DEEL 6 — DE MAN DIE MIJN HANDTEKENING ‘HERKENDE’
De advocaat die de echtscheidingsprocedure voor Patrick had verzorgd heette Victor Claassen.
Brenda kende hem.
Niet goed.
‘Degelijk kantoor.’
‘Dus?’
‘Dus of hij is misleid of we hebben een groter probleem.’
Victor reageerde binnen een dag op Brenda's formele brief.
Hij wilde volledig meewerken.
Dat was belangrijk.
Wij ontmoetten hem op kantoor.
Hij zag er nerveus uit.
‘Mevrouw Bennett, ik wil beginnen met te zeggen dat ik dit zeer ernstig neem.’
‘Wanneer heeft u mij gesproken?’
Hij slikte.
‘Niet persoonlijk.’
Brenda leunde naar voren.
‘Waarom niet?’
‘De heer Dawson presenteerde het als een echtscheiding waarbij partijen al langdurig feitelijk gescheiden leefden.’
‘Dat was niet zo.’
‘Dat begrijp ik nu.’
‘Hoe verkreeg u haar instemming?’
‘Digitaal ondertekende verklaring en schriftelijke volmacht.’
Mijn maag draaide.
‘Digitaal?’
‘Ja.’
‘Welke methode?’
Hij legde uit.
Er was een e-mail gebruikt.
Niet mijn gewone e-mailadres.
Een nieuw adres:
charlotte.dawson.consult@...
Op dat adres was communicatie ontvangen.
‘Wie heeft dat aangemaakt?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Telefoonverificatie?’
Een nummer.
Ik herkende het.
Niet van mij.
Gertrudes oude mobiele nummer.
Na haar beroerte had Patrick dat nummer op een tweede toestel laten doorlopen ‘voor administratieve codes’.
Mijn handen werden koud.
‘Dus codes gingen naar een telefoon die Patrick beheerde.’
Victor werd bleek.
‘Dat wist ik niet.’
‘Heeft u videobellen gedaan?’
‘Een korte verificatie via assistent.’
Brenda keek scherp.
‘Met wie?’
Victor draaide een notitie.
‘Een vrouw.’
Mijn hart stopte.
‘U zag haar?’
‘Zeer kort. Camera slecht. Zij bevestigde naam en toestemming.’
‘Was ik dat?’
Hij keek me aan.
‘Nee.’
De ruimte werd stil.
Daar was het.
Niet alleen een handtekening.
Iemand had zich voor mij uitgegeven.
‘Wie?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Beschrijving.’
‘Donker haar.’
Mijn gedachten gingen onmiddellijk naar Jacqueline.
Brenda zag het.
‘Niet springen.’
Feiten.
‘Leeftijd?’
‘Moeilijk. Dertig, veertig.’
Jacqueline.
Of iemand anders.
‘Opname?’
‘Vanwege verificatie is een logbestand bewaard. Mogelijk ook een stilstaand beeld.’
‘Wij willen dat veiliggesteld.’
‘Uiteraard.’
Mijn maag draaide.
‘Heeft Patrick erbij gezeten?’
‘Niet zichtbaar.’
‘Wie leverde de stukken?’
‘Hij.’
‘Handtekening?’
‘Een scan.’
‘Volmacht?’
‘Ja.’
Brenda vroeg:
‘Heeft u ooit direct telefonisch contact met mijn cliënt gezocht op een nummer dat onafhankelijk uit officiële stukken kwam?’
Victor keek ongemakkelijk.
‘Nee.’
Dat was zijn fout.
Of één ervan.
Hij wist het.
‘Waarom niet?’
‘De heer Dawson zei dat contact uitsluitend schriftelijk moest omdat mevrouw...’
Hij stopte.
‘Omdat ik wat?’
‘Emotioneel instabiel was.’
Ik lachte.
Natuurlijk.
‘En u geloofde hem.’
‘Ik had stukken die van u leken te komen waarin dat verzoek bevestigd werd.’
Patrick had dus mijn stem gecreëerd.
Een e-mailaccount.
Een vervalste handtekening.
Een korte video met een vrouw.
Alles genoeg om professionals te laten denken dat ik bewust afstand hield.
‘Wat stond er over bezittingen?’
Brenda vroeg.
Victor bladerde.
‘Partijen zouden ieder eigen vermogen behouden. Geen gezamenlijke kinderen. Geen partneralimentatie. Huis eigendom van mevrouw.’
Patrick had mijn huis niet proberen afpakken.
Slim.
Als hij te veel eiste, kon het opvallen.
Hij wilde vooral:
scheiding.
Snel.
Geruisloos.
‘Waarom haast?’
‘De heer Dawson zei dat er een nieuw huwelijk gepland stond vanwege familieomstandigheden.’
Ik sloot mijn ogen.
Dus Victor wist dat Patrick snel wilde hertrouwen.
Maar dacht dat ik instemde.
‘Hoe lang tussen aanvraag en beschikking?’
‘Door de documentatie en geen geschil relatief vlot.’
‘En niemand vroeg waarom een vrouw die zogenaamd instemde niet één keer persoonlijk verscheen?’
Brenda klonk scherp.
Victor keek haar aan.
‘Wij gaan onze interne procedures evalueren.’
‘Dat lijkt me verstandig.’
Na afloop zaten Brenda en ik in de auto.
‘Donker haar.’
‘Nee.’
‘Jacqueline heeft donker haar.’
‘Heel Nederland heeft donker haar.’
‘Ze werkte juridisch administratief.’
‘Ja.’
‘Ze kende het testament.’
‘Ja.’
‘Ze hielp Patrick scannen.’
‘Ja.’
‘Brenda.’
‘We onderzoeken.’
Ik sloeg mijn hoofd tegen de hoofdsteun.
‘Ik wil iemand haten.’
‘Haat Patrick.’
‘Dat doe ik.’
‘Mooi. Eén persoon tegelijk.’
Ik begon te lachen.
Het voelde verkeerd.
Goed.
Levend.






