HIJ LIET ZIJN VICEPRESIDENT MIJ TWAALF KEER SLAAN
Full Episode

HIJ LIET ZIJN VICEPRESIDENT MIJ TWAALF KEER SLAAN

Door Admin Beatrix 23/09/2026

DEEL 10 — DE SCHEIDING

Wij hadden geen kinderen.

Dat maakte procedure eenvoudiger.

Niet emotioneel.

Maar juridisch.

Huwelijkse voorwaarden waren duidelijker dan Ewout dacht.

Mijn IP bleef apart.

Zijn familieaandelen bleven apart.

Gezamenlijke woning werd verdeeld.

Gezamenlijke beleggingen verrekend.

Overgespaard inkomen volgens afgesproken mechanisme.

De grootste discussie:

de waardestijging van bedrijf door mijn kosteloze licenties.

Ewout’s advocaten stelden dat ik economisch al gecompenseerd was via indirecte aandelenwaarde van mijn trust.

Mijn team zei dat gratis licentie huwelijksgerelateerde bijdrage was die bij beëindiging niet zonder meer aanspraak gaf op extra eigendom, maar toekomstige licentievoorwaarden wel vrij onderhandelbaar waren.

Na maanden kwamen we tot schikking.

Geen ‘ik neem zijn bedrijf over’.

Geen ‘hij blijft met niets’.

Ewout hield zijn familieaandelen.

Ik hield IP, trustbelangen, eigen investeringen.

Gezamenlijk vastgoed verkocht.

Hij betaalde civiele schadevergoeding over incident los van strafzaak.

Daarnaast erkende Van der Wal Farmacie een historische licentievergoeding voor twee technologieën die buiten oorspronkelijke scope waren gebruikt.

Dat geld ging naar IP-BV, niet mijn persoonlijke wraakpot.

Ewout vroeg één keer persoonlijk gesprek vóór tekenen.

Ik stemde toe.

Roosmarijn in aangrenzende kamer.

Hij was magerder.

‘Je draagt ring niet.’

Ik keek.

‘Nee.’

‘Ik ook niet.’

‘Goed.’

Stilte.

‘Ik heb mezelf lang verteld dat jij bedrijf van mij kon afpakken.’

‘Dat kan ik niet.’

‘Weet ik.’

‘Ik wilde het ook niet.’

‘Weet ik nu.’

‘Waarom nu?’

‘Omdat je licenties hebt gegeven toen je ze had kunnen gebruiken om ons veel harder te raken.’

Ik keek.

‘Niet uit genade.’

‘Waarom?’

‘Omdat honderden mensen hun hypotheek niet hoeven te verliezen omdat jij mij liet mishandelen.’

Hij sloot ogen.

‘Ik hoor die zin elke dag.’

‘Mooi.’

Hard.

Maar waar.

‘Veerle gebruikte me.’

‘Ja.’

‘Dat maakt wat ik jou deed niet haar schuld.’

Ik voelde iets ontspannen.

‘Nee.’

‘Ik heb therapie.’

‘Goed.’

‘Niet om jou terug te krijgen.’

‘Beter.’

Hij glimlachte verdrietig.

‘Je bent nog steeds genadeloos.’

‘Ik was altijd precies.’

‘Ik maakte dat woord negatief.’

‘Ja.’

Hij keek tafel.

‘Heb je ooit echt van me gehouden?’

Dat was oneerlijke vraag.

Maar menselijk.

‘Ja.’

‘Tot die dag?’

‘Langer.’

Hij keek op.

‘Wat?’

‘Liefde verdwijnt niet op commando. Vertrouwen wel.’

Dat brak hem.

‘En nu?’

‘Nu hou ik van herinnering van wie wij waren. Niet van huwelijk dat we op einde hadden.’

Hij knikte.

‘Dat verdien ik.’

‘Dit gaat niet om verdienen.’

‘Waar dan om?’

‘Werkelijkheid.’

Wij tekenden twee weken later.

Mijn huwelijk eindigde niet op dag van twaalf slagen.

Het eindigde juridisch bijna jaar daarna.

Emotioneel?

Waarschijnlijk veel eerder.


Gerelateerde artikelen