DEEL 14 — LUCAS TROUWDE OPNIEUW
Ik hoorde het van Beatrix.
Niet direct.
Via reservering.
‘Ik wil tafel voor tien.’
‘Gelegenheid?’
Ze aarzelde.
‘Lucas trouwt.’
Mijn maag reageerde.
Dat vond ik irritant.
Vier jaar gescheiden.
Geen liefde meer.
Toch lichaam heeft archief.
‘Met Nina?’
‘Nee.’
Interessant.
‘Met wie?’
‘Eva. Zij werkt in onderwijs.’
‘Mooi.’
Beatrix keek voorzichtig.
‘Ben je…’
‘Wat?’
‘Oké?’
Ik dacht.
‘Ja.’
En ik meende het.
Lucas stuurde later zelf bericht.
Mam heeft waarschijnlijk verteld. Ik wilde niet dat je het via roddel hoorde. Eva en ik trouwen in kleine kring. Ik hoop dat het goed met je gaat.
Ik antwoordde:
Gefeliciteerd. Ik wens jullie het beste.
Geen sarcastische zin.
Geen waarschuwing.
Niet mijn huwelijk.
Een maand later kwamen zij eten.
Niet huwelijksfeest.
Gewoon diner.
Eva wist wie ik was.
Zenuwachtig.
Ik maakte gesprek normaal.
Lucas keek dankbaar.
Aan einde betaalde hij.
Fooi.
Buiten zei hij:
‘Dank.’
‘Waarvoor?’
‘Dat je haar niet haat omdat ze met mij trouwt.’
‘Waarom zou ik?’
Hij glimlachte.
‘Je bent beter mens dan ik.’
‘Dat is gevaarlijke zin.’
‘Waarom?’
‘Dan maak je mij heilige en hoef jij alleen slechterik te zijn. Zo simpel was het niet.’
Hij keek.
‘Je hebt gelijk.’
‘Jij hebt veel fout gedaan.’
‘Daar is ze.’
‘Maar ik ook. Ik zweeg te lang. Ik liet grenzen vervagen. Ik vertelde niet wanneer ik me onzichtbaar voelde.’
‘Dat rechtvaardigt niets.’
‘Nee.’
‘Maar het is wel van jou.’
Ik knikte.
Daar.
Volwassen afsluiting.
Niet 50/50 schuld.
Wel ieder eigen stuk.






