde moment ook naar haar op zoek was.
Niet voor fraude.
Nog niet.
Voor wat zij de dag ervoor voor vijftien getuigen had gedaan.






