DEEL 9 — PATRICK WORDT GESCHORST
Defensie bemoeide zich uiteindelijk met de zaak.
Niet omdat een militair niet mag scheiden of vreemdgaan.
Privéleven is privé.
Maar vermeende identiteitsfraude, mogelijke vervalsing van stukken en vragen over neveninkomsten waren iets anders.
Patrick werd tijdelijk uit een deel van zijn functie gehaald terwijl intern onderzoek liep.
Hij belde mij vanuit een onbekend nummer.
Ik nam op voordat ik zag wie het was.
‘Charlotte.’
Ik wilde ophangen.
‘Wacht.’
‘Wat?’
‘Ik wil één keer praten.’
‘Via Brenda.’
‘Niet als juridische tegenpartij.’
‘Wat dan?’
‘Als de vrouw met wie ik elf jaar getrouwd was.’
Mijn keel trok dicht.
‘Je was de laatste zes maanden niet met mij getrouwd.’
Stilte.
‘Dat bedoel ik.’
‘Wat wil je?’
‘Uitleggen.’
‘Waarom nu?’
‘Omdat iedereen denkt dat ik een monster ben.’
Daar.
Niet omdat ik pijn had.
Omdat hij verkeerd gezien werd.
‘Ben je?’
‘Nee.’
‘Mooi. Dan overleef je onderzoek.’
‘Charlotte.’
‘Wat?’
‘Ik heb nooit bedoeld jou financieel kapot te maken.’
‘Je liet mij afstand doen van alles zonder dat ik wist dat ik afstand deed.’
‘Je hield je huis.’
‘Omdat het van mij was.’
‘Ik vroeg geen alimentatie.’
Ik lachte.
‘Wat gul.’
‘Ik probeerde het schoon te houden.’
‘Je vervalste mijn handtekening.’
‘Omdat jij nooit zou instemmen.’
Daar.
Hij zei het.
Ik werd stil.
‘Herhaal dat.’
Patrick besefte zijn fout.
‘Ik bedoel—’
‘Nee.’
Mijn hart bonsde.
‘Je deed het omdat ik niet zou instemmen.’
‘Ik wist dat een echte procedure jaren kon duren.’
‘Dus je stal mijn toestemming.’
‘Ik wilde verder.’
‘Dan had je moeten vragen om een echte scheiding.’
‘En mam?’
‘Wat met haar?’
‘Jij zou haar achterlaten.’
Ik begon te lachen.
‘Dat heb ik pas gedaan nadat ik ontdekte wat jij deed.’
‘Precies.’
‘Nee.’
Mijn stem werd koud.
‘Als jij in juli tegen mij had gezegd: Charlotte, ik hou van een ander en wil scheiden, dan had ik nooit je moeder op straat gezet.’
Hij zei niets.
‘Ik had zorg georganiseerd.’
Stilte.
‘Maar jij wist dat als ik de waarheid kende, ik niet nog zes maanden gratis jouw huishouden en jouw moeder zou dragen terwijl jij een nieuw leven bouwde.’
‘Dat was niet—’
‘Was dat handig?’
Hij zweeg.
‘Was het handig, Patrick?’
‘Ja.’
Eindelijk.
‘Dank je.’
‘Charlotte.’
‘Wat?’
‘Ik schaam me.’
Dat kwam onverwacht.
‘Goed.’
‘Dat is alles?’
‘Wat wil je? Dat ik je troost?’
‘Nee.’
‘Mooi.’
Hij ademde zwaar.
‘Jacqueline is weg.’
Ik voelde niets.
Of niet genoeg.
‘Oké.’
‘Ze vraagt vernietiging van ons huwelijk.’
Juridisch moest bekeken worden wat kon gezien de mogelijk ongeldige eerdere scheiding.
Alles werd ingewikkeld.
‘Dat is tussen jullie.’
‘Ze zegt dat ik haar ook heb bedrogen.’
‘Dat heb je.’
‘Ik hield van haar.’
‘Dat kan.’
‘Ik hield ook van jou.’
Ik sloot mijn ogen.
‘Hou op.’
‘Het is waar.’
‘Dan is liefde een woord waar jij dringend een betere definitie voor nodig hebt.’
Hij begon te huilen.
‘Ik weet niet meer wat ik moet doen.’
Ik dacht aan Gertrude.
Aan drie jaar waarin ik iedere ochtend wist wat ik moest doen.
Medicijnen.
Wassen.
Tillift.
Ontbijt.
Werk.
Boodschappen.
Zijn uniform naar de stomerij.
Zijn leven draaiend houden.
‘Was je moeder.’
Stilte.
‘Wat?’
‘Je vroeg wat je moet doen.’
Mijn stem bleef rustig.
‘Begin daar.’
Ik hing op.






