DEEL 3 — DE VOLMACHT
Gertrude wilde niet terug naar mijn huis.
Dat verraste me.
‘Waar dan?’
‘Revalidatiecentrum.’
‘Je bent niet opgenomen.’
‘Dan zorgflat. Hotel. Desnoods ziekenhuis.’
‘Gertrude.’
Ze keek naar mij.
‘Ik kan niet nog een nacht in jouw huis slapen alsof ik hier niets mee te maken heb.’
Mijn maag trok samen.
‘Waar heb je mee te maken?’
Ze huilde.
Brenda regelde dat we naar een rustige spreekkamer konden.
Een maatschappelijk werker bleef in de buurt.
Jacqueline was apart gaan zitten.
Patrick was met zijn advocaat aan de telefoon.
Gertrude keek naar haar linkerhand.
De rechter functioneerde nauwelijks sinds haar beroerte.
‘Twee jaar geleden heb jij een volmacht voor mij getekend.’
Ik dacht na.
‘Bankzaken?’
‘Ja.’
Dat klopte.
Na haar beroerte hadden Patrick en ik samen veel administratie overgenomen.
Ik had een document ondertekend als getuige en tijdelijke gemachtigde voor bepaalde zorgbetalingen.
‘Wat daarmee?’
‘Er zat een kopie van jouw identiteitsbewijs bij.’
‘Ja.’
‘En jouw handtekening.’
Ik voelde mijn huid koud worden.
‘Ja.’
Ze sloot haar ogen.
‘Patrick heeft die map meegenomen.’
‘Logisch. Hij was je zoon.’
‘Nee.’
Ze huilde.
‘Later.’
‘Wanneer?’
‘Vorig jaar november.’
Twee maanden voor de nep-scheiding.
‘Waarom?’
‘Hij zei dat er iets aangepast moest worden.’
Mijn hart begon sneller te slaan.
‘Wat?’
‘Mijn testament.’
Brenda keek op.
‘Testament?’
Gertrude knikte.
‘Mijn broer Walter was overleden.’
Ik kende Walter.
Nooit getrouwd.
Geen kinderen.
Vermogend.
Hij had landbouwgrond verkocht en later veel belegd.
‘Je erfde van hem.’
‘Ja.’
‘Hoeveel?’
Ze keek naar mij.
‘Meer dan Patrick weet.’
Brenda ging rechter zitten.
‘Hoeveel?’
Gertrude slikte.
‘Ongeveer negenhonderdduizend euro.’
Ik staarde haar aan.
Patrick had altijd gezegd dat zijn moeder nauwelijks spaargeld had.
Dat wij haar financieel moesten helpen.
Ik betaalde delen van haar zorg.
Medicijnen.
Kleding.
Aanpassingen.
Gertrude zag mijn gezicht.
‘Ik wist pas na Walters overlijden hoe groot het was.’
‘Wanneer?’
‘Elf maanden geleden.’
‘Waarom vertelde je het niet?’
‘Omdat Walter voorwaarden had.’
Mijn maag trok samen.
‘Welke?’
Ze keek naar Brenda.
‘Kan ik dit zeggen?’
Brenda antwoordde rustig:
‘U mag vertellen wat u zelf wilt. Voor juridisch advies over uw eigen positie zou ik u wel een onafhankelijke advocaat aanraden.’
‘Dat wil ik later.’
Ze keek weer naar mij.
‘Walter vertrouwde Patrick niet.’
Geen verrassing.
Walter en Patrick botsten altijd.
Walter noemde hem ‘uniform met ego’.
Patrick noemde Walter ‘oude verbitterde vrijgezel’.
‘Waarom?’
‘Omdat Patrick jaren geleden geld van mij geleend had en niet terugbetaalde.’
Ik keek op.
‘Welk geld?’
‘Vijfentwintigduizend.’
Ik wist nergens van.
‘Wanneer?’
‘Voor zijn eerste belegging.’
‘Voor ons huwelijk?’
‘In het eerste jaar.’
Mijn handen werden koud.
‘Hij vertelde mij dat dat geld een bonus was.’
Gertrude knikte verdrietig.
‘Het was van mij.’
‘Heeft hij terugbetaald?’
‘Een deel.’
‘Hoeveel?’
‘Vijfduizend.’
Brenda schreef.
‘En Walter wist dit?’
‘Ja.’
‘Dus?’
Gertrude haalde adem.
‘Walter heeft in zijn testament een testamentaire bewindconstructie opgenomen.’
Brenda's blik werd scherp.
‘Met voorwaarde rond Patrick?’
‘Ja.’
‘Wat?’
‘Als ik binnen vijf jaar na zijn overlijden zou sterven, gaat het grootste deel niet automatisch naar Patrick.’
‘Waarheen?’
Ze keek naar mij.
Mijn maag zakte.
‘Gertrude.’
‘Naar jou.’
Ik kon niet spreken.
‘Wat?’
‘Niet alles.’
‘Waarom ik?’
‘Omdat jij voor mij zorgt.’
Ik begon te lachen.
Bijna hysterisch.
‘Dus ik was je erfgenaam.’
‘Voor een deel.’
