DEEL 2 — DE REKENING DIE ZE AL ZES JAAR OPEN HAD STAAN
Beatrix keek eerst naar rekening.
Toen naar map.
Toen naar mij.
‘Doe normaal.’
‘Dat doe ik.’
‘Drieëntwintigduizend euro?’
‘Drieëntwintigduizend tweehonderdnegenentachtig euro en veertig cent.’
‘Voor lunch?’
Gijs antwoordde:
‘Voor negenendertig gasten, acht gangen, reservewijnen, champagne en aanvullende bestellingen.’
Een vriendin fluisterde:
‘Beatrix, jij zei toch dat je betaalde?’
Beatrix’ gezicht verstrakte.
‘Natuurlijk betaal ik. Maar niet dit belachelijke bedrag.’
Ik trok stoel naar achteren en ging tegenover haar zitten.
‘Dan kunnen we specificatie doornemen.’
‘Ik ga hier niet onderhandelen als een gewone klant.’
‘Je bent vandaag een gewone klant.’
Dat raakte harder dan ik verwachtte.
‘Ik ben jouw schoonmoeder.’
‘Klopt.’
‘Dus?’
‘Dus je hebt zes jaar lang iedere grens getest die ik niet durfde te handhaven.’
Niemand lachte meer.
Ik opende map.
Eerste tab.
BEATRIX — ONBETAALDE CONSUMPTIES.
Een spreadsheet.
Datum.
Aantal gasten.
Bedrag.
Kortingen.
Betalingen.
Openstaand.
Beatrix staarde.
‘Wat is dit?’
‘Je bezoeken.’
‘Wat een obsessie.’
‘Administratie.’
Gijs legde extra uitdraai neer.
Zes jaar.
Totaal brutowaarde van consumpties door Beatrix en haar gasten:
€67.843.
Werkelijk betaald:
€4.260.
Personeelskortingen en expliciet door mij goedgekeurde familieconsumpties:
€9.870.
Niet betaald en nooit formeel goedgekeurd:
ruim €53.000.
Een van vrouwen fluisterde:
‘Jezus.’
Beatrix werd rood.
‘Lucas zei altijd dat het goed was.’
‘Lucas is geen eigenaar.’
‘Hij is jouw man.’
‘Dat gaf hem geen bevoegdheid om eten en wijn gratis weg te geven.’
‘Jij hebt nooit bezwaar gemaakt.’
‘Ik heb bezwaar gemaakt. Tegen hem. Hij zei dat ik moest stoppen met moeilijk doen.’
‘Dus dit is jullie huwelijksprobleem.’
‘Was het.’
Ik sloeg tab om.
LUCAS.
Hotelboekingen.
Juwelier.
Bloemen.
Restaurants.
Een meubelzaak in Eindhoven.
Een maandelijkse betaling van €2.750 aan een appartement aan de Parklaan.
Beatrix keek onmiddellijk weg.
Daar.
‘Ken je dat adres?’
‘Nee.’
Leugen.
‘Interessant.’
Ik haalde foto uit transparante hoes.
Geen privé-detectivefoto van mensen in bed.
Gewoon openbare registratie en facturen.
Het appartement werd gehuurd door Nova Events B.V.
Bestuurder:
Nina Verhoeven.
Drieëntwintig.
Eventmanager die De Parel twee keer had ingehuurd.
Dezelfde ‘beeldschone jonge vrouw’ waarover Beatrix zojuist had opgeschept.
‘Carlijn,’ zei een vriendin zacht.
Ik keek haar.
‘Het spijt me.’
‘Mij ook.’
Beatrix siste:
‘Dit hoeft niemand te zien.’
‘Jij begon erover.’
‘Niet zo.’
‘Nee. Jij wilde me vernederen met halve waarheid.’
Ik sloeg volgende tab open.
ZAKELIJKE REKENING.
Lucas had geen directe bankbevoegdheid tot hoofdrekening van De Parel.
Dat had ik altijd gedacht.
Maar twee jaar eerder had ik hem voor een investeringsgesprek een beperkte machtiging gegeven op een aparte marketingrekening.
Maximale bestedingsruimte:
€10.000 per maand.
Alleen marketing en representatie.
