DEEL 5 — DE FAMILIE VAN DIJK DRAAIDE ZICH OM
De prenatale vaderschapstest kwam er niet.
Sanne wilde geen invasieve procedure.
Terecht.
Er bestaan niet-invasieve mogelijkheden, maar zij weigerde in die fase verdere testdruk.
Ook haar recht.
Dus onzekerheid bleef.
Christiaan’s familie reageerde zoals ik vreesde.
Hendrik stopte ineens met ‘onze erfgenaam’ zeggen.
Margot wilde dat Sanne tijdelijk uit familie-evenementen bleef.
Robert, Christiaans broer, begon vragen te stellen over aandelenstructuur.
En toen belde Margot mij.
Na maanden geen rechtstreeks contact.
‘Laura.’
‘Margot.’
‘Hoe gaat het met meisjes?’
Die vraag was bijna beledigend.
‘Goed.’
‘We missen ze.’
‘Dat is nieuw.’
Stilte.
‘Dat is niet eerlijk.’
‘Je hebt Charlotte’s verjaardag gemist omdat Sanne misselijk was.’
‘Dat was familieomstandigheid.’
‘Charlotte is familie.’
Zij zuchtte.
‘Kunnen we opnieuw beginnen?’
‘Waarmee?’
‘Met contact.’
‘Met mij hoeft niets. Met meisjes kan, mits op hun tempo.’
‘We willen ze met herfstvakantie hier.’
‘Bespreek met Christiaan. Staat in ouderschapsplan.’
‘Hendrik wil met Charlotte praten over bedrijf.’
Daar.
Ik sloot ogen.
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ze negen is.’
‘Hij wil alleen laten weten dat ze later ook mogelijkheden heeft.’
‘Nu ineens.’
Stilte.
‘Laura.’
‘Nee.’
‘Je maakt hier iets lelijks van.’
‘Ik voorkom dat jullie een kind gebruiken om een leeggevallen erfgenaamsvak te vullen.’
Ze werd boos.
‘Charlotte is onze kleindochter!’
‘Dat was ze zes maanden geleden ook.’
Ik hing niet op.
Wachtte.
Margot kalmeerde.
‘Je hebt gelijk.’
Dat had ik niet verwacht.
‘Wat?’
‘Niet over alles.’
Natuurlijk.
‘Maar Hendrik…’
Ze stopte.
‘Hij heeft ons hele huwelijk gedaan alsof een zoon anders telt.’
‘Ja.’
‘Ik heb het laten gebeuren.’
‘Ja.’
‘Ik dacht dat het ouderwetse grapjes waren.’
‘Voor Charlotte niet.’
Margot huilde zacht.
‘Mag ik haar bellen?’
‘Vraag eerst per bericht. Geen bedrijf. Geen baby. Gewoon oma.’
‘Goed.’
Dat deed ze.
Charlotte antwoordde twee dagen niet.
Toen wel.
Tien minuten videogesprek.
Over school.
Paarden.
Duits brood.
Geen aandelen.
Goed begin.
Hendrik duurde langer.
Hij stuurde Charlotte een dure vulpen.
Zonder brief.
Zij vroeg:
‘Waarom?’
Ik wist het niet.
Christiaan later:
‘Pap denkt dat dit een soort familiestuk is.’
‘Ze is negen.’
‘Ik heb gezegd dat hij moet stoppen.’
Dat verraste.
‘Dank.’
‘Ik begin dingen te zien.’
‘Welke?’
‘Hoe ik ben opgevoed.’
Daar kwam misschien verandering.
Niet dankzij onzeker DNA alleen.
Maar omdat spiegel eindelijk brak.






