DEEL 10 — WAT ER MET LUMIÈRE GEBEURDE
Lumière ging nooit open.
Niet omdat ik het verbood.
Omdat zonder mijn gegevens, mijn leveranciersvoorwaarden, mijn personeel en mijn reputatie de businesscase niet klopte.
Dat vond ik bijna komisch.
Lucas dacht concept kopiëren eenvoudiger was dan restaurant runnen.
Pandhuur.
Vergunningen.
Personeel.
Foodcost.
Afval.
Ziekte.
Reviews.
No-shows.
Koelingen die op vrijdagavond kapotgaan.
Leverancier die truffels niet levert.
Restaurant is geen moodboard.
LVR had nog schuld.
Lucas en Beatrix verloren geld.
Nina kreeg klein deel terug via schikking op basis van misleiding by Lucas? She had legal claim perhaps. They settled.
Lucas verkocht zijn aandeel in een andere investering om af te lossen.
Geen faillissement.
Wel pijn.
Hij ging terug naar zijn oorspronkelijke werk in vastgoedadvies.
Minder glamour.
Meer salariszekerheid.
Een jaar later kwam hij onverwacht bij De Parel.
Niet binnen.
Wachtte buiten.
Ik ging.
‘Wat wil je?’
‘Dit geven.’
Een sleutel.
Oude sleutel van restaurant.
‘Ik dacht dat alles al ingeleverd was.’
‘Deze lag in kluis.’
‘Dank.’
Hij keek gevel.
‘Je hebt terras veranderd.’
‘Ja.’
‘Mooi.’
‘Dank.’
Stilte.
‘Ik ben bij Nina weg.’
‘Dat is niet mijn zaak.’
‘Weet ik.’
‘Waarom vertel je?’
‘Geen idee.’
Ik keek.
Hij leek ouder.
‘Lucas.’
‘Ja?’
‘Ik wil niet jouw biechtstoel worden.’
Hij knikte.
‘Terecht.’
‘Heb je therapie?’
Hij lachte.
‘Mam zei hetzelfde.’
‘Dat is zorgwekkend.’
Hij lachte echt.
‘Ja.’
Toen:
‘Carlijn, ik was jaloers op je.’
‘Dat weet ik inmiddels.’
‘Niet alleen restaurant.’
‘Wat dan?’
‘Dat jij ergens goed in was zonder goedkeuring nodig te hebben.’
Ik dacht aan alle jaren dat ik wél goedkeuring wilde.
Maar misschien zag hij ander beeld.
‘Ik had jouw goedkeuring nodig.’
‘Nee.’
‘Wel.’
‘Dan heb ik dat nooit gezien.’
‘Precies.’
Stilte.
‘Sorry.’
‘Dank.’
‘Niet genoeg.’
‘Nee.’
Hij keek deur.
‘Mag ik ooit weer eten hier?’
Ik dacht.
‘Als je reserveert.’
‘En betaalt.’
‘Vooral dat.’
Hij glimlachte.
‘Fair.’
Hij kwam drie maanden later.
Alleen.
Betaalde.
Geen speciale behandeling.
Dat voelde vreemd genoeg als meest normale moment van ons hele huwelijk.






