DEEL 4 — NORA HAD WÉL GEPROBEERD MIJ TE WAARSCHUWEN
Mijn moeder bleef negen dagen opgenomen.
De eerste drie waren zwaar.
Ze was onrustig.
Vroeg steeds naar huis.
Dan weer naar mijn vader.
Een keer zei ze:
‘Willem komt straks van zijn werk.’
Mijn vader was zeven jaar dood.
Ik ging naar toilet en huilde.
Dr. Van Houten waarschuwde:
‘Verbetering verloopt niet recht.’
Dat deed het ook niet.
De infectie bleek behandelbaar.
Haar vocht- en voedingsstatus verbeterde.
Medicatie werd opnieuw beoordeeld.
Na vier dagen wist ze dat ze in ziekenhuis lag.
Na vijf dagen herkende ze mij meerdere uren achter elkaar.
Op dag zes vroeg ze:
‘Waarom ben jij hier?’
Ik lachte.
‘Je wilde toch dat ik kwam?’
‘Ik bedoel: waarom ben jij niet in Singapore?’
Daar was mijn moeder.
Voor een moment.
‘Omdat ik naar huis wilde.’
Ze keek weg.
‘Dat had eerder gekund.’
Pijnlijk.
Eerlijk.
‘Ja.’
Ze begon te huilen.
‘Sorry.’
‘Nee. Niet jij.’
‘Ik heb jou weggeduwd.’
‘Hoe?’
‘Ze zeiden dat ik je alleen maar lastigviel.’
Ik pakte haar hand.
‘Ik had beter moeten kijken.’
Geen excuus.
Geen zelfkastijding.
Feit.
Toen kwam Nora.
De verpleegkundige die ik anderhalf jaar eerder persoonlijk had ingehuurd.
Zij stond in ziekenhuisgang met een dikke map.
Ik herkende haar van videosollicitatie.
Begin veertig, donkere krullen, blauwe jas.
‘Jessi?’
‘Nora?’
Ze liep naar me toe.
‘Godzijdank.’
‘Waar ben jij geweest?’
De vraag klonk harder dan bedoeld.
Haar gezicht trok.
‘Ik ben ontslagen.’
‘Door wie?’
‘Luca.’
‘Hij zei dat mam jou niet meer wilde.’
‘Dat is niet waar.’
‘Waarom heb je mij niet gebeld?’
‘Dat heb ik geprobeerd.’
Mijn maag.
‘Hoe?’
Ze haalde telefoon.
Een oud mailadres.
helena.care@...
Dat was familieadres dat Luca had ingesteld voor zorgcommunicatie.
Niet mijn privé.
Ik had destijds gedacht:
handig, iedereen op één plek.
Fout.
‘Ik dacht dat jij kopie kreeg.’
‘Niet.’
Ze had drie mails gestuurd.
Geen antwoord.
Toen een aangetekende brief naar De Lindenhof.
Getekend voor ontvangst door Wendy.
‘En mijn kantoor?’
‘Ik heb Singapore-adres van je website geprobeerd. De brief kwam terug omdat jullie verhuisd waren.’
We waren vier maanden eerder naar ander gebouw gegaan.
Mijn maag draaide.
‘Wat wilde je melden?’
Nora gaf map.
Niet zomaar beschuldigingen.
Dagrapporten.
Gewichtsverlies.
Onverklaarde blauwe plekken.
Wendy die medicatie op eigen initiatief wilde verhogen.
Helena die meerdere keren zei dat zij ‘niet mocht bellen omdat Jessi druk was’.
Een incident waarin Luca tegen tafel sloeg en riep dat zijn moeder moest tekenen.
Nora had huisarts willen inschakelen.
Luca zei dat familie dat zelf deed.
Twee dagen later werd zij ontslagen.
Reden:
vertrouwensbreuk, cliënt wenst geen verdere zorg.
Handtekening:
Helena van der Meer.
Mijn moeder bekeek later de kopie.
‘Dat heb ik niet getekend.’
De handtekening leek wel.
Nora:
‘Ik dacht toen dat ze onder druk had getekend.’
‘Waarom geen Veilig Thuis?’
Ze keek mij.
‘Ik heb overleg gehad.’
‘En?’
‘Omdat ik geen harde aanwijzing voor fysiek geweld had en familie zei dat alternatieve zorg werd geregeld, is advies geweest documenteren en huisarts informeren. Ik heb huisarts een brief gestuurd.’
‘Heeft hij iets gedaan?’
Dat werd volgende fout.
Huisarts had een melding in dossier en geprobeerd afspraak te maken.
Wendy annuleerde twee keer namens Helena.
Daarna kwam een waarnemer op huisbezoek.
Luca was erbij.
Helena zei dat alles goed ging.
‘Dus iedereen zag stukjes,’ zei ik.
Nora knikte.
‘Niemand zag geheel.’
Inclusief ik.
Vooral ik.






