DEEL 4 — MARGriET BEKENDE DAT ZE AL EERDER HAD GEZIEN DAT ER IETS MIS WAS
Die avond zat ik bij Margriet en Robert.
Veerle had mij kopieën gestuurd.
Met haar toestemming gaf ik relevante stukken aan Iris.
Margriet las alleen wat ik haar liet lezen.
Geen sensatie.
Geen screenshots door familie-app.
‘Ik wil je iets vertellen,’ zei ze.
Ik keek.
‘Nog meer?’
‘Ja.’
Robert zuchtte.
‘Margriet.’
‘Ze heeft recht.’
‘Waarop?’
‘Op te weten dat wij ook te lang hebben gewacht.’
Mijn hart trok.
Robert keek naar mij.
‘In oktober vroeg Daan of hij ons appartement in Haarlem kon gebruiken.’
‘Dat weet ik.’
‘Hij zei voor collega.’
‘Veerle.’
‘Dat weten we nu.’
Margriet vervolgde:
‘Ik zei nee. Een week later zag ik hem in Haarlem.’
‘Met haar?’
‘Niet samen. Hij kwam uit koffiebar waar zij zat.’
‘Waarom heb je mij niet gebeld?’
‘Omdat ik dacht dat ik paranoïde schoonmoeder was.’
‘En daarna?’
‘In november belde hij Robert voor geld.’
Daar schrok ik van.
‘Hoeveel?’
Robert:
‘Tachtigduizend.’
‘Waarom?’
‘Hij noemde zakelijke investering.’
‘Heb je gegeven?’
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
Robert was zeventig.
Voormalig registeraccountant.
Misschien daarom.
‘Omdat hij geen businessplan had.’
‘Wat zei hij?’
‘Dat het tijdelijk was. Dat hij cashflowprobleem had en jou niet wilde lastigvallen.’
Ik werd koud.
‘Cashflowprobleem?’
‘Ik vroeg waarom hij jou niets vertelde. Toen werd hij boos.’
‘En jullie hebben mij niets verteld?’
Robert keek schuldig.
‘Nee.’
‘Waarom?’
‘Omdat hij onze zoon is.’
Daar was het.
Ik stond bijna op.
Margriet:
‘En dat was fout.’
Robert knikte.
‘Ja.’
‘Waarom nu wel vertellen?’
Hij keek.
‘Omdat loyaliteit ophoudt waar geheimhouding iemand anders schade doet.’
Ik ging terug zitten.
‘Wisten jullie dat hij €52.000 uit onze gezamenlijke rekening naar Veerles bedrijf overmaakte?’
Beide gezichten veranderden.
‘Nee.’
‘Wisten jullie hotel?’
‘Nee.’
‘Juwelier?’
‘Nee.’
Margriet:
‘Emma, ik moet nog iets zeggen.’
Ik voelde vermoeidheid.
‘Doe maar.’
‘Daan was vroeger ook zo.’
‘Hoe?’
‘Niet ontrouw.’
Ze dacht.
‘Hij kon slecht slecht nieuws brengen.’
‘Dat klinkt klein.’
‘Dat is het niet.’
Op zijn zestiende crashte hij scooter.
Liep drie dagen rond met leugen dat iemand hem had aangereden.
Op universiteit stopte hij halfjaar met studie zonder ouders te zeggen.
Hij had geld van Robert geleend voor college maar gebruikte deel om schulden af te lossen.
‘We hebben hem iedere keer gered,’ zei Margriet.
‘Waarom?’
‘Omdat we dachten dat goede ouders problemen oplossen.’
Ik keek haar.
‘En nu?’
‘Nu denk ik dat we hem hebben geleerd dat waarheid optioneel is zolang iemand anders schade opruimt.’
Hard.
Eerlijk.
Robert keek naar vloer.
‘Dat gaat mij niet nog een keer gebeuren.’
Margriet legde hand op de mijne.
‘En daarom ga ik je niet zeggen dat je huwelijk moet redden.’
‘Dank.’
‘Maar ik ga je ook niet zeggen dat je moet scheiden.’
‘Ook dank.’
‘Wel dat je geen beslissing neemt om hem te straffen.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat jij daarna degene bent die met die beslissing leeft.’
Die nacht sliep ik thuis.
Daan was er niet.
Op aanrecht lag tweede briefje.
Bij Veerle geweest. Ze is overstuur. We praten morgen.
Ik begon bijna te lachen.
Hij wist nog niet dat Veerle hem had beëindigd.
Mijn telefoon trilde.
Daan.
Ik denk dat mam jou tegen mij opzet.
Daar was nieuwe versie.
Ik antwoordde voor het eerst in uren:
Nee, Daan. Je bankafschriften doen dat prima zelf.
Hij belde onmiddellijk.
Ik nam niet op.






