DEEL 2 — DRIE VERSIES VAN HETZELFDE HUWELIJK
Daan ging niet zitten.
Dat viel me op.
Hij bleef bij deur van woonkamer staan met zijn jas nog aan, alsof zijn lichaam al wist dat hij misschien opnieuw zou vertrekken.
‘Emma, laat me uitleggen.’
‘Graag.’
‘Die aankoop bij juwelier was een cadeau.’
‘Dat begrijp ik.’
‘Niet wat je denkt.’
‘Wat denk ik?’
Hij zweeg.
‘Daan?’
‘Veerle heeft afgelopen jaar enorm veel meegemaakt.’
‘Dus jij kocht haar voor €1.240 aan troost?’
Zijn kaak spande.
‘Een armband.’
Daar was eerste concrete waarheid.
‘Dank je.’
‘Wat?’
‘Dat je eindelijk één feit geeft.’
‘Je doet nu alsof—’
‘Hotel.’
‘Werk.’
‘Op donderdag 17 oktober?’
‘Ja.’
‘Je stuurde mij om 22.11 uur dat je al in bed lag.’
‘Ik was later nog even naar een klant.’
‘Welke?’
Hij keek weg.
‘Dit is precies waarom ik niet met jou kan praten.’
Ik begon bijna te lachen.
‘Omdat ik vervolgvragen stel?’
‘Omdat jij alles meteen als verhoor behandelt.’
‘Ik vraag waar mijn man sliep.’
‘Thuis.’
‘Creditcard zegt hotel.’
‘Ik heb alleen iets gedronken.’
‘€486?’
‘Ook kamer voor Veerle.’
‘Waarom?’
‘Ze kon niet naar huis.’
‘Waarom betaalde jij?’
‘Omdat ze vriendin is.’
‘Waarom loog je daarover tegen mij?’
Geen antwoord.
Ik ging zitten.
‘Daan, ik heb vanmiddag een advocaat gesproken.’
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
‘Wat?’
Daar zat echte emotie.
Niet bij mijn pijn.
Bij advocaat.
‘Om te weten wat mijn rechten zijn.’
‘Je zet meteen scheiding in?’
‘Nee.’
‘Dan waarom advocaat?’
‘Omdat jij liever wilt dat ik eerst “redelijk blijf” voordat ik weet wat waarheid is.’
Hij trok jas uit.
‘Emma, alsjeblieft.’
‘Is er een affaire?’
‘Nee.’
Te snel.
‘Heb je Veerle gekust?’
Stilte.
‘Daan.’
‘Een keer.’
‘Wanneer?’
‘November.’
‘Voor of na hotel in oktober?’
Hij stopte.
‘Zie je wel?’
‘Wat?’
‘Je probeert een timeline te bouwen.’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Omdat jij liegt.’
Hij liep naar raam.
‘Ons huwelijk zat al maanden in dip.’
Ik keek hem aan.
‘Zat ons huwelijk in een dip?’
‘Kom op.’
‘Nee. Vertel.’
‘We praten nauwelijks.’
‘We hebben vorige maand weekend in Antwerpen geboekt.’
‘Dat zegt niets.’
‘We hadden seks drie dagen vóór jouw verjaardag.’
Hij werd rood.
‘Emma.’
‘We bespraken gisteren nog onze zomervakantie.’
‘Dat kan gewoonte zijn.’
‘Voor jou misschien.’
Hij draaide zich.
‘Ik voel me al heel lang niet gelukkig.’
Dat was eerste zin die werkelijk pijn deed.
Niet omdat hij affaire ontkende.
Omdat dit misschien waar was.
‘Hoe lang?’
‘Een jaar.’
‘Heb je het gezegd?’
‘Niet zo.’
‘Hoe dan?’
‘Ik heb vaak gezegd dat jij veel werkt.’
‘En ik heb voorgesteld minder reizen.’
‘Het gaat niet alleen om werk.’
‘Waarover dan?’
‘Alles.’
‘Dat is geen antwoord.’
Hij haalde handen door haar.
‘Met Veerle kan ik praten.’
‘En met mij niet?’
‘Niet meer.’
‘Sinds wanneer?’
‘Ik weet het niet.’
