DEEL 13 — MIJN EIGEN FOUT
Therapie was niet alleen voor slachtoffers die ‘gebroken’ zijn.
Dat moest ik leren.
Ik functioneerde.
Ik sliep.
Werkte.
Onderhandelde.
Lachte soms.
En toch schrok ik maanden wanneer iemand onverwacht arm naast mijn gezicht bewoog.
In restaurant.
Lift.
Kapper.
Mijn lichaam was sneller dan verstand.
Therapeut vroeg:
‘Wat verwijt u zichzelf?’
‘Dat ik bleef.’
‘Wanneer?’
‘Jaren.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik wist dat Ewout steeds minder respect had.’
‘Wist u dat hij u zou laten slaan?’
‘Nee.’
‘Dan?’
Ik haatte vraag.
‘Ik zag hem Veerle boven regels plaatsen.’
‘Ja.’
‘Ik zag hoe hij mijn bijdrage verkleinde.’
‘Ja.’
‘Ik bleef corrigeren met zachtere woorden.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik dacht dat wij een team waren.’
‘Dat is geen misdaad.’
‘Nee.’
‘Wat is dan uw verantwoordelijkheid?’
Ik dacht.
‘Dat ik mijn eigen grenzen te vaak behandelde als onderhandelingspunt.’
Daar.
Niet schuld aan geweld.
Wel mijn leerstuk.
Ik had jarenlang gedacht dat volwassen huwelijk betekende dat je eindeloos nuanceert.
Hij bedoelt het niet zo.
Hij is onder druk.
Succes verandert mensen tijdelijk.
Veerle is gewoon loyaal.
Hij is jaloers maar komt goed.
Soms is nuance wijsheid.
Soms uitstel.
Ik leerde verschil.






