DEEL 9 — DE SCHEIDING OP PAPIER
De scheiding duurde zeven maanden.
Niet jaren.
Wij hadden goede advocaten.
En uiteindelijk genoeg wil om oorlog te vermijden.
Ons huis werd getaxeerd.
Geen van ons wilde blijven.
Te veel geschiedenis.
Verkocht.
Overwaarde verdeeld volgens eigendom en huwelijkse afspraken.
Daans familieaandelen bleven van hem.
Mijn pensioenrechten en privébeleggingen volgens voorwaarden behandeld.
Gezamenlijke portefeuille werd verdeeld nadat €52.000-lening juridisch was gecorrigeerd.
De hotel- en cadeaukosten?
Geen rechter die morele rekening maakte.
In mediation sprak Daan af dat aantoonbare persoonlijke affairgerelateerde uitgaven uit gezamenlijke middelen bij verdeling aan zijn kant werden toegerekend.
Vrijwillige schikking.
Niet omdat Nederlands recht automatisch ‘vreemdgaansboete’ kent.
Dat vond Iris belangrijk.
Ik ook.
Het appartement van €585.000?
Nooit gekocht.
De hypotheekaanvraag verviel.
Daan huurde eerst in Amstelveen.
Daarna kleiner appartement in Haarlem.
Veerle bleef in haar eigen woning met Finn.
Ik kocht geen paleis.
Ik huurde een jaar.
Dat verraste iedereen.
Margriet:
‘Waarom kopen niet?’
‘Omdat ik geen grote beslissing wil doen alleen om te bewijzen dat ik verder ben.’
Ze glimlachte.
‘Slim.’
‘Ik leer.’
Ik wilde weten wat ik zelf prettig vond zonder Daan.
Niet welke keuken indruk maakte.
Niet welke wijk hem jaloers maakte.
Een jaar later kocht ik appartement in Amsterdam-Zuid.
Licht.
Niet enorm.
Met balkon.
Eerste avond zat ik op vloer met pizza.
Geen meubels.
Daphne kwam.
‘Dit is triest.’
‘Dit is vrijheid.’
‘Je hebt geen bank.’
‘Details.’
We lachten.
Daarna huilde ik.
Want vrijheid ruikt soms naar karton en voelt verschrikkelijk leeg.
Ik miste Daan.
Niet man van Bijenkorf.
Man van tien jaar ervoor.
De Daan die mijn fietsband plakte.
Die mijn vader naar ziekenhuis reed.
Die op onze eerste trouwdag mijn favoriete goedkope pasta kookte omdat restaurantreservering misging.
Een huwelijk kan eindigen terwijl goede herinneringen echt blijven.
Dat vond ik bijna moeilijker dan wanneer alles leugen was geweest.
Therapeut zei:
‘U rouwt niet alleen om man. U rouwt om versie van toekomst.’
Dat klopte.
Toscane.
Ouder worden.
Kerst.
Alle saaie zondagen waarvan je denkt dat ze automatisch komen.
Daan had niet alleen affaire gehad.
Hij had zonder mij alvast alternatief einde geschreven.
Nu moest ik mijn eigen vervolg maken.






