DEEL 6 — SANNE BELDE MIJ
Ik kende Sanne nauwelijks.
Dat maakte telefoontje onverwacht.
‘Laura?’
‘Ja.’
‘Met Sanne.’
‘Ik zie het.’
‘Mag ik…’
Ze ademde.
‘Ik weet niet eens waarom ik bel.’
Ik ging zitten.
‘Dan begin waar je wilt.’
‘Christiaan zegt dat jij denkt dat ik gelogen heb om geld.’
‘Ik heb nooit gezegd waarom.’
‘Maar denk je het?’
‘Ik ken je niet genoeg om dat te weten.’
Ze begon te huilen.
‘Zijn moeder noemt me oplichtster.’
‘Dat spijt me.’
‘Ik heb gelogen.’
‘Dat weet ik.’
‘Maar niet over alles.’
Ik zweeg.
Ze vertelde.
De man vóór Christiaan heette Jasper Meijer.
Fotograaf.
Relatie duurde acht maanden.
Instabiel.
Ze gingen uit elkaar.
Twee weken later ontmoette ze Christiaan op evenement.
Niet direct relatie.
Maar binnen maand wel.
Toen Sanne zwangerschap ontdekte, rekende ze terug.
Zij wist dat vaderschap onzeker was.
‘Heb je Christiaan verteld?’
‘Nee.’
‘Waarom?’
‘Omdat Jasper vertrok naar Portugal.’
‘Dat verandert biologisch niets.’
‘Weet ik.’
‘En?’
‘Christiaan wilde zó graag een zoon.’
Daar.
‘Wanneer wist je geslacht?’
‘Heel vroeg via test.’
‘En toen?’
‘Hij huilde van blijdschap.’
Haar stem brak.
‘Zijn moeder begon babykamer te plannen. Hendrik praatte over aandelen.’
Ik voelde walging.
Niet alleen voor haar leugen.
Voor systeem dat haar beloonde om hem te laten geloven wat hij wilde.
‘Sanne, je had moeten zeggen dat er onzekerheid was.’
‘Ik weet.’
‘Waarom bel je mij?’
Stilte.
‘Omdat jij enige bent die hem durft te zeggen dat hij verkeerd zit.’
Ik lachte bitter.
‘Dat is ironisch.’
‘Hij luistert nu naar jou.’
‘Nee. Hij hoort gevolgen.’
‘Laura… ik ben bang.’
‘Voor wat?’
‘Als baby niet van hem is, sta ik alleen.’
Daar zat mens.
Niet manipulator.
Een zwangere vrouw die fout had gemaakt en nu bang was.
‘Heb je familie?’
‘Mijn moeder. Niet veel geld.’
‘Werk?’
‘Ja.’
‘Dan sta je niet nergens.’
‘Maar huis is van Christiaan.’
‘Dat is praktisch op te lossen.’
‘Jij helpt mij?’
‘Nee.’
Ze stopte.
‘Ik ga je niet financieel redden.’
‘Oh.’
‘Maar ik vertel je wel dat jij en je kind recht hebben op correcte medische, juridische en sociale ondersteuning. Neem eigen advocaat. Geen Van Dijk-advocaat.’
Stilte.
‘Waarom ben je aardig?’
‘Ik ben niet aardig. Ik ben duidelijk.’
Ze lachte door tranen.
‘Dat is waar.’
Voor we ophingen zei ik:
‘En Sanne?’
‘Ja?’
‘Welke uitslag er ook komt, vertel waarheid vóórdat kind oud genoeg is om hem van anderen te horen.’
Zij fluisterde:
‘Dat zal ik doen.’
Ik geloofde haar niet volledig.
Maar ik hoopte.






