DEEL 10 — DAAN EN MARGriET BRaken PAS ECHT TOEN HIJ HAAR BESCHULDIGDE VAN VERRAAD
Na scheiding sprak ik Daan weinig.
Geen kinderen samen, dus juridisch hoefden we niet.
Dat maakte scheiding simpeler en verdrietiger.
Margriet en Robert bleven in mijn leven.
Voorzichtig.
Ik had hen elf jaar familie genoemd.
Dat verdwijnt niet bij beschikking.
Daan vond dat moeilijk.
Op Margriets verjaardag kwam ik op haar uitnodiging lunchen.
Daan ook.
Eerste keer in maanden dat we samen in kamer waren.
Hij was beleefd.
Tot wijn.
‘Vind je dit niet vreemd?’ vroeg hij aan moeder.
‘Wat?’
‘Dat mijn ex hier zit.’
Margriet legde vork neer.
‘Emma is elf jaar onderdeel van ons leven geweest.’
‘Maar zij is geen familie meer.’
Die zin.
Mijn borst trok.
Margriet’s gezicht werd hard.
‘Zeg dat niet.’
‘Het is toch waar?’
‘Nee.’
‘Mam—’
‘Een scheidingsakte wist jaren niet uit.’
Daan keek naar mij.
‘Zie je? Dit bedoel ik.’
‘Wat?’
‘Jij hebt mijn ouders.’
‘Ik heb niemand gestolen.’
‘Zij kiezen jou.’
Robert:
‘Daan.’
‘Pap, kom op.’
Margriet keek haar zoon aan.
‘Wil je werkelijk weten waarom dit zo voelt?’
Hij zweeg.
‘Omdat Emma ons niet vraagt tegen jou te kiezen.’
Daar.
‘Jij doet dat wel.’
Daan werd rood.
‘Ik vraag alleen loyaliteit.’
‘Nee. Je vraagt vrijspraak.’
Stilte.
‘Ik hou van je,’ zei Margriet. ‘Maar ik ga niet doen alsof wat je deed klein was zodat jij je beter voelt.’
Daan stond op.
‘Jij wist al in oktober iets en zei niets.’
Margriet verstijfde.
‘Ja.’
‘Dus jij bent ook schuldig.’
‘Aan te lang wachten? Ja.’
‘Maar iedereen doet alsof ik enige monster ben.’
Ik antwoordde:
‘Niemand noemt je monster.’
Hij keek.
‘Voelt wel.’
‘Omdat je gedrag gevolgen heeft.’
Hij lachte bitter.
‘Daar is die therapeutische taal.’
Ik wilde snauwen.
Margriet was eerder.
‘Ga naar huis, Daan.’
Hij keek haar ongelovig aan.
‘Je zet mij eruit voor haar?’
‘Nee. Ik zet je eruit omdat je mijn verjaardag gebruikt om iedereen opnieuw in kampen te verdelen.’
Hij vertrok.
Margriet huilde daarna in keuken.
Ik ging naar haar toe.
‘Wil je dat ik ga?’
‘Nee.’
‘Zeker?’
‘Ja.’
‘Je mag hem missen.’
Ze huilde harder.
‘Ik mis wie hij was.’
Ik kende dat.
We zaten samen.
Niet schoonmoeder en ex-schoondochter.
Twee vrouwen die van dezelfde man hielden op verschillende manieren en moesten accepteren dat liefde geen bewijs was dat hij altijd goed handelde.






