DEEL 11 — VEERLE EN IK ZAGEN ELKAAR OPNIEUW
Anderhalf jaar na Bijenkorf zag ik Veerle bij toeval.
Niet met Daan.
Met Finn.
In Artis.
Daphne en ik waren met haar dochter.
Veerle zag mij.
Aarzelde.
Ik ook.
Toen liep zij naar me toe.
‘Hoi.’
‘Hoi.’
Finn trok haar hand.
‘Mama, leeuwen.’
‘Eén minuut.’
Ze keek mij.
‘Hoe gaat het?’
‘Goed.’
‘Echt?’
‘Steeds vaker.’
Ze glimlachte.
‘Mooi.’
‘En met jou?’
‘Bedrijf bestaat nog.’
‘Dat is fijn.’
‘Lening is volledig terugbetaald.’
Dat wist ik via advocaat.
‘Ja.’
‘Ik wilde nog zeggen—’
‘Hoeft niet.’
‘Voor mij wel.’
Ik wachtte.
‘Ik wist dat je bestond. Daar blijf ik verantwoordelijkheid voor dragen.’
Geen:
maar Daan loog.
‘Ik geloofde dat jullie uit elkaar waren omdat dat voor mij prettiger was om te geloven.’
Eerlijk.
‘Ik had meer vragen kunnen stellen.’
‘Ja.’
‘Het spijt me.’
Ik knikte.
‘Dank.’
Niet:
ik vergeef je.
Niet nodig.
Zij keek naar Finn.
‘Ik ben blij dat hij Daan nooit als nieuwe vader heeft leren zien.’
‘Ik ook.’
‘Waarom?’
‘Omdat kinderen niet in volwassen chaos horen voordat volwassenen weten wat ze doen.’
Ze knikte.
‘Precies.’
Daphne stond op afstand en deed alsof zij giraffen extreem boeiend vond.
Veerle glimlachte.
‘Je vriendin haat me.’
‘Ze haat inefficiënte parkeergarages en mensen die mij pijn doen.’
‘Fair.’
We lachten.
Toen ging Veerle.
Geen lunch.
Geen vriendschap.
Maar ook geen vrouw die ik nog iedere nacht in mijn hoofd hoefde te verslaan.
Dat was bevrijding.
De affaire had een derde persoon gehad.
Maar mijn huwelijk was tussen Daan en mij mislukt.
Die verantwoordelijkheid hoorde vooral daar.