‘Voor of na je haar begon te ontmoeten?’
Geen antwoord.
Ik liet stilte.
‘Weet Veerle dat wij nog samen wonen?’
‘Ja.’
‘Weet zij dat wij vorige maand onze bruiloftsreis naar Toscane opnieuw wilden doen?’
Zijn gezicht verraadde hem.
‘Nee.’
‘Weet ze dat we nog seks hebben?’
‘Dat is privé.’
‘Voor je minnares?’
‘Ze is niet mijn minnares.’
Ik stond op.
‘Dan ga ik naar bed.’
‘Emma.’
‘Logeerkamer.’
‘Waarom?’
Ik keek hem werkelijk ongelovig aan.
‘Omdat ik vannacht niet naast jou slaap.’
Hij vloekte zacht.
‘Dus dit wordt wél drama.’
Daar brak iets.
‘Nee.’
Mijn stem werd rustig.
‘Drama was dat ik met je moeder kerstcadeaus kocht terwijl jij twintig meter verderop de hand van een andere vrouw vasthield.’
Hij keek weg.
‘Dit is alleen gevolg.’
Ik liep langs hem.
Hij greep mijn pols niet.
Gelukkig.
‘Bel Veerle niet,’ zei hij.
Ik stopte.
‘Waarom?’
‘Ze verdient het niet om in onze problemen getrokken te worden.’
Ik draaide me om.
‘Daan, ze stond letterlijk met mijn man hand in hand in Bijenkorf.’
‘Zij denkt—’
Hij stopte.
Te laat.
‘Wat denkt zij?’
‘Niets.’
‘Wat denkt Veerle?’
‘Emma.’
‘Vertel.’
‘Dat wij…’
Hij slikte.
‘Dat wij al een tijdje praktisch uit elkaar zijn.’
Ik voelde alsof vloer zakte.
‘Praktisch.’
‘Niet juridisch.’
‘Niet emotioneel volgens mij.’
‘Emma—’
‘Wonen we volgens haar nog samen?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Financieel.’
Ik lachte.
‘Financieel?’
‘Omdat huis ingewikkeld is.’
‘Heb je haar verteld dat ik wist van haar?’
Geen antwoord.
‘Daan.’
‘Ik heb gezegd dat jij wist dat ik verder wilde.’
Mijn handen werden ijskoud.
Daar.
Drie versies.
Tegen mij:
Veerle is vriendin.
Tegen Veerle:
Emma weet dat huwelijk voorbij is.
Tegen zijn moeder:
waarschijnlijk niets.
‘Ga naar haar.’
Hij keek op.
‘Wat?’
‘Als je toch al in jouw versie gescheiden bent, slaap dan waar die versie bestaat.’
‘Dit is ook mijn huis.’
‘Klopt.’
Ik knikte.
‘Dus ik kan je niet eruit zetten. Maar ik hoef ook niet met je in één kamer.’
Hij stond nog lang in woonkamer.
Daarna hoorde ik voordeur.
De volgende ochtend had Iris de Koning al gereageerd op documenten die ik veilig had doorgestuurd.
Haar advies was saai.
En daarom geruststellend.
Geen geld wegsluizen.
Geen sloten veranderen.
Geen spullen weggooien.
Bewaar bewijs.
Maak inventaris.
Controleer welke gezamenlijke rekeningen bestaan.
En vooral:
‘Emma, overspel op zichzelf bepaalt niet wie “wint” bij scheiding. Focus op vermogen, afspraken en veiligheid. Niet op morele score.’
‘Dat klinkt oneerlijk.’
‘Het is juist bevrijdend.’
‘Waarom?’
‘Omdat je hem niet hoeft te bewijzen dat hij een slechte echtgenoot was om het huwelijk te mogen beëindigen.’
Die zin bleef.
Ik hoefde geen jury.
Alleen een keuze.
Maar voordat ik die kon maken, kwam er diezelfde middag een bericht.
Van een onbekend nummer.
Emma, met Veerle. Ik denk dat Daan tegen ons allebei liegt. Als jij wilt praten, wil ik dat ook.
Ik staarde naar scherm.
Daarna stuurde ik één woord.
Morgen.






