DEEL 14 — IK BLEEF NIET IN NEDERLAND OM HAAR TE BEWAKEN
Ik dacht dat ik mijn baan moest opzeggen.
Logisch, vond ik.
Na zes jaar afwezigheid zou ik nu alles zelf doen.
Medicijnen.
Afspraken.
Boodschappen.
Administratie.
Mijn moeder keek mij één week aan en zei:
‘Ga je mij nu gevangen zetten met liefde?’
Ik was beledigd.
‘Wat?’
‘Je komt elke ochtend om acht uur.’
‘Omdat—’
‘Je belt drie keer.’
‘Omdat—’
‘Je vraagt of ik genoeg heb gedronken.’
‘Omdat je uitgedroogd was!’
‘Ja. Toen.’
Stilte.
‘Jessi, ik wil dochter. Geen directeur.’
Au.
We maakten nieuw plan.
Ik bleef nog zes maanden in Nederland met sabbatical.
Daarna werkte ik halfjaar hybride tussen Amsterdam en Singapore.
Uiteindelijk verhuisde mijn rol naar Europa en vestigde ik me in Utrecht.
Niet naast moeder.
Twintig minuten rijden.
Zorgteam had eigen direct contact met mij én onafhankelijk zorgcoördinator.
Geen familie-e-mailadres meer.
Mijn moeder had een onafhankelijke mentor voor medische ondersteuning? Could be voluntary representative, not court-appointed. We appointed a "levenstestament" with independent co-attorney? Better: she made a new levenstestament while capacity sufficient, with a professional co-attorney and me for specific areas, not Luca. Her notary documented. Good.
Financiën:
professioneel vermogensbeheerder betaalde vaste zorgkosten.
Helena hield eigen betaalrekening met maandbudget dat zij zelf beheerde.
Geen alles-in-één pot.
Transparantie.
Niet omdat zij een kind was.
Omdat complexiteit Luca eerder had geholpen.
Iedere drie maanden zat ze met Marije.
‘Ik haat cijfers,’ zei ze.
‘Dan moet ik ze simpel uitleggen,’ zei Marije.
Dat is hoe professionals werken.