‘Terwijl je zoon in het geheim van me scheidde.’
‘Ja.’
‘Wist hij dit?’
Ze knikte.
Daar.
De reden.
Niet liefde alleen.
Niet Jacqueline alleen.
Geld.
‘Hoeveel zou naar mij gaan?’
‘Zeshonderdduizend ongeveer.’
Ik voelde me misselijk.
‘En naar Patrick?’
‘Een kleiner deel. De rest naar goede doelen.’
‘Waarom?’
‘Walter wilde voorkomen dat Patrick mij onder druk zou zetten.’
Mijn hart bonsde.
‘Heeft hij dat gedaan?’
Gertrude begon te huilen.
‘Niet zoals je denkt.’
‘Hoe dan?’
‘Toen Patrick hoorde van het testament zei hij dat het absurd was dat jij geld zou krijgen als jullie ooit uit elkaar gingen.’
‘Dus?’
‘Hij vroeg of ik het testament kon veranderen.’
‘En?’
‘Ik zei nee.’
‘Waarom?’
‘Omdat Walter het zo had bedoeld.’
‘Toen?’
‘Hij werd boos.’
‘Hoe boos?’
‘Hij kwam een paar weken niet.’
Dat herinnerde ik me.
Patrick had toen een lange oefening.
Of dat zei hij.
‘En daarna?’
‘Hij kwam terug met Jacqueline.’
Mijn adem stopte.
‘Wat?’
‘Niet als partner.’
‘Hoe dan?’
‘Zij hielp hem met documenten.’
Jacqueline werkte communicatie, maar had daarvoor jaren als juridisch administratief medewerker gewerkt.
Dat wist ik niet.
‘Welke documenten?’
Gertrude keek naar de grond.
‘Een conceptwijziging van mijn testament.’
Brenda onderbrak:
‘Een testament kan niet gewoon thuis worden gewijzigd.’
‘Dat weet ik.’
‘Dus?’
‘Patrick wilde eerst bespreken wat ik wilde.’
‘En?’
‘Ik heb geweigerd.’
‘Waar komt Charlotte's handtekening binnen?’
Gertrude begon te trillen.
‘Een maand later kwam Patrick opnieuw.’
‘Met de volmachtmap?’
‘Ja.’
‘En?’
‘Hij vroeg waar de kopie van Charlotte's oude machtiging lag.’
Ik voelde kou over mijn rug.
‘Waarom?’
‘Hij zei dat hij moest aantonen dat jij geen aanspraak meer wilde maken op mijn nalatenschap.’
‘Maar ik wist niet eens dat ik aanspraak had.’
‘Dat weet ik.’
‘Heb je hem die map gegeven?’
Een lange stilte.
‘Ja.’
Ik sloot mijn ogen.
Daar zat haar schuld.
Niet dat zij vervalst had.
Dat zij het materiaal gaf.
‘Waarom?’
‘Omdat hij zei dat hij jouw handtekening nodig had om een concept op te stellen.’
‘En jij geloofde hem.’
‘Ja.’
Ik lachte bitter.
‘Ik ook elf jaar.’
Gertrude huilde.
‘Twee maanden later vroeg ik waar de map was.’
‘En?’
‘Hij zei dat die op zijn kantoor lag.’
‘Heb je hem teruggekregen?’
‘Nee.’
Brenda keek naar mij.
‘Die volmacht kan de bron zijn geweest.’
Mijn handtekening.
Mijn identiteitsbewijs.
Mijn gegevens.
Alles in één map.
‘Maar waarom scheiden?’
Ik keek naar Gertrude.
‘Als het testament mij als persoon noemt, maakt scheiding toch niet automatisch uit?’
Gertrude knikte langzaam.
‘Walter had één voorwaarde.’
Daar kwam het.
‘Welke?’
‘Dat jij bij mijn overlijden nog met Patrick getrouwd moest zijn.’
Volledige stilte.
Ik voelde bijna fysiek hoe de puzzel klikte.
Als ik getrouwd bleef met Patrick en Gertrude binnen vijf jaar overleed:
ik kreeg ongeveer zeshonderdduizend.
Als ik niet meer zijn vrouw was:
de alternatieve regeling trad in werking.
‘Waar gaat het dan heen?’
Gertrude fluisterde:
‘Naar Patrick.’
Ik begon te lachen.
Hard.
Brenda zei niets.
Ik kon niet stoppen.
‘Dus hij scheidt van me.’
Tranen liepen.
‘Zonder dat ik het weet.’
Ik sloeg mijn hand voor mijn mond.
‘Zodat ik geen geld krijg als jij overlijdt.’
Gertrude huilde.
‘Ja.’
‘En zeven dagen later trouwt hij met Jacqueline.’
‘Dat wist ik niet.’
‘Waarom zo snel?’
Brenda antwoordde:
‘Misschien omdat een nieuw huwelijk nog andere voordelen gaf.’
Ik keek naar haar.
‘Welke?’
‘Dat zoeken we uit.’
Gertrude sloot haar ogen.
‘Er is nog iets.’
Brenda en ik zeiden tegelijk:
‘Wat?’
Gertrude fluisterde:
‘Walter kende Jacqueline.’






