DEEL 5 — WAAR DE TIENDUIZEND EURO PER MAAND BLEEF
Mijn moeder had een aparte rekening bij ABN AMRO waarop ik iedere maand tienduizend euro stortte.
Niet stichting.
Haar persoonlijke zorgbudget.
Zij was rekeninghouder.
Luca kreeg drie jaar geleden beperkte volmacht om facturen te betalen nadat mijn moeder haar pols had gebroken.
Dat wist ik.
Wat ik niet wist:
de volmacht was later uitgebreid.
Niet door mij.
Door mijn moeder.
Of tenminste, op papier.
De bank liet informatie alleen aan Helena en haar gemachtigde zien. Nu zij met onafhankelijke advocaat en later bewind-/vermogensondersteuning werkte, konden oude transacties worden opgevraagd.
Ik liet dat niet zelf onderzoeken.
Mijn werk was technologie.
Niet forensische accountancy.
Ruben stelde onafhankelijk accountant voor:
Marije Koster.
Haar eerste zin:
‘Ik ga u teleurstellen.’
‘Waarom?’
‘Omdat niet iedere euro die u vreemd vindt, gestolen is.’
‘Dat weet ik.’
‘Goed. Dan hebben we minder ruzie.’
Zij reconstrueerde drie jaar.
€360.000 aan mijn maandelijkse bijdragen.
Plus mijn moeder had ongeveer €285.000 eigen spaargeld.
Er waren legitieme kosten.
Onderhoud.
Belastingen? The house foundation maybe pays property tax, but mother personal care: boodschappen, physiotherapy, clothing, vacations maybe. Zorg.
Nora’s eerste tien maanden.
Tuinservice deels stichting not personal.
Na haar ontslag veranderde patroon.
Care & Comfort Household Services begon maandelijks facturen te sturen van €6.400 tot €8.100.
Voor:
24-uurs assistentie.
medicatiesupervisie.
huishoudelijke ondersteuning.
persoonlijke begeleiding.
Maar er was geen 24-uurs zorg.
Slechts een schoonmaakster drie ochtenden per week.
En soms Wendy.
‘Wie bezit Care & Comfort?’ vroeg ik.
Marije draaide KVK-uittreksel.
Eigenaar:
Marlies van den Berg.
Wendy’s zus.
Mijn maag draaide.
‘En geld?’
Care & Comfort betaalde vervolgens ‘management fees’ aan W&L Lifestyle Management B.V.
Wendy en Luca.
Totaal in tweeënhalf jaar:
€186.400.
Daarbovenop:
€74.000 aan creditcarduitgaven vanaf moeders rekening bij luxe winkels, restaurants en vakanties.
Een deel kon van moeder zelf zijn.
‘Ze reisde nauwelijks,’ zei ik.
‘Dat moeten we bewijzen.’
Nog:
€52.000 overboekingen naar Luca’s bedrijf onder omschrijving familievoorschot.
‘Heeft mam dat geleend?’
‘Geen schriftelijke lening gevonden.’
‘Dus gestolen?’
Marije:
‘Nog niet dat woord.’
Ik zuchtte.
‘Je bent erger dan Ruben.’
‘Dank.’
En dan cashopnames.
€38.000 verspreid.
Wie?
Pinpas meestal Luca of Wendy? Bank camera data maybe old and not available. Some ATM logs. Hard.
Voorlopige niet-verklaarde of twijfelachtige uitgaven:
ongeveer €310.000.
Niet alles bewezen fraude.
Genoeg.
Mijn moeder keek naar overzicht.
‘Ik heb hen toch geholpen.’
Ik draaide.
‘Wat?’
Ze sloot ogen.
‘Luca zei dat bedrijf het moeilijk had. Ik heb een keer vijftigduizend gegeven.’
Daar.
Legitiem mogelijk.
‘Wanneer?’
Ze wees ongeveer datum.
€52.000.
‘Dat heb jij gewild?’
‘Ik denk het.’
Belangrijk.
Misschien die betaling geen diefstal.
Geheugen onzeker.
We zouden niet alles op Luca plakken omdat het verhaal mooier werd.
‘En Care & Comfort?’
‘Wendy zei dat zij alles regelde.’
‘Wist je hoeveel?’
‘Nee.’
‘Heb je facturen gezien?’
‘Ze zei dat ik daar niet meer mee bezig moest zijn.’
Mijn moeder keek me.
‘Ik vond het fijn dat iemand dingen overnam.’
Dat was kwetsbaarheid.
Controle komt soms niet binnen als roof.
Maar als opluchting.






