DEEL 13 — DE DAG DAT BEATRIX HAAR VRIENDINNEN WEER MEEBRACHT
Drie jaar later.
Vrijdagmiddag.
Deur open.
Beatrix.
Ik keek.
Achter haar:
vier vrouwen.
Geen achtendertig.
‘Reservering Van Laar,’ zei ze.
Gijs controleerde.
‘Vijf personen. Klopt.’
Ze glimlachte.
‘En allemaal apart betalen.’
Een vriendin riep:
‘Beatrix!’
Zij lachte.
‘Ik heb geleerd.’
Ik ook.
Ze aten lunch.
Normaal menu.
Geen extravagantie.
Aan einde kwam ik koffie brengen.
Een van vrouwen was dezelfde die ooit zei dat ik er zo gewoontjes uitzag.
Ze keek beschaamd.
‘Carlijn.’
‘Ja?’
‘Ik heb jaren geleden iets onaardigs gezegd.’
Ik wist exact.
‘Ik ook waarschijnlijk.’
‘Nee.’
Ze keek.
‘Ik zei dat je gewoontjes was.’
‘Dat ben ik.’
‘Niet zo.’
‘Ik weet.’
Ze bloosde.
‘Sorry.’
‘Dank.’
Beatrix keek naar mij.
Geen poging gesprek overnemen.
Vooruitgang.
Toen rekening kwam pakte ze pinpas.
Vriendinnen protesteerden.
‘Je zei apart!’
Ze glimlachte.
‘Klopt.’
Ze betaalde alleen haar deel.
‘Zie je?’
Ik lachte.
‘Trots.’
‘Doe niet neerbuigend.’
‘Nooit.’
Toen ze vertrok bleef tafel leeg.
Geen chaos.
Geen schuld.
Ik keek naar Gijs.
‘Mis je vroeger?’
‘Absoluut niet.’
‘Saai geworden.’
‘Winstgevend saai.’
‘Mijn favoriete soort.’






