VIJF MINUTEN NA ONZE SCHEIDING ZEI HIJ: ‘NEEM DE MEIDEN MAAR, IK KRIJG NU EEN ZOON’
Full Episode

VIJF MINUTEN NA ONZE SCHEIDING ZEI HIJ: ‘NEEM DE MEIDEN MAAR, IK KRIJG NU EEN ZOON’

Door Admin Beatrix 23/09/2026

DEEL 7 — CHRISTIAAN KWAM NAAR DUITSLAND

Niet onverwacht.

Hij vroeg.

Dat was vooruitgang.

‘Kan ik meisjes weekend zien?’

‘Volgens regeling kan.’

‘Ik kom naar jullie.’

‘Prima.’

Hij arriveerde vrijdag.

Charlotte stond stijf.

Anna rende wel naar hem.

Dat verschil deed hem zichtbaar pijn.

Hij bracht geen cadeaus.

Goed.

Alleen zichzelf.

Vrijdagavond aten we samen vanwege kinderen.

Geen Sanne.

Geen scheiding.

Gewoon pasta.

Anna praatte onafgebroken.

Charlotte nauwelijks.

Na eten vroeg Christiaan:

‘Mag ik met jou wandelen?’

Aan Charlotte.

Ze keek naar mij.

Ik zei:

‘Jij kiest.’

‘Oké.’

Ze gingen.

Een uur.

Toen zij terugkwamen had Christiaan rode ogen.

Charlotte ook.

Later klopte hij op mijn deur.

‘Ze vroeg of ik haar minder leuk vond omdat ze geen jongen is.’

Ik zei niets.

‘Laura, hoe heb ik dit gedaan?’

‘Door veel kleine dingen.’

‘Ik heb nooit gezegd dat ik haar minder leuk vind.’

‘Kinderen luisteren ook naar wat je viert.’

Hij ging zitten.

‘Ik vertelde haar dat concepttestament fout was.’

‘Was het?’

‘Ja.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik iets van mijn vader probeerde te erven wat ik eigenlijk haat.’

‘De familielijn.’

‘Ja.’

‘En?’

‘Ik heb opdracht gegeven alles stop te zetten.’

Dat was goed.

‘Niet omdat baby misschien niet van mij is,’ zei hij snel.

Ik keek.

‘Waarom dan?’

‘Omdat als hij wel van mij is, ik niet wil dat hij opgroeit met idee dat hij meer waard is dan zussen.’

Eerste keer noemde hij hen zussen.

Niet ‘jouw meiden’.

‘Goed.’

‘Is dat alles?’

‘Wat wil je, applaus?’

Hij glimlachte flauw.

‘Nee.’

‘Gedrag moet langer duren dan weekend.’

‘Weet ik.’

We zaten stil.

‘Sanne en ik wonen tijdelijk apart.’

‘Dat is jullie zaak.’

‘Ik wil niet bij haar blijven alleen omdat baby van mij kan zijn.’

‘Goed.’

‘Maar ik wil ook niet vertrekken alleen omdat hij misschien niet van mij is.’

Ik keek.

Daar was volwassen gedachte.

‘Wat ga je doen?’

‘Wachten. Grenzen. Therapie.’

Ik trok wenkbrauw.

‘Jij?’

‘Ja.’

‘Vrijwillig?’

‘Hou op.’

Ik lachte.

Hij ook.

Het was bijna vertrouwd.

Dat maakte me verdrietig.

‘Laura.’

‘Hm?’

‘Had ik dit kunnen leren voordat ik ons kapotmaakte?’

‘Misschien.’

‘Waarom zei je het niet harder?’

Ik keek hem recht aan.

‘Omdat ik het jaren zei. Jij noemde het zeuren.’

Hij sloot ogen.

‘Ja.’

Geen discussie.

Goed.


Gerelateerde artikelen