DEEL 8 — WAAROM PATRICK ZEVEN DAGEN WACHTTE
Het geheim van de zeven dagen kwam via een bank.
Het appartement van Patrick en Jacqueline.
Nieuwbouw in Den Haag.
Koopprijs:
€780.000.
Aanbetaling:
€120.000.
Hypotheek:
€660.000.
De hypotheekverstrekker had als voorwaarde gesteld dat Patrick vóór definitieve passering juridisch vrij was van zijn vorige huwelijk en dat zijn nieuwe huwelijkse situatie correct werd vastgelegd.
Passering:
24 januari.
Huwelijk:
22 januari.
Scheiding:
15 januari.
Alles paste.
Maar de €120.000 bleef vreemd.
Brenda en een financieel onderzoeker volgden de geldstroom.
Niet van onze gezamenlijke rekening.
Van een rekening die ik niet kende.
Op naam van:
Dawson Consulting Services B.V.
Ik wist niet eens dat Patrick een BV had.
‘Mag een majoor zomaar een eigen advies-BV hebben?’
vroeg ik.
Brenda antwoordde:
‘Daar gelden regels voor. Dat is een andere vraag.’
De rekening bevatte inkomsten van een defensieleverancier.
Jacquelines voormalige opdrachtgever.
Consultancybetalingen.
Patrick zei later dat het goedgekeurde nevenwerkzaamheden waren.
Dat werd onderzocht.
Maar belangrijker voor mij:
op dezelfde rekening stond drie maanden vóór de aanbetaling een overschrijving van Gertrude.
€150.000.
Ik staarde naar de bankafschriften.
‘Ze heeft hem geld gegeven.’
‘Ja.’
Ik reed naar de zorgresidentie.
Gertrude zat in de gemeenschappelijke tuin.
Deken over haar benen.
‘Je hebt Patrick honderdvijftigduizend euro gegeven.’
Ze sloot haar ogen.
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Hij zei dat hij het terug zou betalen.’
‘Waarvoor?’
‘Een investering.’
‘Wist je dat het voor een appartement met Jacqueline was?’
Haar ogen vlogen open.
‘Nee.’
Ik geloofde haar.
De schok was echt.
‘Wanneer gaf je het?’
Ze rekende.
‘Oktober.’
Toen had Patrick de affaire al.
‘Wat zei hij?’
‘Dat hij tijdelijk liquiditeit nodig had voor een defensiegerelateerd project.’
‘Heb je een leningsovereenkomst?’
‘Ja.’
Goed.
‘Waar?’
‘In mijn map.’
‘De map die hij meenam?’
Gertrude werd bleek.
‘Ja.’
Natuurlijk.
‘Heb je kopie?’
‘Walter had me geleerd altijd scans naar mezelf te mailen.’
Ik begon ondanks alles te lachen.
‘Walter wordt postuum mijn favoriete Dawson.’
Gertrude glimlachte klein.
Ze had een scan.
Lening €150.000.
Looptijd twaalf maanden.
Rente vier procent.
Doel niet gespecificeerd.
Patrick had dus geleend van zijn verlamde moeder.
Het geld gebruikt voor een woning met zijn minnares.
En ondertussen tegen mij gezegd dat we zuinig moesten zijn omdat Gertrudes zorg duur was.
‘Hij zei dat je spaargeld bijna op was.’
Gertrudes gezicht veranderde.
‘Wat?’
‘Patrick vertelde mij dat jij financieel krap zat.’
‘Nee.’
‘Daarom betaalde ik medicijnen, kleding, eigen bijdragen.’
Ze begon te huilen.
‘Charlotte.’
‘Hoeveel vermogen heb jij?’
‘Nu?’
‘Ja.’
Ze keek beschaamd.
‘Met Walters erfenis ruim een miljoen.’
Ik sloot mijn ogen.
Ik had mijn werk teruggebracht.
Mijn pensioenopbouw verlaagd.
Duizenden euro's per jaar aan zorg uitgegeven.
Niet omdat Gertrude mij vroeg.
Omdat Patrick zei dat het nodig was.
‘Je wist niet dat ik betaalde?’
‘Sommige dingen.’
‘Medicijnen?’
‘Ik dacht uit onze gezamenlijke huishoudpot.’
‘Mijn rekening.’
‘De verbouwing van de badkamer?’
Ze werd wit.
‘Patrick zei dat Defensie een deel betaalde en hij de rest.’
Ik had €18.000 uit mijn spaargeld gebruikt.
Patrick had mij verteld dat we later zouden verrekenen.
Nooit gebeurd.
Gertrude begon te snikken.
‘Hij heeft ons allebei...’
Ze kon niet verder.
Ik maakte de zin af.
‘Ander verhaal verteld.’
Dat was Patricks ware talent.
Niet liegen met één verhaal.
Iedereen kreeg een persoonlijk verhaal dat aansloot bij hun zwakke plek.
Tegen mij:
Gertrude heeft jou nodig.
Tegen Gertrude:
Charlotte is sterk, zij redt zich.
Tegen Jacqueline:
het huwelijk is voorbij.
Tegen Melanie:
Charlotte kan niet videobellen.
Tegen de advocaat:
Charlotte wil afstand.
Tegen iedereen:
ik regel het.
En iedereen liet hem regelen.






