DEEL 7 — VEERLE STORTTE HET GELD TERUG
Veerle belde me niet vaak.
Goed.
Wij waren geen vriendinnen.
We hoefden elkaar niet te troosten over dezelfde man.
Maar financiële kwestie dwong contact via advocaten.
Zij liet €31.000 onmiddellijk terugboeken.
Voor resterende €21.000 stelde haar advocaat twaalfmaandsregeling voor.
Iris zei:
‘Zakelijk acceptabel.’
‘Doen.’
Daan was woedend.
Niet omdat geld.
Omdat Veerle zonder hem met mij afspraken maakte.
Hij stuurde haar:
Jullie behandelen mij alsof ik crimineel ben.
Zij stuurde dat later aan haar advocaat.
Niet aan mij.
Goed.
Veerle beëindigde relatie definitief.
Daan probeerde weken haar terug te krijgen.
Geen succes.
Toen probeerde hij mij.
Bloemen.
Brief.
‘Ik heb fout gemaakt.’
Therapievoorstel.
Diner.
Ik ging één keer met hem wandelen.
Niet voor verzoening.
Voor closure, dacht ik.
Mensen gebruiken dat woord graag alsof deur met één klik sluit.
‘Ik heb relatie met Veerle beëindigd,’ zei hij.
‘Zij heeft jou beëindigd.’
Hij keek weg.
‘Ja.’
‘Waarom vertel je dan anders?’
‘Gewoon formulering.’
‘Precies probleem.’
Hij zuchtte.
‘Ik probeer.’
‘Dan begin met exacte taal.’
‘Oké.’
‘Heb je spijt dat je mij bedroog of dat alles uitkwam?’
Hij werd rood.
‘Allebei.’
Eerlijk.
‘Mis je mij?’
‘Ja.’
‘Of huis?’
‘Emma.’
‘Of ouders die niet meer met je meegaan?’
‘Dat is gemeen.’
‘Misschien.’
Ik ademde.
‘Sorry.’
Dat was ook belangrijk.
Ik wilde niet door pijn iemand worden die iedere vraag als mes gebruikte.
Daan keek naar kanaal.
‘Mam praat nauwelijks met me.’
‘Dat is tussen jullie.’
‘Pap ook.’
‘Ook.’
‘Iedereen kiest jou.’
‘Nee.’
Ik stopte.
‘Ze kiezen niet mij. Ze reageren op wat jij gedaan hebt.’
‘Voelt hetzelfde.’
‘Dat snap ik.’
Hij keek.
‘Zou je ooit therapie met mij willen?’
‘Voor co-existentie en afronding misschien.’
‘Niet herstel?’
‘Nee.’
Tranen.
‘Zo zeker?’
‘Ja.’
‘Wanneer werd je zeker?’
Ik dacht.
Niet Bijenkorf.
Niet hotel.
Niet €52.000.
‘Toen ik ontdekte dat jij aan een hypotheekadviseur had verteld dat ik van onze scheiding wist.’
Hij knikte.
‘Waarom juist dat?’
‘Omdat jij niet alleen tegen mij loog. Je bouwde buiten mij al een werkelijkheid waarin mijn instemming verzonnen was.’
Stilte.
‘Dat vertrouw ik niet meer.’
Hij knikte.
‘Fair.’
Dat woord.
Niet genoeg.
Maar iets.