Ik had die machtiging vergeten terug te trekken.
Lucas niet.
Over drie jaar:
€186.400 uitgegeven.
Daarvan was ongeveer €91.000 aantoonbaar zakelijk.
Events.
Advertenties.
Relatiegeschenken.
€95.000 niet.
Hotels.
Juwelier.
Appartement.
Vakanties.
Een leaseauto.
‘Lucas betaalde dit?’ vroeg Beatrix.
‘Met mijn zakelijke rekening.’
‘Je bedoelt jullie geld.’
‘Nee.’
Ik keek haar.
‘De Parel is volledig van mij.’
‘Dat geloof ik niet.’
‘Hoeft niet. Kamer van Koophandel doet dat wel.’
Een vrouw aan tafel sloeg hand voor mond.
Beatrix:
‘Lucas heeft je geholpen.’
‘Met wat?’
‘Contracten.’
‘Twee keer iets gelezen.’
‘Investeerders.’
‘Geen.’
‘Verbouwingen.’
‘Hij introduceerde één aannemer. Die hebben we uiteindelijk niet gekozen.’
Beatrix keek om zich heen.
Alsof zij steun zocht.
Die kwam niet.
‘Carlijn, dit is krankzinnig. Je maakt familie kapot over geld.’
Ik leunde naar voren.
‘Nee.’
Mijn stem bleef laag.
‘Ik stop met mijn bedrijf te laten betalen voor mensen die mij vertellen dat ik alleen kook.’
Daarna schoof ik rekening terug.
‘Betalen.’
‘Nu?’
‘Ja.’
‘Ik heb geen drieëntwintigduizend euro op mijn betaalrekening.’
‘Dan splitsen jullie.’
Een vriendin:
‘Sorry, ik heb mijn eigen menu niet besteld. Zij zei dat ze trakteerde.’
‘Dat klopt,’ zei ik.
‘Jullie zijn niet aansprakelijk voor haar belofte aan mij. Zij wel voor haar bestelling als organisator.’
Beatrix keek vernietigend.
‘Je gaat mij toch niet politie laten bellen?’
‘Waarom politie?’
‘Omdat ik niet betaal.’
‘Dat hoeft niet. We nemen gegevens op en factureren.’
Dat was minder dramatisch.
En sterker.
‘Maar je gaat nergens heen zonder erkenning van rekening.’
Gijs legde formulier neer.
Beatrix keek alsof papier haar beledigde.
‘Ik teken niets.’
Ik wees naar camera in privézaal.
Niet verborgen.
Normale restaurantbeveiliging.
‘Je bestelling en toezegging zijn vastgelegd in reserverings-/serviceadministratie en getuigen zijn ruim aanwezig. Je hoeft niet te tekenen om factuur te krijgen.’
Ze stond.
‘Ik praat met Lucas.’
‘Doe dat.’
‘Hij zal dit rechtzetten.’
‘Dat betwijfel ik.’
‘Waarom?’
Ik sloeg map dicht.
‘Omdat hij morgenochtend brief van mijn advocaat krijgt.’
Voor het eerst werd Beatrix echt bleek.
‘Welke brief?’
‘Daar hoef jij je vandaag geen zorgen over te maken.’
‘Carlijn.’
‘Rekening wel.’
Die middag betaalden enkele vriendinnen vrijwillig hun eigen deel rechtstreeks aan restaurant, uit gêne.
Ik accepteerde.
Niet verplicht.
Beatrix zelf betaalde €5.000 met creditcard.
Rest factureerde ik aan haar.
Niet omdat ik werkelijk dacht dat €18.000 mijn leven zou veranderen.
Omdat grenzen die nooit op papier staan, vaak opnieuw worden overschreden.
Toen laatste gast weg was, ging ik keuken in.
Gijs stond tegen werkbank.
‘Ben je oké?’
Ik keek naar mijn handen.
Ze trilden.
‘Nee.’
‘Wil je naar huis?’
Ik begon te lachen.
‘Welk huis?’
Hij stopte.
Daar.
Het volgende probleem.
Lucas woonde nog met mij.
En hij had geen idee dat zijn moeder zojuist het begin van ons einde had meegemaakt.






