HIJ LIET ZIJN VICEPRESIDENT MIJ TWAALF KEER SLAAN
Full Episode

HIJ LIET ZIJN VICEPRESIDENT MIJ TWAALF KEER SLAAN

Door Admin Beatrix 23/09/2026

DEEL 12 — DE STRAFZAAK

De strafzaak kwam achttien maanden na bestuurskamer.

Ik hoefde niet alle twaalf slagen opnieuw te beleven in publieke sensatie.

Rechter had verklaringen.

Foto’s.

Medische dossiers.

Getuigen.

Hugo.

Karim.

Richard.

Saskia.

Commissarissen.

Veerle’s verklaring.

Ewout’s bekentenis.

Veerle erkende dat ze mij sloeg.

Maar stelde dat zij emotioneel onder druk stond.

‘Ik voelde mij gedwongen door Ewout.’

Dat kon deels waar zijn.

Maar ze had ook keuze.

Bij achtste klap had ze zelfs gevraagd te stoppen.

Toen deed ze het toch.

Rechter vroeg:

‘Waarom?’

Ze huilde.

‘Omdat ik bang was hem kwijt te raken.’

Ik voelde geen vreugde.

Alleen bekend patroon.

Mensen doen verschrikkelijke dingen omdat ze iemands goedkeuring belangrijker maken dan andermans grens.

Ewout sprak mij niet direct toe zonder toestemming.

Via verklaring:

‘Mijn positie maakte mijn bevel zwaarder dan woorden van een gewone echtgenoot. Ik heb dat misbruikt.’

Goed geformuleerd.

Te laat.

De rechtbank veroordeelde Veerle voor mishandeling en haar rol in wederrechtelijke dwang. De fraudezaak liep gedeeltelijk samen maar had eigen bewijs en juridische beoordeling; zij werd later ook veroordeeld voor meerdere financiële feiten, belangenverstrengeling en valsheid in geschrifte. Niet ieder bedrag uit audit werd strafbaar verklaard.

Ewout werd veroordeeld voor zijn aandeel in het vasthouden en laten mishandelen van mij. Vanwege bekentenis, blanco strafblad en andere omstandigheden kreeg hij geen sensationele jarenlange gevangenisstraf, maar een combinatie van taakstraf, voorwaardelijke gevangenisstraf, contactbeperkingen en schadevergoedingsverplichting.

Sommige mensen online vonden dat ‘te mild’.

Anderen ‘te zwaar’.

Ik stopte met lezen.

Rechtbank was geen machine die mijn pijn exact moest omzetten in straf.

Dat had ik geleerd.

Hugo en Karim kregen voor hun rol afzonderlijke gevolgen; hun werkgeversrelatie eindigde en in strafrechtelijke afdoening werd hun medewerking en ondergeschikte positie meegewogen, zonder dat ‘ik volgde bevel’ hen volledig vrijpleitte.

Na uitspraak vroeg journalist:

‘Mevrouw Van den Berg, voelt dit als gerechtigheid?’

Ik dacht.

‘Het voelt als gevolg.’

‘Is dat hetzelfde?’

‘Niet altijd.’

Daar hield ik het bij.


Gerelateerde artikelen