DEEL 8 — MIJN RANG WAS GEEN WRAAK
Tijdens herfstvakantie kwam familie Van Dijk meisjes bezoeken.
Niet op basis.
Gewoon stad.
Margot en Hendrik verbleven hotel.
Hendrik had zichtbaar moeite met mijn uniform toen hij mij toevallig na werk ontmoette.
‘Kolonel.’
Hij zei het alsof woord hem tegenstond.
‘Hendrik.’
‘Waarom heb jij dat nooit verteld?’
‘Ik heb het wel verteld. Jullie luisterden niet.’
‘Ik dacht dat officieren…’
Hij stopte.
‘Wat?’
‘Laat maar.’
‘Nee. Zeg.’
‘Ik dacht dat je administratieve staf was.’
‘Ook kolonels zitten veel achter bureau.’
Hij keek verward.
‘Dus Christiaan wist echt niets?’
‘Niet genoeg.’
Hendrik schudde hoofd.
‘Wat een idioot.’
Ik keek.
‘Dat heb je deels zelf gekweekt.’
Zijn gezicht verhardde.
‘Pardon?’
‘Jij hebt hem jarenlang verteld dat status betekent dat man familiebedrijf en zoon moet nalaten.’
Margot fluisterde:
‘Laura…’
‘Nee.’
Ik was klaar met zachter maken.
‘Charlotte hoorde je zeggen dat familie eindelijk “goede opvolging” kreeg omdat Sanne jongen verwachtte.’
Hij keek naar kleindochter die verderop met Anna speelde.
‘Dat was…’
Ik wachtte.
Geen ‘grap’ graag.
Hij slikte.
‘Dom.’
‘Ja.’
‘Ik bedoelde niet—’
‘Het effect telt ook.’
Hij knikte.
Voor Hendrik was dat bijna revolutie.
Later die dag vroeg hij Charlotte of zij mee wilde naar techniekmuseum.
Niet om bedrijf.
Omdat zij robots leuk vond.
Zij zei ja.
Kleine stap.
Mijn rang veranderde manier waarop ze mij zagen.
Dat vond ik ongemakkelijk.
Margot zei:
‘We hadden je anders behandeld als we wisten.’
Ik antwoordde:
‘Dat is precies probleem.’
Zij keek.
‘Hoe bedoel je?’
‘Respect dat afhangt van rang is geen respect.’
Ze werd rood.
‘Je denkt dat wij snobs zijn.’
‘Ik denk dat jullie mensen te veel op status beoordelen.’
‘En jij nooit?’
Ik dacht.
‘Jawel. Daarom weet ik hoe makkelijk het is.’
Dat antwoord hielp meer dan aanval.






