DEEL 11 — DE STRAFZAAK WAS VEEL MINDER FILMISCH DAN IK HAD VERWACHT
Het strafrechtelijk onderzoek duurde ruim anderhalf jaar.
Dat frustreerde me.
Ik wilde duidelijkheid.
Wie vervalste stichtingbrief?
Wie maakte Care & Comfort-facturen?
Wie veranderde volmacht?
Wie gebruikte moeders handtekening?
Maar politie en Openbaar Ministerie moesten onderscheid maken.
Wendy had veel bekend.
Marlies, haar zus, beweerde dat zij echte huishoudelijke diensten had geleverd en dacht dat facturen akkoord waren.
Een deel diensten bestond ook echt.
Dus niet iedere factuur volledig nep.
Maar uren waren sterk opgeblazen.
Zorgprestaties gefactureerd die niet geleverd konden worden.
Managementfees liepen terug naar Wendy.
Luca zei dat hij zich niet met facturen bezighield.
Berichten lieten zien dat hij minstens enkele tarieven kende.
De valse stichtingbrief?
Metadata leidde naar laptop van Mason Hofman.
Hij zei dat Luca hem een Word-template en instructies had gestuurd.
Luca ontkende.
Bericht:
Gebruik oude brief van Ruben, moet eruitzien alsof stichting geen bezwaar heeft.
Afzender:
Luca.
Daar was het.
Niet alles.
Wel dat.
De uitgebreide bankvolmacht van mijn moeder bleek wél notarieel te zijn ondertekend.
Dat schokte mij.
‘Dus echt?’
Ruben:
‘Ja.’
Mijn moeder had op een goede dag een bredere volmacht gegeven voor administratie.
De notaris had haar toen wilsbekwaam geacht voor die beslissing.
Dus Luca’s toegang op zichzelf niet frauduleus.
Misbruik van die volmacht kon dat wel zijn.
Belangrijk onderscheid.
Mijn moeder zei:
‘Ik vertrouwde hem.’
Dat was geen juridische fout.
Het was menselijke keuze.
Sommige transacties waren door haar geautoriseerd.
Andere niet.
Forensisch rapport uiteindelijk:
ongeveer €214.000 aan duidelijk ongerechtvaardigde of onvoldoende onderbouwde onttrekkingen ten nadele van Helena.
Nog circa €96.000 betwist, civiel geschikt.
Niet de hele €360.000.
De €52.000 familielening aan Luca bleek na reconstructie waarschijnlijk wel bewust door Helena gegeven, hoewel slecht vastgelegd.
Mijn eerste reactie:
‘Dan moet hij terugbetalen.’
Moeder:
‘Nee.’
‘Mam.’
‘Ik heb het hem gegeven.’
‘Hij heeft—’
‘Jessi.’
Ze keek scherp.
‘Als jij nu ook gaat bepalen wat ik met mijn geld had mogen doen, ben je niet beter.’
Ik zweeg.
Au.
‘Het was dom misschien.’
‘Misschien.’
‘Maar het was mijn domme beslissing.’
Ze glimlachte.
‘Die mag ik ook hebben.’
Daar leerde ik iets.
Beschermen is niet overnemen.






